All Chapters of นางซินยั่วเสน่หา: Chapter 21 - Chapter 30

สร้างความตื่นเต้นและเรียกกำลังใจให้แก่พิรันดาที่อยากสัมผัสแตะต้องผิวเรียบตึงของเขาด้วยความอยากรู้อยากเห็นไม่ต่างกันดลรวีลูบบั้นท้ายงามงอนไปมาจับมือเธอให้ปลดกางเกงเนื้อดีออกจากตัว เพียงแค่เธอแตะต้องผิวกาย เขาร้อนรุ่มด้วยความต้องการ ชายหนุ่มจัดการปลดอาภรณ์ชิ้นล่างออกรวดเร็วเพราะรู้สึกไม่ทันใจตัวเองเขายกกายขึ้นเพื่อสลัดกางเกงออก จึงเหลือแต่กางเกงชั้นในสีขาวสะอาด เธอหลุบสายตามองจดจ้องไม่วางมันดูอลังการน่าเกรงขามใหญ่โตยิ่งนัก ร่างสาวรู้สึกร้อนวูบวาบที่กลีบดอกไม้แห่งความเป็นอิสตรี หวาดหวั่นถึงสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้น เธอจะสามารถรับเขาได้ทั้งหมดหรือไม่นั้นนั่นคือสิ่งที่หญิงสาวเป็นกังวลชายหนุ่มเหมือนรู้ความนึกคิดของอีกฝ่าย เขายิ้มบางๆ ให้กำลังใจเพื่อสร้างความผ่อนคลายให้หญิงสาวมากขึ้น โดยการเอื้อมมือไปเกี่ยวผมสลวยทัดไว้ที่ริมหู กดจูบบางเบาที่หน้าผากมน คิ้วเรียวทั้งสอง เปลือกตา จมูกโด่งงาม พวงแก้มแดงเรื่อและริมฝีปากสีกุหลาบงดงามเจ้านายผู้แสนดีจัดการกับทรวงสาวสะท้านใจอีกครั้งโดยการดูดกลืนสลับกัน เขายังชื่นชอบกับการกลืนกินเรือนร่างงดงามมากกว่าจะเร่งสอดประสานให้เสร็จสิ้น อยากให้หญิงสาวได้สัมผัสค

ชายหนุ่มหนุ่มรีบเอ่ยตอบด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม ยินดีที่ท่านยังพูดคุยด้วยไม่เหมือนแต่ก่อน“ไปเที่ยวทะเลมาครับ”“ขอบใจมากนะที่มาส่ง คงเหนื่อยแล้วกลับไปพักผ่อนเถอะ” คำพูดเหมือนไล่กลายๆ ทำให้พลหน้าแตกยับ ตอนถามก็เหมือนจะดี แต่เป็นแบบนี้เสียทุกที อย่างน้อย... ดีที่ยังถาม เห็นเขามีตัวตนอยู่บ้าง... แต่เขาหรือจะยอมแพ้ ไม่มีทางเสียหรอก นี่ดีขนาดไหนแล้วที่ท่านยอมพูดด้วย“ครับคุณพ่อคุณแม่ ผมไปก่อนนะครับ น้องจีนพี่ไปก่อนนะครับ พรุ่งนี้พี่จะมารับไปทำงาน”สุดท้ายพลหันไปไหว้ลาเหมยลี่ นางรับไหว้อย่างขัดไม่ได้ ปรายตามองคู่แข่งบุตรชายทางหางตา พลกัดกรามเบาๆ ไม่ชอบใจกิริยาหยาดเหยียดนั้นสักนิด“ป๊า ม๊าหนูขอไปส่งพี่พลก่อนนะคะ” จิณห์จุฑาหันไปขออนุญาตบิดามารดากลายๆ ท่านพยักหน้าให้อย่างเสียไม่ได้“พี่พลขับรถดีๆ นะคะ”จิณห์จุฑายืนส่งชายหนุ่มขึ้นรถตาปรอย พลเห็นหน้าหญิงสาวแล้วต้องเผลอยิ้ม เธอกำลังแสดงสีหน้าว่าไม่อยากให้เขากลับ แค่นี้ก็มีชัยไปกว่าครึ่ง เขาคิดอย่างอารมณ์ดี“พี่ไปก่อนนะครับน้องจีน คืนนี้นอนหลับฝันดีนะ”เขาทำตาละห้อย จนเธอแอบสงสารไม่ได้เพราะรู้ดีว่าคำพูดของบิดาเมื่อกี้คือการไล่เขาทางอ้อม“ค่ะ พรุ่งนี้เ

กีดกันตลอด เห็นนายริวน้ำหนักเกือบร้อยโลดีกว่าพี่เสียอีก แต่พี่ถามเจ้าตัวเองแล้วแบบนี้ก็เบาใจ เพราะเจ้าตัวไม่ได้ปฏิเสธพี่ใช่ไหมครับ”เขารวบรัด หลังจากพ้อมาตามสาย และจริงตามนั้น พลไม่แน่ใจว่าตัวเองไม่ดีตรงไหน ทำไมพ่อแม่ของจิณห์จุฑาถึงไม่ถูกใจเขา ตอนแรกเขาคิดว่าแค่ชอบจิณห์จุฑาเพราะเธอน่ารักรวมถึงน้องสาวฝากฝังมา แต่พอนานๆ เข้า เขาคิดว่ากำลังหลงรักเธอเข้าให้แล้ว เธอเป็นคนน่ารักอยู่ด้วยแล้วทำให้เขามีความสุข สบายใจ แตกต่างจากผู้หญิงคนอื่นโดยสิ้นเชิง ที่สำคัญอยากพิสูจน์ว่าไม่มีวันแพ้นายริวน้ำหนักเกือบร้อยกิโลที่กำลังจะกลายร่างเป็นหมูนั่นแน่นอน ยิ่งอะไรยากๆ ยิ่งอยากได้ตามนิสัย“ใช้ความพยายามหน่อยสิคะ” จิณห์จุฑาตอบกลับไปตามสาย คล้ายยั่วให้อีกฝ่ายมีความต้องการมากขึ้น“ถ้าพี่เอาชนะใจป๊ากับม๊าน้องจีนสำเร็จ แล้วน้องจีนล่ะครับ จะรับพิจารณาหัวใจพี่หรือเปล่า”เขาถามเสียงหวานมาตามสาย คำถามนั้นเหมือนอยากย้ำให้เธอตอบรับ ให้เขามั่นใจขึ้น“ตอนนี้ก็รับพิจารณาอยู่แล้วนี่คะ”จิณห์จุฑากัดปากตัวเองเมื่อคิดว่าพูดออกไปได้ยังไง พรุ่งนี้เจอหน้ากันอายตายเลย“พี่ดีใจที่สุดเลยครับ นี่คือคำมั่นสัญญานะครับ ว่าน้องจีนรับ

