All Chapters of เมียยอดเสน่หา: Chapter 11 - Chapter 20

“คุณบัวขา ความรักที่เรามอบให้คนแต่ละคนไม่เหมือนกันนะคะ สำหรับคุณบัวนายหัวรักคุณบัวดั่งแก้วตาดวงใจ เพราะคุณบัวเป็นลูก แต่คุณพรเธอเป็นภรรยา” พาอธิบายอย่างใจเย็น“แสดงว่าคุณพ่อรักเค้ามากกว่าแม่ของบัวใช่ไหมคะ” “ไม่ใช่หรอกค่ะ นายหัวรักคุณแม่ของคุณหนูไม่คลาย แต่เพราะท่านไม่อยู่แล้ว นายหัวจะเก็บนายหญิงเอาไว้ในใจตลอดไป ส่วนคุณพร เธอเป็นคนดี เธออยู่กับเรามาเป็นปี คุณหนูต้องเปิดใจให้กว้างนะคะ หัดมองคนรอบข้างที่รักเรา อย่าใช้อคติมอง หรือมีแต่ทิฐิ แล้วคุณบัวจะเห็นอะไรๆ หลายอย่างที่ไม่เคยเห็นมาก่อน คุณบัวต้องสงสารคุณพ่อบ้างนะคะ ท่านก็อยากมีคนดูแล อยู่เคียงข้างในบั้นปลายชีวิต” นางให้เหตุผล“บัวไงคะ จะดูแลคุณพ่อ ทำไมคุณพ่อต้องมีผู้หญิงคนอื่นด้วย”“มันไม่เหมือนกันหรอกค่ะ สักวันหนึ่งคุณบัวต้องแต่งงานมีครอบครัว จะดูแลคุณพ่อตลอดแบบใกล้ชิดไม่ได้ เพราะคุณบัวต้องดูแลสามีต้องดูแลลูก มันเป็นหน้าที่ของผู้หญิง แต่นายหัวต้องมีคนดูแลใกล้ชิด คอยพูดคุยปรึกษาหารือ จะได้ไม่เหงา”“บัวไม่เคยคิดจะแต่งงานสักหน่อย แค่คุณพ่อไม่มีผู้หญิงคนอื่น ไม่เอาใครมาแทนคุณแม่ บัวอยู่ดูแลคุณพ่อตลอดชีวิตก็ได้นะคะป้าพา” เด็กสาวเถียงเพร

“น้องบัวคะ พี่ขอโทษเรื่องเมื่อวาน”จู่ๆ เขาเอ่ยขอโทษแบบไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย“เรื่องอะไรคะ บัวจำไม่ได้แล้ว”พลอยชมพูเลิกคิ้วเรียวสวยเป็นเชิงถาม ใบหน้าสวยใสไร้แวว เสแสร้งแต่อย่างใด“เรื่องที่พี่หักห้ามใจไม่อยู่”เขาพูดก็จริง... แต่สายตามองริมฝีปากอวบอิ่มไม่วาง ชายหนุ่มลอบกลืนน้ำลายลงคอที่แห้งผากเมื่อรำลึกถึงว่ามันช่างหวานขนาดไหน“พี่ดินเสียใจเหรอคะที่ต้องหมั้นกับบัว”พลอยชมพูถามตรงๆ ตามความต้องการของหัวใจ“พี่ต่างหาก ที่ไม่คู่ควร น้องบัวต้องจำใจหมั้นกับพี่ แต่พี่ทำให้น้องบัวเสียหาย พี่เป็นลูกผู้ชายพอที่จะรับผิดชอบการกระทำทุกอย่าง”เขาเจียมตัวเสมอว่าเป็นเพียงผู้อาศัยแม้ทรงศักดิ์จะรักเหมือนลูกชาย แต่เขาระลึกถึงบุญคุณของทรงศักดิ์ที่เมตตาเขากับมารดาเสมอ หากไม่เช่นนั้น ตอนนี้ยังไม่รู้ว่าชีวิตจะเป็นเช่นไร สักวันเขาจะต้องสะสางเรื่องที่ค้างคาใจให้ได้ แต่ตอนนี้ยังไม่ถึงเวลานั้น“ถ้าพี่ดินเป็นลูกผู้ชายพอ ต้องรับผิดชอบบัวสิคะ เพราะพี่ทำให้บัวเสียหาย”พลอยชมพูตัดบท ไม่อยากให้เขาคิดเรื่องไม่คู่ควร ถ้าเป็นสมัยก่อนเธอคงคิดเช่นนั้น แต่เพราะตลอดสามปีที่ผ่านมาหัสดินคอยช่วยเหลืองานบิดามาตลอด จากที่เธอแ

