Lahat ng Kabanata ng เสน่หาวิวาห์ป่วน: Kabanata 51 - Kabanata 60

ก้องทวีปไม่สนซุกไซ้ซอกคอหอมจรุงรุกเร้าจนคนใต้ร่างไม่ได้ตั้งตัว“อือ ปล่อย ปล่อยหวานนะ”แม้จะเคลิบเคลิ้มแต่พอนึกถึงเรื่องที่เขาคุยกับเพื่อน“ไม้กระดาน ปากกรรไกร”หญิงสาวก็ยกเข่าใส่สามีด้วยความโมโห“โอ๊ย!” ก้องทวีปปล่อยร่างน้อยกุมเป้ากางเกงแน่นอันดามันไม่ยอมง่ายๆ เหมือนเมื่อคืน เพราะคำพูดที่มันสะกิดใจเธอ รู้สึกว่าเสียหน้ายังไงบอกไม่ถูก“สมน้ำหน้า อย่าเข้ามานะคะ ไม่งั้นหวานก้านคอแน่ คนจะจัดกระเป๋าถอยไปห่างๆ เลย”ชายหนุ่มมองอย่างคาดโทษ ไม่เข้าใจว่าเธอเป็นอะไร ตอนแรกก็เหมือนจะยอม แต่พอสักพักก็เตะ เข่า ศอกใส่เขา งุนงงกับอาการของหญิงสาวจริงๆ หรือว่าเมื่อคืนเธอจะไม่ประทับใจ แต่ไม่น่าจะใช่... เขาไม่ได้เข้าข้างตัวเองเลยสักนิด เธอมีความสุขแถมกอดรัดครวญครางใต้ร่างเขาอย่างสุขสม แต่...ตอนนี้ดันไม่ยอมเขาอีกแล้ว ผู้หญิงนี่เข้าใจอะไรยากจริงๆชายหนุ่มใบหน้าบึ้งตึงเดินกระแทกเท้าไปนอนบนเตียง ไม่ลืมสลัดเสื้อผ้าออกเพราะเริ่มรู้สึกร้อน อีกอย่างก็คือนิสัยชอบนอนไม่ใส่เสื้อผ้าทำให้เขาอดทนนอนได้ไม่นาน อันดามันมัวแต่สนใจกับการจัดกระเป๋าจึงไม่หันไปสนใจคนบนเตียงอีก“เสร็จแล้ว”ดึกดื่นมากแล้วกว่าหญิงสาวจัดกระเป๋าข

ชายหนุ่มพูดทั้งที่ยังหลับตา“ไม่ให้นอน หวานอยากนอนคนเดียว” หญิงสาวยังเถียงมองเขาตาวาวโรจน์ ยังโกรธเขาเรื่องนั้นอยู่ดี หน็อย... ลับหลังเธอไปบอกเพื่อนเขาว่าเธอเป็นไม้กระดาน ชิชิ คิดแล้วปรี๊ดแตกจริงๆ“ไม่ไป จะทำไม สามวันจำไม่ได้หรือไง”ก้องทวีปตอบทั้งที่ยังนอนหลับตาเหมือนเดิม ไม่อยากทวงคำสัญญา แต่ก็จำต้องทวงเพราะคนเอาแต่ใจทำท่าจะลืม หญิงสาวที่ยืนข้างเตียงโมโหสุดชีวิต“ไม่รู้ไม่ชี้ แต่ไม่ลุกใช่ไหม ถ้าไม่ลุกต้องเจอแบบนี้ นี่ๆๆ”อันดามันกระโดดขึ้นไปบนร่างของก้องทวีป เอาข้อศอกน้อยกระทุ้งหน้าท้องของเขาเต็มแรง จนร่างสูงถึงกับจุก“โอ๊ย! หวาน พี่เจ็บนะ เล่นอะไรแบบนี้นี่”หญิงสาวกระโดดลงจากเตียงอย่างรวดเร็วเหมือนปรอท แลบลิ้นใส่ชายหนุ่มอย่างสนุกสนาน“สมน้ำหน้า ไม่ได้เล่นแต่เอาจริง”“นี่ถามจริง เป็นอะไรอีก อะไรเข้าสิง เมื่อคืนยังดีๆ อยู่เลย หรือว่าต้องให้พี่เล่นบทรักตลอดเวลาจะได้อ่อนระทวย”“พูดจาน่าเกลียด หวานไม่เต็มใจนะ”หญิงสาวว่าด้วยใบหน้าแดงก่ำ“นี่ขนาดไม่เต็มใจ ถ้าเต็มใจพี่อยากรู้จังว่าจะเป็นยังไง มีอะไรก็พูดกันให้เข้าใจ หวานไม่ใช่เด็กๆ แล้วนะ”เขาพูดคล้ายสั่งสอน อันดามันเม้มปากแน่นเชิดหน้าใส

