Semua Bab น้ำผึ้งทรายสีเพลิง: Bab 21 - Bab 30

“ใช่ อย่าให้เรื่องนี้แพร่งพราย ดูสถานการณ์ก่อน ราษฏรที่อยู่ชายแดนรอยต่อระหว่างประเทศอาจลำบาก เพราะพวกมันเริ่มออกปล้นแบบนี้”อีซาพูดเสียงขรึม เขาได้รับรู้เรื่องราวของชนเผ่าเร่ร่อนพวกนี้มานานปีตั้งแต่รุ่นบิดาและนายพลสุกรีที่คอยรายงานให้ทราบว่าลัทธิที่พวกเขานับถือ โหดร้ายและไม่รู้จักบาปบุญคุณโทษ“พระองค์จะทรงจัดการเช่นไรกับพวกมันพ่ะย่ะค่ะ”มามะองครักษ์คนสนิทอีกคนถามองค์สุลต่านที่กำลังครุ่นคิดแผนการด้วยน้ำเสียงนอบน้อมเช่นกัน“ความจริงพวกเขาเป็นมนุษย์เหมือนเรา หากไม่จำเป็น เราไม่อยากฆ่าฟันให้เสียเลือดเนื้อ แต่ถ้าหนักหนาคงต้องทำ ถ้าพวกเขายอมมาเป็นราษฏรในประเทศของเราแต่โดยดี ประกอบอาชีพสุจริต รวมถึงหันมานับถือศาสนาของเรา แม้จะเคยเป็นคนนอกศาสนามาก่อน เรายินดีรับพวกเขาเข้ามาอยู่ในประเทศ หากชักชวนพวกเขามานับถือศาสนาของเรา ถือว่าเราได้บุญด้วย เรายินดีให้พวกเขาอยู่กันอิสรเสรีในดินแดนโซโมโรส รวมถึงได้รับการดูแลจากรัฐบาลเสมือนราษฏรในประเทศคนอื่นๆ”“พระองค์จะเสด็จวันไหนพ่ะย่ะค่ะ”ลุตฟีถามสุลต่านผู้เป็นนายเหนือหัว“คืนนี้” ทรงสำทับคนสนิททั้งสองเสียงเรียบ“พ่ะย่ะค่ะ” ลุตฟีและมามะตอบรับพร้อมกัน“สิ่งที

อาเหม็ดรีบกุลีกุจอไปสั่งให้เหล่านางทาสเตรียมที่พักให้องค์สุลต่านและทหารองครักษ์ พร้อมกับเตรียมทหารให้พร้อมเพื่อออกไปจัดการกับพวกชนเผ่าเร่ร่อน และรีบให้คนสนิทส่งจดหมายลับไปให้อามีนหัวหน้าเผ่าโดยด่วน เพื่อยกเลิกแผนการที่จะออกปล้นอีกครั้งในค่ำคืนนี้พวกเร่ร่อนที่ออกปล้นหายไปหมดสิ้น เงียบจนไม่มีแม้แต่วี่แวว อีซาซุ่มอยู่นานแล้วก็คว้าน้ำเหลว เขากลับที่พัก เมื่อเห็นว่าพวกมันไม่ออกปล้นตามที่คาดเอาไว้“ฝ่าบาทพ่ะย่ะค่ะ พวกมันหายไปไหนกันหมด”ลุตฟีพูดด้วยความสงสัย“อาจมีคนบอกพวกมันก็ได้ ไม่เช่นนั้นจะรู้ได้ยังไงว่าเราจะจัดการพวกมัน”อีซาตั้งข้อสังเกต เขาเห็นพิรุธในแววตาของนายกองอาเหม็ดดี แต่เขาไม่พูดออกมา คิดว่าต้องมีอะไรมากกว่าการปล้นธรรมดาที่ชายแดนเป็นแน่เหตุการณ์เช่นนี้เกิดขึ้นบ่อยครั้งสมัยบิดาครองราชย์ บางคราบิดาเล่าว่าพวกมันหายไปแบบไร้วี่แววบิดาให้นายพลสุกรีนำกำลังทหารไปปราบ รวมถึงต้องการเจรจาให้พวกเร่ร่อนมาเป็นประชากรของประเทศ โดยให้ที่ทำกินจะได้ไม่ปล้นอีก แต่ได้รับคำตอบว่าพวกมันปฏิเสธทุกครั้งไป“แล้วจะทำยังไงต่อพ่ะย่ะค่ะ” มามะถามนายเหนือหัว“ตอนแรกเราคิดจะปลดนายกองอาเหม็ด แล้วส่งนายกอง

“อีกไม่นานจะถึงหมู่บ้านไปจูใกล้เมืองแล้ว รีบไปกันเถอะ”อีซาบอกองครักษ์เสียงเข้ม มองเห็นชายวัยกลางคนที่ไม่รู้ว่ามาจากไหนสลบซบอยู่กับมามะคนสนิท ทหารองครักษ์ที่ติดตามอารักษ์ขาคนอื่นๆ รีบขึ้นรถเพื่อขับรถตามรถของนายเหนือหัวไปไม่นานก็ถึงหมู่บ้านไปจูใกล้เมืองหลวงของประเทศ ชายวัยกลางคนถึงมือหมอได้ทัน ฟื้นคืนสติขึ้นมาแล้วเล่าเรื่องราวให้ฟังว่า เป็นคนเร่ร่อนจะเดินทางไปอีกหมู่บ้านหนึ่งที่ชายแดน แต่หมดแรงเป็นลมไปเสียก่อนเพราะยังไม่ได้ทานอาหาร“พระองค์ทรงสงสัยใครหรือพ่ะย่ะค่ะ” องครักษ์คนสนิทถามเจ้าเหนือหัวอย่างครุ่นคิด“กลับเมืองก่อนแล้วค่อยว่ากัน เรื่องคนที่ทำอีกไม่นานเราคงได้รู้ความจริง”อีซาบอกด้วยน้ำเสียงราบเรียบ เขาไม่อยากบอกว่าสงสัยใคร เพราะคนที่สงสัยเป็นคนที่ไม่อยากคาดคิดสักนิดทั้งลุตฟีและมามะมองสบสายตากันด้วยความเป็นกังวล เมื่อองค์เหนือหัวกำลังมีคนคิดปองร้าย แถมจับไม่ได้ว่าใครเป็นคนทำ หากคนที่สงสัยคือคนที่อยู่ในกองทัพชายแดน เนื่องจากรถของพระองค์จอดไว้ที่นั่น แต่องค์สุลต่านไม่สั่งให้พวกเขาไปสืบ แต่ให้กลับวังเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทั้งสองไม่รู้ว่าทรงคิดอันใดอยู่อีซาคิดถึงมาเลย์น่าจับจิต