“บัวไม่กลัวค่ะ บัวรู้ว่าพี่ดินไม่ทำอะไรบัวแน่นอน หรือถ้าทำบัวก็เต็มใจ”เธอกุมมือเขามาประทับที่ใบหน้า ไม่กล้าประทับที่อกอวบ เพราะมันจงใจเกินไปผ้าห่มที่ร่นอยู่แล้ว ร่นลงไปอีกจนคนมองใจหายใจคว่ำ หายใจไม่ค่อยออกเอาเสียเลยหัสดินรู้สึกว่าปอดของเขาจะทำงานหนักกว่าปกติ ถ้าเป็นผู้หญิงคนอื่นเขาคงหันหลังแล้วเดินจากไป แต่นี่เป็นเธอ เด็กสาวที่ขโมยหัวใจของเขาไปตั้งแต่สี่ปีก่อน“ถ้าน้องบัวต้องการแบบนั้น”หัสดินละมือไปบิดผ้าเช็ดตัวผืนน้อยในอ่างนำมาวางที่ใบหน้าสวยลูบเบาๆ เช็ดให้อย่างทะนุถนอมมือนิ่มวางทับบนมือหนาขณะเขาเช็ดไปตามเนื้อตัว ดวงตามองสบกันด้วยความเสน่หาเขาเช็ดระเรื่อยลงมาที่ซอกคอระหง แม้ลมหายใจจะติดขัดเพียงใดแต่ยังทำหน้าที่เช็ดตัวให้หญิงสาวเป็นอย่างดี สัมผัสอ่อนโยนทำให้สาวน้อยชอบใจครางเบาๆ เผยอกลีบปากสีกุหลาบหอบน้อยๆ คล้ายยั่วยวนให้หนุ่มตรงหน้าเข้าคลุกเคล้าเล้าโลมหัสดินสูดลมหายใจรุนแรง ก่อนผ่อนออกมาหนักหน่วง เขาจ้องมองสาวน้อยตรงหน้าไม่วาง ความแข็งแกร่งที่หลับใหลตื่นตัวจนน่ากลัว พร้อมๆ กับความต้องการทางร่างกายที่ถูกปลุกให้เต้นเร้าสั่นระริก ยากเกินจะหักห้ามใจได้อีกต่อไปสายตาคมที่หม่นมัวทำให

กายแกร่งของบุรุษเพศและผิวเรียบตึงทำให้เธอร้อนผ่าวไปทั้งร่าง ท้องน้อยเริ่มปั่นป่วน ส่วนของความเป็นหญิงรู้สึกปวดหนึบด้วยความทรมานที่เกิดขึ้นโดยที่เธอหาสาเหตุไม่ได้“น้องบัวของพี่สวยที่สุด”เขากระซิบเสียงแหบพร่า มองสบตาหญิงสาวในกระจก เรือนผมยุ่งๆ กับดวงตาปรือเยิ้มบ่งบอกถึงความรัญจวนและชวนเชิญอยู่ในทีริมฝีปากหยักลึกกดจูบหนักๆ ที่พวงแก้มนวลหลายครั้ง พลอยชมพูเท้าแขนที่โต๊ะเครื่องแป้ง บดเบียดร่างสาวแนบชิดสนิทเสน่หากับร่างทางเบื้องหลังเขาสูดดมเส้นผมหอมกรุ่นอย่างหลงใหล“ผมนี้หอมนัก อย่าให้ใครได้สูดดมนะคนดีของพี่”“ไหล่บอบบางนี้อย่าให้ใครจับนะคะ พี่อยากจับแค่คนเดียว อยากจับไปตลอดชีวิต”เขาสบดวงตาหวานที่ปรือเยิ้มในกระจก พลอยชมพูเผยอริมฝีปากเอ่ยตอบรับเสียงแผ่วยั่วยวน“แก้มน้องบัวหอมนักอย่าให้ใครจูบสัมผัสนอกจากพี่ดินคนนี้คนเดียว” เขาลูบไล้บางเบาแล้วหอมอีกหลายฟอดด้วยความเสน่หายิ่งเมื่อสั่งกำชับเป็นงานเป็นการ หัสดินจึงรั้งใบหน้าสวยมาจุมพิตหน้าผากหนักๆ หลายครั้ง บรรจงจูบกลีบปากรูปกระจับสวยสด“อย่าให้ใครมาจูบปากแสนหวานของบัวอีก... นอกจากพี่”คนช่างหวงกระซิบเสียงพร่า พลอยชมพูโอบรอบคอหนาไล้ต้นค

ทั้งคู่หอบหายใจระงมก่อนที่นายหัวหนุ่มใหญ่จะจับจูงร่างภรรยาเข้าห้องน้ำ และต่อศึกรักอีกครั้งก่อนจะหลับลงอย่างเป็นสุขบนเตียงกว้าง“ตอนนั้นบัวน้อยใจมากเลยค่ะ รู้สึกว่าเป็นส่วนเกิน แต่พี่ดินอึดอัดไหมคะตอนที่คนงานมองพี่ดินด้วยสายตาไม่นับถือแบบนั้น” พลอยชมพูระบายความอัดอั้นที่เก็บมาในอดีตให้ชายหนุ่มฟัง ตอนนั้นเธอรู้สึกน้อยใจบิดามาก ทั้งเรื่องพาแม่เลี้ยงและลูกติดเข้ามาอยู่ในบ้านด้วยความไม่ยินยอมของเธอ ทั้งจัดงานเลี้ยงต้อนรับ“ตอนนั้นพี่เข้าใจพวกคนงานนะ เพราะพี่ไม่มีประสบการณ์เกี่ยวกับสวนยาง สวนปาล์มและการทำนาเลย พี่เลยคิดว่าต้องพิสูจน์ตัวเองให้ทุกคนเห็น และยอมรับในตัวของพี่ให้ได้”“พี่ดินเป็นยังไงบ้างคะหลังจากนั้น บัวพอจะรู้ว่าพี่ดินออกไปทำงานกับคนงาน แต่ไม่รู้ว่าทำอะไรบ้าง”เธอเงยหน้าถามชายหนุ่มด้วยความสนใจหัสดินนึกย้อนไปถึงเหตุการณ์เมื่อปลายปีก่อน เสียงนุ่มบรรยายเป็นคำพูดให้สาวน้อยในอ้อมแขนฟังหลายปีก่อน...ชายหนุ่มต้องสัมผัสกับสวนยางพารานับพันๆ ไร่แทนที่จะเป็นไร่องุ่นที่เป็นสมบัติของบิดา แต่ตอนนี้ตกอยู่ในกรรมสิทธิ์ของผู้เป็นอาทรงศักดิ์พาชายหนุ่มมาแนะนำกับคนงานเป็นทางการอีกครั้ง คนงานหลา