Lahat ng Kabanata ng เสน่หาวิวาห์ป่วน: Kabanata 31 - Kabanata 40

ร่างสูงเปิดประตูห้อง แล้วกระแทกปิดตามหลัง พาร่างแน่งน้อยไปวางที่เตียงด้วยกิริยาทะนุถนอมมากกว่าจะรุนแรงหักหาญน้ำใจ แม้กระนั้นหญิงสาวก็ยังดิ้นรนหนี รู้ดีว่าอะไรจะเกิดขึ้น แต่เข้ามาแล้วแบบนี้คงรอดออกไปยาก ไม่เข้าใจว่าวิชาการป้องกันตัวหายไปไหนหมดเวลาอยู่ในอ้อมแขนแกร่ง เหมือนมันจะละลายหายระทวยไปทันทีที่เขาสัมผัสแนบชิดก้องทวีปนอนเคียงข้าง กอดร่างภรรยาแนบอก ไม่ว่าจะดิ้นขนาดไหนก็ไม่หลุดออกจากอ้อมแขน เขาพาดแขนพาดขากักไว้ทุกด้าน จนเธอหอบเหนื่อยนิ่งอยู่ในอ้อมอก“ดีแล้ว ไม่ควรดิ้นให้เหนื่อย นอนเถอะวันนี้เหนื่อยมาทั้งวัน”เขาตวัดผ้ามาห่มแล้วกอดเธอไว้หน้าหวานแดงระเรื่อกับคำว่าเหนื่อยมาทั้งวัน มองเขาตาเขียว“อือ หวานอึดอัด” ยิ่งดิ้นรู้สึกว่าจะถูกรัดแรงขึ้นเรื่อยๆ“พี่ง่วงแล้ว อย่ากวนนะ ถ้ากวนจะเปลี่ยนใจปล้ำแทน คืนนี้ขอพัก เดี๋ยวเมียจะช้ำเสียหมด”เขาพูดทั้งยังหลับตา ดุเธอกลายๆ แถมบิดหูแล้วก็จิ้มหน้าผากเธอเหมือนเด็กๆ หญิงสาวปัดมือทิ้ง แต่รู้สึกว่าไม่อยากขยับ อยู่แบบนี้ก็อุ่นดีเหมือนกัน“นอนเถอะ พี่ร้อนนะ จ้องอยู่ตั้งนานแล้ว”แม้จะหลับตาก็ยังไม่วายพูดดักคอคนในอ้อมแขน อันดามันสะดุ้งตาโต หลับตาแน่น ก้อง

ก้องทวีปยิ้มกว้าง มองบรรยากาศรอบกายอย่างติดอกติดใจ ถ้าเขามีบ้านพักอยู่กลางธรรมชาติแบบนี้คงดีไม่น้อย“เดินทางปลอดภัยนะหวาน พี่ก้อง”มณีรินส่งเพื่อนขึ้นรถ โบกมือลาด้วยใบหน้ายิ้มแย้มยินดีที่เพื่อนมาพัก เพราะช่วงนี้ไม่มีแขกเลย แต่เวลามีก็มากันหลายคนเป็นคณะ ทำให้ช่วยพยุงกิจการ ประคับประคองค่าใช้จ่ายภายในได้พอสมควร“เมื่อวานวิ่งหนีเสือสนุกมากใช่ไหม”ก้องทวีปเปรยขึ้นมาหลังจากขับรถมาได้ระยะหนึ่ง“สะ... สนุกอะไรคะ วิ่งหนีเสือจะสนุกได้ยังไงกัน”อันดามันขมวดคิ้ว ชักหวั่นว่าเขาจะรู้ความจริง ไม่ค่อยแน่ใจเมื่อเห็นหน้าเคร่งของเขาก้องทวีปขับรถเรื่อยๆ สมองครุ่นคิดถึงเมื่อเช้าตอนที่เขาตื่นขึ้นมา เขาเจอแม่บ้านของรีสอร์ท จึงถามว่าจับเสือไม่มีใครได้รับบาดเจ็บหรือเป็นอะไรใช่ไหม ตอนนี้มันคงอยู่ในกรงเรียบร้อยตามลุงเสริมบอก แต่แม่บ้านทำหน้างง แถมยังถามกลับว่าเสือที่ไหน... ความจริงเลยแตก เพราะลุงเสริมคงรู้คนเดียวและถูกใช้ให้มาบอกเขาเช่นนี้ เมียเขานี่แสบใช่เล่นเลยทีเดียว“ทีหลังถ้าคิดเอาเรื่องชีวิตมาล้อเล่นอีก พี่จะจัดการเราอย่างหนัก” เขาหันมาแวบหนึ่งด้วยสายตาตำหนิแล้วหันไปมองด้านหน้าต่อ“พูดอะไร หวานไม่เห็นเข