หญิงสาวยกเสื้อสีทองตัวสวยที่โอบอุ้มอกอวบอิ่มให้งดงามเมื่อสวมใส่ และเพื่อโชว์หน้าท้องแบนราบ นำขึ้นมาชมด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม กระโปรงสีทองยาวกรอมเท้า รอบสะโพกมีเหรียญอันเล็กๆ ที่ทำจากทองคำห้อยเอาไว้เวลาเต้นระบำจะได้ยินเสียงเหรียญกระทบไปมาเป็นเอกลักษณ์ สร้อยทองคำเส้นสวยมีจี้รูปพระจันทร์เสี้ยวเข้าชุดกับต่างหูรูปพระจันทร์เสี้ยว รวมถึงกำไลสีทองอร่ามฝังเพชร และสร้อยข้อเท้าเป็นกระดิ่งห้อย“ฮันนี่ยอดรักของฉัน แหวนวงนี้ฉันขอมอบให้เป็นสิ่งแทนใจ”สุลต่านหนุ่มพูดเสียงหวาน มาเลย์น่ามองแหวนทองคำมีหัวแหวนเป็นเพชรรูปพระจันทร์เสี้ยวถูกสวมที่นิ้วนางข้างซ้ายเพื่อจับจองด้วยความเสน่หา“สวยมากเพคะฝ่าบาท ฮันนี่ขอบพระทัยฝ่าบาทมากเพคะ”หญิงสาวยิ้มหวานเต็มตื้นในหัวใจ ก้มมองแหวนเพชรเม็ดงามรูปพระจันทร์เสี้ยวด้วยหัวใจพองโต ริมฝีปากอวบอิ่มสีสด จุมพิตเบาๆ ที่ริมฝีปากหยักหนาเยี่ยงชายเพื่อขอบคุณในความเอาใจใส่ของเขา“มันเป็นเรื่องเล็กน้อยเพื่อหญิงสาวที่ฉันรัก”คำรักที่สารภาพออกมาทุ้มหวาน ก้องอยู่ในหูของหญิงสาว และแทรกเข้าไปในโสตประสาทของเธอ มาเลย์น่ามองใบหล่อเหลาด้วยสีหน้าคาดไม่ถึง เขาบอกว่ารักเธอเช่นนั้นเหรอ“ฝ่าบาทว่า

หากเจ้าพี่เปลี่ยนพระทัยขึ้นมาอีก เราจะเดือดร้อน เพราะอำนาจสิทธิ์ขาดอยู่ที่เจ้าพี่ทั้งหมด เราต้องรีบลงมือภายในเดือนนี้ระหว่างที่นายกองอาเหม็ดยังคงดำรงตำแหน่งอยู่”“พ่ะย่ะค่ะ แต่กระหม่อมสงสัยว่าเหตุใดองค์สุลต่านถึงได้เปลี่ยนใจกะทันหันเช่นนั้น”“จะด้วยอะไรก็ช่าง เจ้าพี่มีอำนาจเบ็ดเสร็จอยู่ในมือ หากจะเปลี่ยนพระทัยตอนไหน ไม่มีใครกล้าขัดใจเจ้าพี่ได้หรอก”“แต่พระองค์คงไม่เผลอพูดว่ารู้เรื่องการเปลี่ยนนายกองนะพ่ะย่ะค่ะ เพราะองค์สุลต่านยังไม่ทรงประกาศให้รับรู้ เพียงแค่พูดกับอาเหม็ดเท่านั้น”“เรานะเรอะนะพูด ท่านไว้ใจได้ ท่านพี่บอกเราเอง”องค์สุไลมานขยับกายไปมาด้วยความอึดอัด เมื่อโดนถามจี้ใจตรงๆ เพราะเขาได้เผลอพูดไปมากมายนัก จนนึกหวั่นใจว่าพี่ชายอาจจะจับได้“พระองค์ต้องการเจอกับหัวหน้าชนเผ่าเร่ร่อนไหมพ่ะย่ะค่ะ หากเรามีข้อเสนอดีๆ รับรองว่าพวกเขายอมร่วมมือกับเราแน่นอน”“หัวหน้าเผ่าเร่ร่อนเรอะ”คิ้วเข้มของสุไลมานขมวดมุ่นที่ได้ยินคำพูดนั้นของนายพลสุกรี“ใช่พ่ะย่ะค่ะ”นายพลสุกรีตอบเสียงเรียบ เขาติดต่อกับอามีนหัวหน้าชนเผ่าเร่ร่อนมานานแรมปี ถึงเขาจะเป็นถึงนายพลแต่กำลังทหารทุกนายทุกกระทรวงอยู่ในมือของสุล