Semua Bab น้ำผึ้งทรายสีเพลิง: Bab 31 - Bab 40

สุลต่านอีซาทรงได้รับการแต่งตั้งเป็นมกุฎราชกุมารแล้วทรงไปศึกษาต่อหลายปี กลับมาครองราชย์ตอนพระราชบิดาทรงป่วยและกำลังจะสวรรคตเขาจึงเป็นผู้กุมความลับและอำนาจได้บางส่วน แต่สุลต่านอีซาเก่งกาจเฉลียวฉลาดมากกว่าพระราชบิดานักดังนั้นพระองค์จึงได้รวมอำนาจเอาไว้ได้เพียงผู้เดียวในเวลาไม่นานที่ขึ้นครองราชย์ชนเผ่าพวกนี้จึงเป็นหมากตัวสุดท้ายในมือที่เขาถืออยู่ เพราะเคยคิดหวังว่าบุตรสาวจะได้เป็นมเหสีของสุลต่านอีซาแต่ความคิดนั้นกลับเป็นได้แค่ความฝัน แต่เขาคิดว่าอย่างน้อยการได้ช่วยองค์สุไลมานให้ขึ้นครองราชย์เป็นสิ่งที่คิดถูกต้องที่สุด เพื่ออำนาจของเขาและอนาคตของบุตรสาวเพียงคนเดียวสุลต่านอีซาและองครักษ์ทั้งสองได้ยินการสนทนาชัดเจนทุกถ้อยคำ สุลต่านหนุ่มทรงคิดแผนการบางอย่างขึ้นมาทันที“นี่คือคนที่ลอบวางระเบิดรถของเจ้าพี่พ่ะย่ะค่ะ” สุไลมานนำคนที่ลอบวางระเบิดมาให้พี่ชายตามที่เคยสัญญาเอาไว้“ไอ้สองคนนี้นะเรอะ คนที่กล้าวางระเบิดจะสังหารพี่”อีซาหรี่ตามองชายฉกรรจ์สองคนที่ก้มหน้านิ่งแถมยังมีร่องรอยโดนซ้อมมาอย่างหนัก“พ่ะย่ะค่ะเจ้าพี่ กระหม่อมให้คนไปสืบและได้เบาะแสมา จึงให้คนคุมตัวมาสอบสวน พอคาดคั้นจึงได้ทราบว่

อยู่ร่าสะดุ้งตกใจ ดวงตาสวยใสไหววูบทันทีที่สบกับดวงตาวาวโรจน์ของเขา ยังไม่ทันจะได้พูดอะไรต่อ ต้องตกใจจนแทบสิ้นสติเมื่อริมฝีปากร้อนรุ่มบดเบียดรุกล้ำเอาแต่ใจ ความรุนแรงไร้ความปรานีทำให้ร่างบอบบางดิ้นหนี หัวใจดวงน้อยกระตุกวูบ เธอรับมือกับความร้อนแรงของเขาไม่ไหว“เธอกล้าดิ้นเรอะ รู้ไหมว่าไม่มีผู้หญิงคนไหนดิ้นหนีฉันสักคน มีแต่จะเปลื้องผ้าแล้วกระโจนหาฉัน และถ้าจะดิ้นจริง คงดิ้นเร้าอยู่ใต้ร่างฉันเท่านั้น”ริมฝีปากรุ่มร้อนผละออกห่าง เมื่อจูบจนสาแก่ใจ ริมฝีปากบางจิ้มลิ้มหอบกระเส่าบวมช้ำทันทีที่เป็นอิสระ“พระองค์เป็นถึงเชื้อพระวงศ์สูงศักดิ์ เหตุใดจึงกดขี่คนอื่นเยี่ยงนี้” อยู่ร่าดิ้นรนหนีแต่ไม่หลุดจากอ้อมแขนแกร่งที่กอดแน่นรัดรึง“ปากดีนักนะอยู่ร่า แล้วเธอจะเสียใจที่พูดเช่นนี้ เพราะจากวินาทีนี้เป็นต้นไป เธอหมดสิทธิ์พูดนอกจากครางกระเส่าอยู่ภายใต้ร่างฉันเท่านั้น อวดดีนักนะเวลาเจอฉันทำเป็นเมินเฉยดีนัก”ร่างสูงไม่ใส่ใจ ผลักร่างบอบบางล้มลงที่พื้นพรม อยู่ร่าผวาถอยหนีไม่คิดว่าคนที่นิ่งๆ ออกจะติดไปทางเฉยเมยจะอารมณ์ร้อนเช่นนี้“อย่า!” อยู่ร่าผวาหลบ ร่างสูงพยายามตะครุบร่างของเธอเอาไว้“คิดหนีไปไหน ยังไงก็หน