“พี่ก้องกินได้แน่นะ หวานว่าเดี๋ยวหวานไปซื้ออาหารข้างนอกมาก็ได้” เธอมองเขาที่ตักไข่เจียวใส่จานตาเขม็ง ลอบกลืนน้ำลายลงคอ“กว่าหวานจะกลับมาพี่คงเป็นลมเสียก่อน”ก้องทวีปใช้ช้อนปาดส่วนที่ไหม้เกรียมออกทั้งสองด้านแล้วเหลือไข่ด้านในที่ยังเป็นสีเหลืองน่ากินอยู่แล้วเอาเข้าปาก แต่คำแรกที่กินเข้าไปเขาก็ต้องสำลักออกมาทันที เพราะมันเค็มเหมือนกินเกลือเป็นกระปุก แถมเขาใช้มือดึงของแข็งบางอย่างออกมามันคือเปลือกไข่ดีๆ นี่เองอันดามันอุทานเอามือปิดปากตัวเอง ชายหนุ่มถอนใจรุนแรง ก่อนทั้งสองจะได้พูดอะไรกันก็มีเสียงกริ่งหน้าบ้าน หญิงสาวรู้หน้าที่ว่าวันนี้เธอต้องทำหน้าที่อันใดจึงรีบไปเปิดประตูบ้าน ปรากฏว่าคนที่มาก็คือนมทิพย์ นางมาพร้อมกับอาหารหลายอย่าง น่าอร่อยทั้งนั้น คงรู้ว่าครบกำหนดที่ทั้งสองกลับมาถึงบ้านพอดี หรือไม่ก้องทวีปก็คงโทร. ไปรายงานก้องทวีปยิ้มกริ่มที่นมทิพย์มาทันก่อนที่เขาจะปวดท้องแล้วก็อาเจียนเพราะเป็นโรคกระเพาะต้องกินเป็นเวลา พักหลังไม่กำเริบ แต่ถ้ากินอาหารไม่เป็นเวลาบ่อยๆ คงอาการกำเริบในเมื่อช้าอันดามันช่วยนมทิพย์จัดโต๊ะอาหารอีกรอบ นึกอายจนแทบแทรกแผ่นดินหนีที่นมทิพย์มองไข่เจียวไหม้ๆ ของเธอ แ

