All Chapters of นางซินยั่วเสน่หา: Chapter 41 - Chapter 50

เธอเพิ่งกลับมาเพราะมีกุญแจบ้านของเขาอยู่แล้วจึงไม่จำเป็นต้องกดกริ่งเหมือนแต่ก่อน ยังสงสัยว่าเขาคงมีแขกเพราะรถยนต์อีกคันที่จอดอยู่ไม่คุ้นตา แต่สิ่งที่เห็นทำให้หญิงสาวขาสั่น ของที่อยู่ในมือร่วงหล่นอย่างอ่อนแรงพราวดาวที่กอดชายหนุ่มหันหน้ามาทางพิรันดาพอดี เหยียดยิ้มที่มุมปากอย่างผู้มีชัย พิรันดาก้าวเท้าถอยห่างจากภาพที่เห็น ม่านน้ำตาบดบังจนเธอแทบมองทางเดินข้างหน้าไม่เห็น“ปล่อยก่อนครับพราว”ดลรวีพยายามแกะมือของอดีตคนรักออกเพราะเธอเอาแต่กอดเขาเอาไว้แน่น“พราวดีใจจังเลยค่ะที่คุณยังรักพราว”ดลรวีส่ายหน้าไปมายกมือทั้งสองจับที่บ่าของหญิงสาว“หมายความว่ายังไงคะ”แววตาที่ส่งมาของเขาเหมือนจะบอกอะไรบางอย่าง ไม่ใช่ตามสิ่งที่เธอคิด ทำให้พราวดาวรู้สึกผิดหวังอย่างรุนแรง“ผมรักพราวเหมือนเพื่อนคนนึง ไม่เคยคิดนอกเหนือไปมากกว่านี้ เพราะพราวแต่งงานแล้ว พราวควรคิดให้ดีว่าตัวเองทำอะไรอยู่ การที่คุณพิเชษฐ์ไม่อยากให้พราวไปทำงานเขาคงต้องการให้พราวอยู่ดูแลเขาและลูกที่บ้าน อยากให้พราวสุขสบาย แต่งตัวสวยๆ ออกงานกับเขา เพราะคุณพิเชษฐ์ร่ำรวยอยู่แล้ว ไม่จำเป็นต้องให้ภรรยาไปทำงานงกๆ นอกบ้าน ที่สำคัญคุณพิเชษฐ์ประสบความ

“ตาพลก็อายุเท่านี้แล้ว ไม่ใช่น้อยๆ อย่างที่ป้าเคยบอกเอาไว้ ว่าควรจะเป็นฝั่งเป็นฝามีครอบครัวได้แล้ว หน้าที่การงานก็ใหญ่โต ดูแลเข้าที่เข้าทางแล้ว ไม่เห็นมีอะไรน่าห่วงอีก”ความจริงคุณพิมพ์แขอยากพูดเรื่องสำคัญเป็นการส่วนตัวแบบไม่มีคนนอกอยู่ด้วย แต่เพราะเห็นหลานชายเอาใจจิณห์จุฑาจนออกนอกหน้า ซึ่งท่านประเมินจากสายตาแล้วว่าเด็กสาวคนนี้ไม่ผ่านเกณฑ์ที่จะมาเป็นหลานสะใภ้เลยสักนิด จึงพูดออกมาเพื่อตัดไฟแต่ต้นลม ...พลแทบสำลักเมื่อได้ยินสิ่งที่ผู้เป็นป้าพูดออกมา พร้อมกับคนอื่นๆ ชะงักจนแทบกลืนข้าวไม่ลง“ส่วนเรายัยดา เรียนหนังสือหนังหาจบแล้ว กลับมาอยู่เมืองไทยได้แล้ว แม่เราเขามีคนดูแลแล้วไม่ใช่เหรอ มีลูกมีสามีใหม่ กิจการเราก็เยอะแยะ ไม่ใช่หนีไปอยู่บ้านเมืองอื่นที่ไม่ใช่บ้านเมืองเราเหมือนใครบางคน”คำพูดนั้นกระทบไปถึงมารดาของเธอ... เธอรู้ดีพิมพ์แขเจ้ากี้เจ้าการหาผู้ชายดีๆ ในความคิดของท่านให้น้องสาวคนเล็กหลังจากที่บิดาเสียชีวิต จนมารดาหนีไปอยู่ต่างประเทศและ สร้างความไม่สบอารมณ์มากมายแก่คุณพิมพ์แข ท่านจึงหันมาคาดหวังเอากับเธอและพี่ชาย“พรุ่งนี้ทั้งสองคนต้องไปหาป้าที่บ้าน ป้านัดคุณหญิงรจนากับคุณหญิงพจมานเ

