All Chapters of นางซินยั่วเสน่หา: Chapter 61 - Chapter 70

“หิวหรือยังครับ” พลกอดภรรยาแนบอกทางเบื้องหลัง เธอยิ้มกับคำถามใส่ใจของเขา ก่อนถามกลับเพราะกลัวเขาจะหิวแล้ว“พี่พลหิวแล้วเหรอคะ”“หิวมากเลยครับน้องจีน” พลเชยคางมนให้หันมาเผชิญหน้า แววตาวาวๆ ของสามีทำให้เธอทุบอกเขาด้วยความเขินอาย“พี่พลน่ะ”“อะไรครับ คิดอะไรอยู่นี่ เมียพี่ถึงได้หน้าแดง” เขาถามล้อๆ“ไม่ต้องมาพูดเลย” จิณห์จุฑาค้อนให้ พยายามออกจากอ้อมแขน เขาคิดอันใดทำไมเธอถึงจะไม่รู้ แต่ยังมาแกล้งถามเธอให้อายอีก“ไม่พูดแต่ทำดีกว่า” เขาพูดด้วยสายตาแพรวพราว“ว้าย!!!! พี่พล ยังกลางวันอยู่เลยนะคะ”จิณห์จุฑาอุทานเมื่อโดนสวมกอดอุ้มเข้าห้องพัก“จะเวลาไหน เราก็มาฮันนีมูนกันนะครับ พี่อยากกินเมียพี่ทุกเวลานั่นแหละ” หญิงสาวหน้าแดงซ่านในคำพูดโจ่งแจ้งของเขา“พี่พล ไม่เอาค่ะ ยังกลางวันอยู่เลย”สาวน้อยดิ้นเร่าๆ แต่ในที่สุดร่างอรชรถูกวางบนที่นอนนุ่มๆ ในห้องพักจนได้ ร่างสูงตามติดรีบขึ้นทาบทับเอาไว้ ดวงตาเปล่งประกายร้อนแรงด้วยความต้องการ ทำให้สาวเจ้าคิดหรือทำอันใดไม่ถูกเลยจริงๆไฟสวาทร้อนแรงเกิดขึ้นเกือบชั่วโมงแล้วมอดดับลง ร่างสูงของสามีผละออกอย่างอ่อนแรงเล็กน้อย เขาสวมกอดเธอไว้หลวมๆ พาหญิงสาวหลับไปในห้วงนิ

“ป้าอยากพาหนูไปที่สมาคมหน่อยจ้ะ ป้าตัวคนเดียว แม่เราเค้าหลงผัว หนีกลับเมืองนอกไปแล้วไม่ใช่เหรอ” พิมพ์แขอดที่จะพูดกระทบไปถึงพิสมัยผู้เป็นน้องสาวเสียไม่ได้พิรันดาต้องลอบผ่อนลมหายใจหนักๆ เธออยากขัดใจท่าน แต่ทำไม่ได้ เพราะหากขัดใจ ไม่ตกปากรับคำ ท่านจะมีวิธีของท่านที่ทำให้เธอจำต้องทำตามโดยขัดไม่ได้ ที่สำคัญตอนนี้เธอกับพี่ชายกำลังวางแผนที่จะทำให้ท่านให้อภัยมารดา“หนูไปแต่งตัวสิจ้ะ เอาให้สวยๆ เลยนะลูก”พิมพ์แขรีบดันหลังหลานสาวให้ขึ้นห้องไปแต่งตัว เธอกำลังคิดว่าหากพิรันดาย้ายไปอยู่กับเธอ คงดีไม่น้อย เพราะพลมีครอบครัวแต่งงานไปแล้ว หมดห่วงไปแล้วคนหนึ่ง เหลือแต่หลานสาวสุดที่รักของเธออีกคนเท่านั้นที่ยังไม่เป็นฝั่งเป็นฝาส่วนหลานคนสุดท้องที่เดินทางกลับไปอยู่ต่างประเทศกับน้องสาว เธอไม่รับไอ้เด็กนั่นเป็นญาติฝ่ายไหนทั้งนั้น ด้วยความที่โกรธเคืองน้อยใจน้องสาวที่เธอหาผู้ชายดีๆ ให้แต่กลับไปคว้าฝรั่งมาเป็นสามีซะได้ แถมกลับมาไม่กี่วันก็หนีกลับต่างประเทศซะงั้น แทนที่จะมาง้องอนขอโทษพิรันดามีสีหน้าเอือมระอาอย่างที่สุดเมื่อต้องนั่งคอยคนที่นัดหมายที่โต๊ะอาหาร หลังจากทำธุระกับผู้เป็นป้าเสร็จที่สมาคม ความจริงอี