“พระองค์ปล่อยหม่อมฉันกลับบ้านเถอะเพคะ”อยู่ร่าอ้อนวอนน้ำตาไหลพราก เธอรับรู้ชะตากรรมที่เธอเป็นเพียงเครื่องสนองความใคร่ของเขาเท่านั้น น้ำตาของเธอทำให้เขาอ่อนแอและสงสาร หัวใจดวงแกร่งกระตุกวูบ เขาไม่เคยรู้สึกเช่นนี้มาก่อน เหตุใดจึงเป็นเช่นนี้เขากลับไม่เข้าใจตัวเอง เขาคิดว่าหลงรักมาเลย์น่าจับใจแต่พอได้เชยชมอยู่ร่าที่เขาอยากเอาชนะเพียงเพราะเธอไม่เคยแสดงออกเหมือนหญิงอื่นที่ต้องออดอ้อนเอาใจ ใจเขากลับสับสนว่าเขามีความรู้สึกเช่นไรกับเธอ ทุกค่ำคืนทุกวันเวลาที่ได้กกกอดเนื้อนางแนบอกกว้าง หัวใจของเขากลับไม่อยากห่างหายไปจากเธอเลยแม้แต่วินาทีเดียว“ปล่อยเรอะ ตลกแล้วอยู่ร่า”ร่างสูงก้าวเพียงไม่กี่ก้าวก็ถึงตัวหญิงสาว ร่างบางถูกกระชากสุดแรงจนปะทะกับอกกว้าง อยู่ร่ากรีดร้องด้วยความตกใจ มองเขาอย่างตระหนก“บอกแล้วว่าอย่าพูดเรื่องกลับบ้านอีก เพราะจะโดนทำโทษเหมือนทุกครั้ง หรือเธอชอบให้ฉันทำโทษ”สุไลมานใช้นิ้วโป้งกดคลึงริมฝีปากจิ้มลิ้มสีสด ดวงตาคมสบกับดวงตาสวยเพื่อต้องการค้นหาบางสิ่งในหัวใจ อยู่ร่าหลบสายตาเสไปมองทางอื่น น้ำตาไหลอาบแก้มนวลไม่ขาดสาย ร่างบางสะอื้นจนตัวโยนทำให้เขากอดร่างอรชรแนบอก มือใหญ่ลูบไล้หยา

เขาเก็บความสงสัยนี้ไว้คนเดียวตลอด เพื่อจะเร่งสืบหาความจริง แต่ความจริงกลับมาปรากฏให้เขารับรู้ในที่สุด“ท่านเลวมากที่ทำเช่นนี้”ดุลยายืนขึ้นเต็มความสูงดวงตาสีเทาเหล็กมองไฟซาเขม็ง“คุยกันก่อน ส่วนเรื่องไฟซา ฉันคิดว่าเธอควรจะจับไปขังไว้ก่อน แล้วค่อยคิดว่าจะทำเช่นไร”อีซาเตือนหนุ่มน้อยตรงหน้าด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ดุลยาระงับความโกรธเกลียดไว้จนสุดขั้ว ก่อนที่จะสั่งให้ลูกน้องพาไฟซาไปขังคุกเอาไว้ก่อน“ฝ่าบาทต้องการที่จะให้กระหม่อมช่วยอะไร บางทีคำพูดที่บอกว่าพระองค์โหดร้ายและอยากกวาดล้างพวกเราให้สิ้นซากอาจไม่จริงก็เป็นได้”ดุลยาทรุดกายลงนั่ง เขารู้สึกเหนื่อยใจยิ่งนักกับตำแหน่งหัวหน้าเผ่า แต่เขาจะต้องนำพาชนเผ่าให้อยู่รอดให้จงได้ “ความจริงเราอยากคุยกับบิดาของเธอนานแล้ว”อีซาเลี่ยงคำเรียกที่จะเรียกดุลยาว่าเด็กน้อย คำนามที่สุลต่านอีซาเรียกทำให้ดุลยามองสบตาคมกล้าสีนิลด้วยดวงตาพึงพอใจยิ่งกว่าเก่า“ท่านพ่อและกระหม่อมอยากเจรจากับพระองค์ แต่พระองค์ไม่เคยให้เราเจรจาด้วย สาส์นที่ส่งไปก็หายไปเหมือนอากาศ”อีซาหรี่ตามองเด็กหนุ่มตรงหน้านิ่งงันไปเล็กน้อย เขาหันไปมองคนสนิททั้งสองรวมถึงอาเหม็ดเหมือนเข้าใจอะไรๆ

“เรามีเรื่องสำคัญที่จะแจ้งให้ทราบอีกก็คือ...”ร่างสูงสง่าของสุลต่านอีซายืนขึ้น พร้อมกับหันไปมองด้านข้างที่ประทับด้วยรอยยิ้ม มาเลย์น่าเดินออกมาด้วยชุดสีทองอร่ามสวยงามแปลกตา ข้าราชบริพารมองอย่างตกตะลึงในความงามของหญิงสาว จนเงียบกริบไปทั่วท้องพระโรงอีกครั้ง“เราจะอภิเษกกับมาเลย์น่า หญิงสาวอันเป็นที่รักของเราเพียงคนเดียวในเร็ววันนี้ และเธอคือมเหสีคู่กายของเรา เป็นองค์รานีคนต่อไปของโซโมโรสต่อจากเสด็จแม่” เสียงยินดีถ้อยคำว่า“ทรงพระเจริญๆ” กึกก้องไปทั่วตำหนักกลางมาเลย์น่ามองสบสายพระเนตรคมเข้มสีนิลด้วยความเปี่ยมสุขยิ่งนัก มือใหญ่กุมมือเรียวไว้แนบแน่นบ่งบอกถึงความรักแท้ที่ไม่คลายของเขาสุไลมานสำนึกผิดที่ตัวเองคิดปองร้ายพี่ชาย แต่พี่ชายหาได้จับประหารชีวิตไม่ นอกจากจะตัดเขาออกจากการมีสิทธิ์ในบัลลังก์เท่านั้น รวมถึงนายพลสุกรีถูกปลดออกจากตำแหน่ง ถอดยศ ไม่มีหน้าที่ในกองทัพอีก เขาได้ขอร้องพี่ชายเอาไว้ เมื่อนึกถึงหญิงสาวอีกคนที่เขาหลงรักโดยไม่รู้ตัวร่างสูงของสุไลมานทอดสายตามองร่างระหงที่ยืนเหม่อลอยอยู่เบื้องหน้า“อยู่ร่า...”อยู่ร่าถอนเท้าหนีด้วยความตระหนก แต่แขนกำยำรั้งเอาไว้อย่างรวดเร็ว เพื่อไม่