“พี่พล รู้แล้วใช่ไหมคะว่า...”พิรันดาโผเข้ากอดพี่ชายร้องไห้อย่างหนัก เธอคิดว่าจะไม่ร้องไห้อีกแล้ว แต่การได้ร้องไห้ในอ้อมอกพี่ชายทำให้เธอรู้สึกปลอดภัยอบอุ่น พลกอดน้องสาวด้วยความรัก ลูบหลังลูบไหล่ให้เธอร้องไห้จนพอใจก่อนกุมไหล่ทั้งสองข้างดันออกเล็กน้อยเพื่อมองหน้านวลที่มีคราบน้ำตาติดเต็มแก้ม พลไล้มือเบาๆ เพื่อเช็ดคราบน้ำตาให้น้องสาวอย่างอ่อนโยน“บอกพี่สิครับ ว่าน้องสาวพี่ร้องไห้ทำไม”พลเอ่ยถามเสียงทุ้มแสนอบอุ่น พิรันดาสะอื้นฮักๆ ก่อนพรั่งพรูคำพูดออกมาเหมือนอยากระบายความอัดอั้นที่ล้นอกพลถอนใจหนักๆ เมื่อได้ยินคำบอกเล่าของน้องสาว เขาเป็นคนกลางที่รับฟังเรื่องราวมาทั้งสองฝ่าย ในสมองขบคิดอย่างหนักว่าจะทำเช่นไรต่อไปดี“แล้วนายดลพูดว่าไงอีก” พลถามน้องสาวต่อ“น้องดาไม่ได้อยู่ฟังต่อหรอกค่ะ ได้ยินแค่นั้นก็พอจะรู้แล้ว น้องดาเลยโทรให้จีนมารับ”พิรันดาถอนสะอื้น พลกอดร่างน้องสาวแนบอก เขาคิดว่าเรื่องนี้คงต้องให้เจ้าตัวเคลียร์กันเอาเอง ถ้าทำให้ทั้งสองได้เจอกันตัวต่อตัวน่าจะดีกว่านี้เขาอยากรู้ว่าดลรวีคิดยังไงกันแน่กับอดีตคนรัก แม้เพื่อนจะบอกว่าไม่ได้คิดอันใดกับพราวดาวแล้ว แต่พราวดาวเคยเป็นผู้หญิงที่ดลร