“ตื่นเต้นเหรอ ไม่เห็นต้องตื่นเต้นเลย” เขาพูดเหมือนปลอบ“เปล่าเสียหน่อย แต่หวานไม่อยากให้พี่ก้องทำแบบนี้”เธอเริ่มดิ้นรนในอ้อมแขนแกร่ง แม้จะมีวิชาการป้องกันตัวมากแค่ไหน แต่ตอนนี้มันไม่สามารถช่วยได้เลย เพราะเธอกำลังอ่อนปวกเปียกภายใต้อ้อมอกเขาเสียแล้ว“เดี๋ยวพี่ช่วยถู”เขาทำดังพูดแต่ต้องบอกว่าขยำแล้วก็เคล้นคลึงด้วย“อ๊ะ!”อันดามันเกร็งร่างเมื่อเขาใช้ฝ่ามือใหญ่กอบกุมความอวบอูมตรงเนื้อสาวกลางกาย ชายหนุ่มวางคางบึกบึนบนไหล่มน ชะโงกหน้ามามองเรือนร่างเธอด้านหน้า มือหนึ่งฟอนเฟ้นอกเต็มอิ่มที่ไม่สมกับเรือนร่างอรชร อีกมือก็ดึงเส้นไหมบางเบาด้านล่างเล่น อันดามันครางเบาๆ ผ่อนลมหายใจหนักๆ แล้วนิ้วร้ายกาจก็สอดแทรกเข้าสู่เรือนร่างสาวเนิบนาบหญิงสาวลืมตาแล้วก้มมองมือที่สอดเข้าในความเป็นหญิงใต้น้ำ มืออีกข้างจับขาของหญิงสาวทั้งสองพาดบนขอบอ่าง แล้วกลับมากดร่างเธอให้แนบชิดไม่ให้ดิ้นหนีไปไหนได้“หวาน”เขากระซิบเรียกเธอเสียงแหบพร่าที่ริมหู กระดิกลิ้นลามเลีย อันดามันหอบกระเส่าเกร็งนิ้วเท้าทั้งสองข้าง มือจิกบนขอบอ่าง เขาขยับนิ้วเข้าออกในกลีบบุหงาหอมกรุ่นกลางกาย โดยการเร่งจังหวะขึ้นเรื่อยๆก้องทวีปบีบเคล้นอกอิ่ม

“หวานจ๋า หมดแรงเลยเหรอ เดี๋ยวจะพาขึ้นห้อง คอยดูว่าตื่นขึ้นมาจะทำยังไง พรุ่งนี้สนุกแน่”คนเจ้าเล่ห์แสนกลดวงตาเป็นประกายกล้า มองลูกแกะเนื้อหวานแสนน้อยดื้อรั้นที่ตกเป็นเหงื่อด้วยความสมใจร่างสูงตวัดร่างบอบบางอ่อนแรงขึ้นสู่อ้อมแขนแล้วพาขึ้นห้องนอน กอดรัดร่างเปลือยของเมียสาวแนบอก ห่มผ้าให้อย่างเอาใจ กดจุมพิตซ้ำไปซ้ำมา มือก็สาละวนกับการลูบไล้ฟอนเฟ้นเรือนร่างไม่ห่างหายจนหลับไปด้วยรอยยิ้มประดับบนใบหน้าหล่อหวานเยี่ยงชายอันดามันผวาร่างลุกจากที่นอน มองร่างตัวเองที่เปลือยเปล่า แถมยังถูกทิ้งร่องรอยรักปรากฏให้เห็นเต็มไปหมด หน้าใสก็แดงซ่าน มองหาตัวต้นเหตุที่เอาเปรียบเธอเกินเวลาก็ไม่เจอ รีบลุกจากเตียงไม่ลืมใช้ผ้าห่มผืนหนาห่อหุ้มกายเอาไว้ เผื่อเขาจะยังอยู่ในห้อง เธอย่องไปลองบิดประตูห้องน้ำแต่ว่าปรากฏด้านในไม่มีคน หาจนทั่วก็ไม่มี คิดได้ดังนั้นก็รีบอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า ลงไปด้านล่าง ความคิดแรกก็คือเขาไม่ทำตามข้อตกลงและคงหนีไปแล้ว หรือไม่ก็กำลังลงไปทำงานตามที่ทำสัญญากันเอาไว้ แต่เธอจะต้องทวงสิทธิ์ที่เขาละเมิดไปเกือบครึ่งคืนให้จงได้อันดามันวิ่งลงบันไดมาอย่างหมายมาดแต่ต้องเบรกกะทันหันเมื่อเห็นคนที่ไม่คาด