ฉันเมื่อยไปหมดทั้งตัว นวดตัวให้บ้างได้ไหม”เขาไม่ตอบคำถามเช่นกัน แต่เรียกร้องอีกอย่าง รอฟังคำตอบรับหรือปฏิเสธของหญิงสาวใจจดจ่อ“เมื่อยทั่วตัวเลยเหรอคะ งั้นไปนอนไหมคะ หนูจะได้นวดถนัดๆ” พิรันดากระซิบเสียงหวานข้างหู เขาลืมตาขึ้น หันมาด้านหลังมองสบตากับสาวน้อยตรงหน้า ในเมื่อเขาเป็นผู้ชายทั้งแท่ง มีหญิงสาวมาเสนอให้ถึงขนาดนี้ ใครปฏิเสธคงโง่เต็มทีเธอเองทำให้เขามีความสุขทุกครั้งที่อยู่ใกล้“ถ้าจะนอน ต้องที่ห้องฉันสิ บนเตียงนิ่มกว่าโซฟาเป็นไหนๆ” เขาถามเหมือนเชื้อเชิญ น้ำเสียงเรียบๆ ไม่ได้แสดงความตื่นเต้นทั้งๆ ที่ใจต้องการหญิงสาวตรงหน้าเหลือเกิน คิดถึงสัมผัสล้ำลึกในช่วงวันหยุดที่ผ่านมาความเป็นชายของเขาตื่นตัวเต็มที่เขาอยากล้ำลึกสอดประสานมากกว่านั้น โอ้... ชายหนุ่มคิดในใจด้วยความระอุในอารมณ์ทางเพศที่พุ่งสูงจนไม่น่าเชื่อ“งั้นเดี๋ยวหนูตามขึ้นไปนะคะ”พิรันดาผละห่าง ดลรวียืดกายขึ้นเต็มความสูง ตอนนี้เขาไม่ได้รู้สึกหิวสักเท่าไหร่เพราะยังไม่ได้เวลาอาหารเย็นด้วยซ้ำ แต่เขากำลังหิวอย่างอื่นเสียมากกว่า“ฉันจะรอ” ดลรวีรีบก้าวขึ้นบันไดรวดเร็ว ลับร่างสูงไปแล้ว หญิงสาวถึงกับหัวเราะ“พี่ดลหื่น ฮ่าๆๆ จะให้รอเ

พิรันดามองเขาอย่างเผลอไผล แต่ยังพอมีสติจึงรีบตะครุบมือห้ามเขาเอาไว้ ไม่อยากให้เขาคิดว่าเธอใจง่าย เขามองมือที่หญิงสาวกุมไว้แล้วประกบทับเอาไว้แทนเพื่อกดแนบกับที่นอนหนานุ่มการดิ้นรนสิ้นสุดลงเมื่อดลรวีถลกเสื้อคอกระเช้าตัวสวยออกจากร่างแล้วถอดออกทางศีรษะปทุมถันอวบอิ่มห่อหุ้มด้วยบราสีเนื้อแสนสวย จึงปรากฏต่อสายตา เขามองอย่างหลงใหล อุ้งมือใหญ่กอบกุมเอาไว้เคล้นคลึงเบาๆ เหมือนทดสอบความนุ่มนิ่มของเนื้อนาง กอบกุม ชั่งน้ำหนักว่าข้างไหนจะหนักกว่ากันพิรันดาครางผะแผ่ว ช้อนสายตาแสนสวยประสานกับเขาปรือปรอย พี่ดลของเธอช่างหล่อบาดใจเหลือเกิน เธออยากสัมผัสใบหน้าเขานัก ดลรวีเหมือนเข้าใจความต้องการของคนใต้ร่างเขาละมือที่กดทับหญิงสาวอยู่ข้างหนึ่ง เธอจึงยกมือน้อยขึ้นสัมผัสความหล่อเหลาคมคายของคนที่อยู่ห่างแค่คืบ ดวงตาคือหน้าต่างของดวงใจ ตอนนี้เขาเห็นแววตาเปี่ยมล้นไปด้วยความรักใคร่ของหญิงสาว ดลรวีรู้สึกดีอย่างประหลาดจนอธิบายเป็นคำพูดไม่ถูกหนุ่มเลือดผสมกวาดไล่สายตามองไปทั่วเต้าทรวงอิ่มอวบ ปลายนิ้วแตะสัมผัสแผ่วเบาเหมือนกลัวว่าความงามตรงหน้าจะชอกช้ำ เขาสัมผัสอีกไม่นานก็จัดการปลดเปลื้องสิ่งห่อหุ้มความงามอันพิสุท