เขาจะรู้ไหมว่าอยู่ดีๆ ทำไมเธอถึงได้หนีเขามาแบบนี้“ได้... ไม่คุยแต่ทำแบบนี้ก็ได้”ดลรวีลุกมาถึงตัวหญิงสาวก่อนกระชากไปบดจูบแรงๆ เพื่อลงโทษคนเอาแต่ใจที่นั่งกอดอกคอเชิด“อือ...” พิรันดาดิ้นเร่าๆ ด้วยความตกใจแบบไม่ทันตั้งตัว รู้สึกตัวอีกทีตัวเองเสียเปรียบโดนเขาปล้ำจูบสอดลิ้นเข้ามาในโพรงปากร้อนชื้นเสียแล้ว“ดื้อนัก วันนี้พี่จะปราบพยศเราเอง”“คนเผด็จการ น้องดาไม่อยากฟัง ปล่อยน้องดาเดี๋ยวนี้นะ”“ต้องฟัง ทำไมไม่มีเหตุผลแบบนี้”เขาพยายามกอดร่างอรชรที่ดิ้นหนีเขาท่าเดียว“ไม่มีเหตุผลก็ไม่ต้องมาพูด ใช่สิ... น้องดาจะไปเหมือนกับคุณพราวดาวได้ยังไง”“เกี่ยวอะไรกับพราวดาว”ดลรวีถามด้วยความงุนงงก่อนจะรำลึกถึงเหตุการณ์วันก่อน แล้วก็คิดออกว่าทำไมเธอถึงหนีเขามา“ไม่เกี่ยวกับน้องดาหรอก แต่เกี่ยวกับพี่ดลต่างหาก”หญิงสาวพยายามสะบัดหน้าหนี“ฟังพี่อธิบายก่อนสิครับ”“ไม่ฟัง ไม่ต้องมาหลอกลวงอะไรน้องดาอีก มาทำดี มาหลอกให้น้องดารักทำไม ฮือๆๆ น้องดาไม่อยากเห็นหน้าพี่ดล”พิรันดาร้องไห้งอแงเหมือนเด็กๆ“โอ๋ๆๆ อย่าร้องไห้สิครับ”ดลรวีจูบซับน้ำตาให้อย่างเอาใจ แต่หญิงสาวยังดิ้นหนีจะออกจากอ้อมแขนของเขาท่าเดียว“อะไรนะ!”

“โทรไปบอกสิว่าปวดหัวไม่สบายหรืออะไรก็ไม่ได้ ขอตัวกลับก่อน” หญิงสาวอ้าปากค้าง คนเผด็จการจับเธอยัดใส่รถรีบขับออกไปเดี๋ยวนั้น หญิงสาวจึงได้ถอนใจ ฟังพิมพ์แขบ่นมาตามสายเกือบสิบห้านาทีด้วยความหงุดหงิดใจในที่สุดดลรวีก็พาพิรันดากลับมาที่บ้านได้สำเร็จ แม่ครัวจำเป็นต้องจัดการทำอาหารอย่างขัดไม่ได้ เธอก็หิวไม่ต่างจากเขา แต่ลูกมือที่เดินป้วนเปี้ยนอยู่ใกล้ๆ ช่วยเธออย่างแข่งขันไม่ใช่นั่งรอทานเพียงอย่างเดียว ทั้งสองทำอาหารกันอย่างมีความสุข ละทิ้งเรื่องราวบาดหมางที่เกิดขึ้นชั่วคราว ใจจริงแล้วหัวใจสองดวงที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความรักความคิดถึงไม่ต่างกันนั้น“หอมจัง” ดลรวีชมสเต๊กที่หญิงสาวกำลังทำ แต่จมูกโด่งกดหอมที่แก้มนวล“อุ๊ย!! พี่ดล” สาวน้อยตีให้ด้วยความเขิน“ว้าย!!!!”ความซุ่มซ่ามไม่มีใครเกินทำให้หญิงสาวสะดุดขาตัวเอง เธอถลาทำท่าจะล้มแต่คนที่อยู่ใกล้ๆ รับเอาไว้ได้ทัน ร่างน้อยจึงตกอยู่ในอ้อมแขนแสนอบอุ่นอย่างไม่อาจหลีกเลี่ยง“จะอ่อยพี่เหรอไงน้องดา อยากยั่วให้พี่คลั่งอีกใช่ไหม”เขาพูดเหมือนคนละเมอ“ยั่วขึ้นเหรอคะ” พิรันดาเอ่ยถามเสียงหวาน ริมฝีปากเผยอน้อยๆ ขณะสบสายตามีความหมายนั้น คำพูดท้าทายทำให้ริมฝีปาก