Semua Bab น้ำผึ้งทรายสีเพลิง: Bab 11 - Bab 20

“ได้สิเพคะ ไม่ว่าฝ่าบาทต้องการอะไร ฮันนี่จะทำให้ทุกอย่าง ขอแค่อย่างเดียว”หญิงสาวพลั้งปากจนต้องกัดริมฝีปากจนเจ็บ คิดว่าไม่น่าพูดในสิ่งที่คิด“ขออะไรบอกมาสิ ถ้าให้ได้จะให้”อีซาเลิกคิ้วถามด้วยความสงสัย เชยคางมนให้สบสายตาคมกล้า แต่เธอแกล้งเป็นซบอกกว้างแทน ไม่อยากสบตากับเขาตรงๆ“เปล่าเพคะ ฮันนี่แค่อยากจะขอกลับบ้านบ้างก็เท่านั้น”เขาหัวเราะเสียงดังด้วยความเอ็นดู“ทำไมจะไม่ได้ล่ะ หากฮันนี่จะกลับไปเยี่ยมบ้านบ้าง ฉันมีเครื่องบินส่วนตัวหลายลำ แค่ไม่กี่ชั่วโมงก็ถึงประเทศไทย แล้วฉันอยากไปเที่ยวประเทศไทยเหมือนกัน เราไปพร้อมกันก็ได้”“ขอบพระทัยเพคะฝ่าบาท”มาเลย์น่าลอบผ่อนลมหายใจ ความจริงเธออยากบอกเขาว่า ขออย่าให้เขายกเธอให้ใคร รวมถึงมีเธอแค่คนเดียวจะได้ไหม แต่เธอคงไม่อาจเอื้อมขอถึงเพียงนั้น เธอรู้ธรรมเนียมประเทศของเขาดี แค่เขารักเธอ ดีกับเธอตลอดไปก็เพียงพอแล้ว“เข้าตำหนักกันเถอะ ฉันอยากให้ฮันนี่ร้องเพลงให้ฟังก่อนนอน รวมถึงฉันยังไม่ได้ทานอาหารหวานที่บอกเอาไว้เลยสักนิด”ร่างสูงรั้งร่างงามให้เดินตามเข้าไปในตำหนัก มาเลย์น่าใบหน้าร้อนผ่าวในคำพูดของเขาสุไลมานมองพี่ชายและมาเลย์น่าอยู่นาน อีกมุมหนึ่งที่

“ท่านคงเห็นแล้วว่าเธอสวยมีเสน่ห์มากมายแค่ไหน ท่านพี่ไม่เคยสนใจหญิงใดมากเท่านี้ แม้จะมีบรรณาการและหญิงในฮาเร็มมากมายหลายร้อยคน ก็ไม่เคยมีใครที่เจ้าพี่จะเรียกหาหรือใกล้ชิดนาน นอกจากเธอผู้นี้”สุไลมานพูดด้วยความอิจฉาพี่ชาย แต่จุดประสงค์ของเขาคือต้องการหาพรรคพวกมาร่วมด้วย หลังจากที่หาทางอยู่นาน ครั้งนี้ถือว่ามาเลย์น่าได้ช่วยให้แผนการที่เขาคิดสมหวังในคราแรก นายพลสุกรีหามีท่าทีร่วมมือกับเขาไม่ เนื่องจากต้องการยกบุตรสาวเพียงคนเดียวให้พี่ชาย ด้วยหวังว่าจะได้เป็นรานีองค์ต่อไปของประเทศโซโมโรสแห่งนี้ รวมถึงพี่ชายของเขายังไม่มีราชโอรสและราชธิดากับหญิงใดแม้แต่คนเดียว“เธอก็สวย แต่เป็นแค่หญิงเต้นกินรำกิน หากฝ่าบาทได้พบกับอยู่ร่าลูกสาวของกระหม่อม พระองค์อาจติดพระทัยมากกว่าหญิงต่างชาติที่ต่ำศักดิ์เช่นนี้”นายพลสุกรีบอกด้วยความมั่นใจ แต่เพียงแค่ครึ่งหนึ่งเท่านั้น อีกครึ่งหนึ่งก็นึกหวั่นเป็นที่สุด แค่ไม่อยากเผยให้องค์สุไลมานรับรู้ เขายังไม่มั่นใจในจุดประสงค์ที่แน่นอนของพระองค์สุไลมานหัวเราะขบขันนายพลสุกรีเสียเต็มประดา ทำให้นายพลสุกรีหน้าแดงด้วยความไม่พอใจ“ท่านคิดว่าเป็นเช่นนั้นเรอะ ในฮาเร็มของเจ้าพี