“ชักน้ำหนักขึ้นเยอะเหมือนกัน ป้าว่าจะควบคุมน้ำหนักเสียหน่อย” ท่านพูดเสียงเรียบๆ แต่อารมณ์ดี“ดีสิครับคุณป้า ผมอยากไปออกกำลังกายอยู่เหมือนกัน” เบนจามินที่ตอนนี้กลายเป็นเงาตามตัวของท่านไปแล้วเอ่ยขึ้น“จริงเหรอ ป้าอยากหาคนเป็นเพื่อนอยู่พอดี ตาพลมัวแต่ทำงาน ยัยดาก็เหมือนกัน” คนแก่อย่างท่านไม่มีครอบครัวบ่นด้วยความเหงา ตอนนี้ท่านเลิกค่อนแคะหลานชายคนเล็กไปโดยปริยายเพราะเบนจามินสามารถเอาชนะใจท่านได้ แถมติดอันดับหลานรักไปโดยไม่รู้ตัว คนที่กำลังตกกระป๋องคงเป็นพลกับพิรันดาไปเสียแล้ว“ไปสิครับ เราเริ่มกันพรุ่งนี้เลย” เบนจามินรีบเอาใจผู้เป็นป้า“เบนไปกับป้าจะเบื่อแย่ไหมล่ะ นึกว่าอยากไปกับสาวๆ เสียอีก” พิมพ์แขแสร้งถาม แม้จะยิ้มจนหน้าบานแค่ไหนก็ตาม“ไปกับสาวๆ สิครับน่าเบื่อ ไม่เหมือนไปกับคุณป้า ที่สำคัญผมไม่ชอบเอาใจสาวๆ ครับ” คุณพิมพ์แขยิ้มกริ่มเมื่อได้ยินเช่นนั้น“ปากหวาน” พิมพ์แขว่าหลานชายยิ้มๆ ทุกคนต่างยิ้มตามอย่างมีความสุขเสียงกริ่งหน้าบ้านทำให้ดลรวีผละจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ หลังจากพิรันดากลับไปอยู่บ้าน เขาไม่ได้จ้างแม่บ้านที่ไหนอีก เพราะชอบความเป็นส่วนตัวเช่นเดิม หญิงสาวยังแวะเวียนมาทำอาหารให้เ

“จะยุ่ง” ดลรวียังมีแก่ใจตอบ แม้ใบหน้ายังซุกไซ้อยู่ไม่ห่าง ตอนนี้อารมณ์หงุดหงิดเขาหายเป็นปลิดทิ้ง แต่แกล้งทำท่าทีเป็นขึงขังเอาไว้ เพื่อรวบรัดร่างน้อยให้จงได้“ไม่ต้อง... ไปยุ่งกับคนอื่นสิ อย่ามายุ่งกับน้องดา”อาการกระฟัดกระเฟียดยังไม่หาย กับท่าทีแสนงอนทำให้ดลรวีกัดฟันกรอดๆ ด้วยความหมั่นไส้ ถ้าเป็นเด็กจะจับมาหวดก้นเสียให้เข็ด“อย่าดื้อสิครับ” เสียงนุ่มกระซิบเบาๆ พยายามสบดวงตาสวยเพื่อบ่งบอกความจริงใจ พิรันดายังดิ้นรนไม่ยินยอม แสร้งเป็นโกรธเคือง... ก็เธออยากให้เขาง้อนี่นา“ถ้าอยากให้หายโกรธพี่ดลก็ลุกไปก่อนสิคะ”สีหน้าเอาจริงเอาจังและน้ำเสียงของคนใต้ร่างทำให้ดลรวีจำต้องผละออกอย่างเลี่ยงไม่ได้พิรันดารีบลุกจัดแจงเสื้อผ้าด้วยมืออันสั่นเทา มองชายหนุ่มอย่างหวาดๆ“ไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าบนห้องก่อนแล้วกัน เปียกแบบนี้เดี๋ยวไม่สบาย” เขาบอกด้วยความห่วงใย เมื่อเห็นเธอเลิกอาละวาด“ไม่เป็นไรค่ะ น้องดาจะกลับแล้ว” หญิงสาวตอบสะบัดๆ นึกถึงตอนที่เขาจูบกับพราวดาวแล้วหงุดหงิดใจทุกที“อย่าดื้อสิครับ ดูสิหนาวแย่แล้ว ขึ้นไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อน” เขาทำตาดุ พิรันดาจึงจำต้องขึ้นห้องไปตามแรงลากจูงของชายหนุ่ม“

อุ้งมือใหญ่กอบกุมสะโพกงอนงามยกขึ้นให้เขาเชยชิม ก่อนผละออกมากอบกุมความเป็นชายที่กำลังตื่นตัวรุนแรงในเป้ากางเกงเนื้อดี จนรวดร้าวไปทั้งกายด้วยความทรมานแสนหวามที่อยากครอบครอง ปลดปล่อย และสอดแทรกประสานความเป็นชายในเนื้อนางอ่อนละมุนเป็นหนึ่งเดียวกันนิ้วเรียวทั้งสองแหวกลีบดอกไม้อ่อนหวานออกจากกายจนเห็นเนื้อนางสีสดซุกซ่อนเรียกร้องให้ค้นหาอยู่ภายใน ปลายลิ้นร้อนชื้นสากระคายเข้ากวาดเลียดูดเม้มยอดเกสรแรกแย้มลากตวัดลิ้นขึ้นลงปาดเลียถูไถ แรงเสียดสีเร่งความกระสันซ่านพล่านไปทั่วกายจนยะเยือกไปทุกขั้วประสาทที่ฝังอยู่ในร่างเซลล์ซึ่งเป็นหน่วยที่เล็กที่สุดได้ถูกปลุกเร้าให้ร้อนฉ่า ตื่นจากการหลับไหลมาช้านาน ความต้องการตามธรรมชาติที่ซุกซ่อนเอาไว้ในเรือนกายมนุษย์ถูกกระตุ้นทุกอณูเนื้อหลอมรวมทั้งกายใจให้ลุกโพลงตอบรับและรุกไล่ ครอบครองแสดงสัญชาตญาณอันน่าอภิรมย์ชิวหาแสนร้อนที่เริ่มตวัดลามเลียหนักๆ ก่อเกิดเสียงเนื้อกายที่เสียดสีเป็นจังหวะ กระตุ้นอารมณ์หลากหลายของกันและกัน รวมถึงความต้องการที่ไม่มีที่สิ้นสุดการแสวงหาความรู้สึกอยากปลดปล่อย แนบชิดเนื้อกายของกันและกันล้ำลึก เร่งแรงกระสันซ่านให้ค้นพบสรวงสวรรค์บรรเจิ