“ดีแล้ว ท่านจะได้มีคนดูแล ยังไงก็อายุมากแล้ว”อีซาบอกด้วยน้ำเสียงราบเรียบดังเดิม“พ่ะย่ะค่ะฝ่าบาท”นายพลสุกรีและอยู่ร่าผู้อยู่สนทนากับสุลต่านอีซาอีกพักใหญ่ นายพลสูงศักดิ์จึงขอตัวกลับด้วยความผิดหวังที่พระองค์ไม่ทรงเสน่หาบุตรสาวสักนิด แต่ความหวังใหม่ในใจกำลังเข้ามาแทนที่ความหวังเก่าที่รางเลือนเต็มที “เธอเก่งจังเลยฮันนี่ที่ทำให้องค์สุลต่านติดพระทัยเช่นนี้” นางในฮาเร็มหลายสิบคนที่ต้องมาถ่ายทอดมารยาทในวังให้มาเลย์น่ากล่าวชื่นชมหญิงสาวจากใจจริง เธอชอบดนตรีรวมถึงการขับร้องมากกว่าการเรียนวรรคดีและมารยาททางสังคมมากนัก แต่จำใจเรียนเพราะไม่ได้มีชีวิตอิสระดังเช่นก่อน หญิงสาวในฮาเร็มที่นี่เก่งเรื่องการปรนนิบัติ เธอจึงเก็บความรู้ดังกล่าวไปปรนนิบัติสุลต่านอีซาเพื่อให้พระองค์ทรงพอพระทัยยิ่งขึ้น“ทำเช่นไรหรือฮันนี่”รอด๊ะถามด้วยความสงสัย เนื่องจากพาตีเมาะที่สุลต่านอีซาส่งให้ไปรับใช้มาเลย์น่าเล่าว่าองค์สุลต่านยังต้องการให้มาเลย์น่ามาฝึกเรื่องต่างๆ กับพวกนาง ทั้งๆ ที่ทำให้พระองค์ติดพระทัยเช่นนี้ พวกนางจึงสงสัยว่าเหตุใดหญิงด้อยประสบการณ์อย่างมาเลย์น่าจึงทำให้องค์สุลต่านติดพระทัยได้ถึงเพียงนี้“พวกเรารอ

“ฮันนี่จะนวดและร้องเพลงให้พระองค์ฟังก่อนบรรทมนะเพคะ”ร่างกลมกลึงที่ขายังสั่นน้อยๆ พาร่างงามเข้าหาอย่างเอาใจ หวังอย่างยิ่งว่าจะได้ออกไปเที่ยวนอกวังเมื่อเขาไม่ตอบรับเป็นคำพูด แต่ใช้มือใหญ่ลูบหลังเปลือยเล่น หญิงสาวทราบโดยทันทีว่าเขาต้องการเช่นนั้นมาเลย์น่ามองชาวบ้านร้านตลาดในตัวเมืองด้วยความสนใจ เธอรู้สึกตื่นตาตื่นใจยิ่งนักที่ได้ชื่นชมกับวัฒนธรรมความเป็นอยู่ของประเทศ โซโมโรส ชาวบ้านต่างจับจ่ายซื้อของที่เป็นผลไม้บ้าง อาหารแห้งบ้างกันอย่างคับคั่งหนาตา สุลต่านอีซาให้เธอสวมผ้าคลุมมิดชิดเรือนร่างแต่เสื้อผ้าดังกล่าวตัดเย็บเป็นกางเกงเข้าชุดกัน พร้อมกับผ้าคลุมหน้าสีเดียวกัน ส่วนเขาก็สวมใส่ชุดธรรมดาพร้อมกับผ้าโพกศีรษะคล้ายกับองครักษ์ทั้งสองคือลุตฟีและมามะ จะแตกต่างกันตรงที่ชุดของเขาที่สวมใส่ดูมีสง่าราศีมากกว่าเพราะผ้าโพกศีรษะเป็นสีทองเพื่อบ่งบอกถึงฐานะของผู้เป็นนายสุลต่านอีซาให้เหตุผลกับเธอว่าเพื่อให้กลมกลืนกับชาวบ้าน จะได้ดูทุกข์สุขความเป็นอยู่ได้สะดวกและทั่วถึง หากมาในฐานะสุลต่าน ชาวเมืองในตลาดแห่งนี้จะต้องถูกทหารกวาดต้อนเพื่อต้อนรับ เขาต้องการความเป็นส่วนตัว และใกล้ชิดความเป็นอยู่ที่เป็น

“อุ๊ย!! ใส่ได้เหรอจ๊ะ”“ไม่ได้หรอกค่ะ แต่ว่าอยากใส่ ใส่แต่ชุดมิดชิดแบบนี้ตั้งแต่เด็ก เบื่อเหมือนกัน แค่คิดเล่นๆ ดูเท่านั้น จริงๆ ใส่ไม่ได้หรอกค่ะ”พาตีเมาะเกาศีรษะไปมา ก่อนขอตัวอีกครั้ง มาเลย์น่าส่ายหน้าไปมาถึงความซุ่มซ่ามของพาตีเมาะ“วัดตัวเสร็จแล้วเหรอ”อีซาถามด้วยแววตารักใคร่ เมื่อช่างที่เป็นนางทาสและพาตีเมาะออกไปจากตำหนักเรียบร้อยแล้ว“เสร็จแล้วเพคะ ขอบพระทัยฝ่าบาทมากเพคะ”มาเลย์น่าตอบเสียงหวาน หอมแก้มเขาฟอดใหญ่ แล้วเอาใจด้วยการรินน้ำชาถวาย“ฉันจะพาฮันนี่ไปดูการทำเครื่องประดับ”เขาพูดหลังจากดื่มน้ำชาเรียบร้อยแล้ว“เครื่องประดับหรือเพคะ”มาเลย์น่าเลิกคิ้วถามด้วยความอยากรู้“ใช่ เครื่องประดับที่เป็นทองคำส่งขายที่ตะวันออกกลาง ประเทศในกลุ่มอาหรับ ที่นี่มีช่างมากมาย ทองคำพวกนี้ขายดี ชาวต่างชาติต้องการทองคำลายสวยแปลกตาเมื่อไปแสวงบุญ รวมถึงใส่อวดกันตอนออกบวชแล้ว หรือหมดเดือนถือศีลอด”เขาอธิบายให้หญิงสาวฟัง“เพคะ” หญิงสาวรับคำแล้วติดตามเขาออกไปจากตำหนักไม่นานสุลต่านอีซาพามาเลย์น่าไปถึงสถานที่ที่ทำเครื่องประดับจากทองคำซึ่งเป็นแร่สำคัญของประเทศอีซาพาหญิงสาวเดินดูการทำเครื่องประดับที่ประดิ