ชายหนุ่มซบหน้าลงบนหน้าอกนุ่มหยุ่น ไซ้ไปบนอกเปลือยเปล่าด้วยความหอบเหนื่อย แล้วถอดถอนกายแกร่งออกจากร่างน้อย ดึงร่างบอบบางเข้ามากอดด้วยความหวงแหน จูบซับเหงื่อที่ขมับ หลับตามหญิงสาวด้วยความอ่อนเพลียอันดามันรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาด้วยความเมื่อยขบตามเนื้อตัว แสงตะวันส่องลอดเข้ามาทางหน้าต่างห้อง ทำให้ต้องกะพริบตาเพื่อปรับสายตาให้เข้ากับแสงแดดตอนเย็น... พระอาทิตย์กำลังจะตกดิน ความเหนื่อยความหิวเริ่มแทรกซึมเข้ามาเต็มที่ แล้วรู้สึกใจเต้นแรงเมื่อสัมผัสถึงร่างเปลือยเปล่าของตัวเองและสามีที่กอดกันแนบแน่น“พี่ก้อง ปล่อยได้แล้ว”หญิงสาวหน้าแดงไปถึงใบหูเมื่อคิดถึงเหตุการณ์เร่าร้นที่เพิ่งผ่านพ้น ตอนแรกก็ไม่ยอมตอนสุดท้ายเธอแพ้เขาเพริดไปกับอารมณ์พิศวาสทุกครั้งไป“หลับสบายใช่ไหม น่าจะเย็นแล้ว หิวล่ะสิ”ก้องทวีปหัวเราะเบาๆ อารมณ์ดีเสียนักหนาในความคิดของเธอหญิงสาวก้มใบหน้าเข้าไปอ้าปากกัดหน้าอกเปลือยของก้องทวีปอย่างแรง ยังมาถามอีกว่าหิวไหม เธอหิวจนไส้จะขาดอยู่แล้ว แขนขาก็ไม่มีแรงให้ลุกแล้ว“โอ๊ย!”ได้ผลเกินคาด ก้องทวีปร้องตกใจรีบคลายอ้อมแขนออกแต่ยังกอดไว้หลวมๆเขาคิดผิด... ยัยตัวร้ายกัดเขาไม่ปล่อย ชายหนุ่มจึงต้

“พี่ก้อง”อันดามันมองความเอาใจใส่ของเขาที่มีต่อเธอ เมื่อชายหนุ่มนำลูกอมรสหวานมาวางตรงหน้า“มาพี่แกะให้ ดื่มน้ำเยอะๆ เดี๋ยวก็อิ่ม กินลูกอมไปก่อนคงแก้เผ็ดได้”เขาแกะลูกผมแล้วยื่นมาป้อนให้ที่ปาก สัมผัสและความเอาใจใส่ทำให้หญิงสาวหัวใจพองโต“ขอบคุณค่ะ”“เป็นไงหายเผ็ดหรือยัง” เขามองด้วยรอยยิ้มเอ็นดู“รู้สึกดีขึ้นแล้วค่ะ”“งั้นกินต่อเถอะ แต่เดี๋ยวอะไรที่เผ็ดพี่ต้องแยกสลับด้านมาไว้ตรงหน้า เดี๋ยวหวานเผลอกินเข้าไปอีก”เขาจัดแจงยกจานอาหารที่เผ็ดไปไว้ตรงหน้า และเลื่อนอาหารที่ไม่เผ็ดไปไว้ตรงหน้าภรรยา อันดามันลอบมองเขาด้วยหัวใจเต้นแรง ความสุขกำลังก่อเกิดในหัวใจดวงน้อยแบบไม่ตั้งตัวทั้งสองนั่งกินอาหารกันจนอิ่ม อาหารทะเลสดสะอาดแสนอร่อยก็หมดลงในพริบตา“อิ่มหรือยัง ถ้าไม่อิ่มสั่งอีกได้นะ”“ไม่ไหวแล้วค่ะ ท้องจะแตกแล้ว งั้นหวานขอไปเข้าห้องน้ำแป๊บหนึ่งนะคะ”“ได้ เดี๋ยวพี่ขอเช็คบิลก่อน เดี๋ยวพี่ยืนรอหน้าร้านนะ”ลับร่างอันดามัน ก้องทวีปก็หันไปเรียกพนักงานเสิร์ฟมาคิดเงิน ก่อนจะเดินออกไปรอหญิงสาวนอกร้านเพื่อสูดอากาศยามค่ำคืนเข้าปอด สายลมพัดมาจากทะเลให้ความรู้สึกผ่อนคลาย จิตใจของเขามีความสุข น่าแปลกใจที่อันดาม

พร้อมทั้งกัดใบหูนั้นเบาๆ ด้วยความเสน่หา อันดามันอยากตอบแต่พูดไม่ออก ก็คนเอาแต่ใจจูบไม่หยุด“อุ๊ย!”หญิงสาวเสียววาบเมื่อโดนกัด“หวานอยาก อือ…”เขาก้มลงมาจูบหญิงสาวอีกครั้ง คราวนี้เป็นการปิดกั้นคำพูดทั้งหมดของเธอ เธออยากบอก...อยากอธิบาย ช่วยฟังก่อน“เงียบได้แล้ว พี่ต้องการหวาน ตอนนี้ไม่ใช่เวลาพูด”ก้องทวีปพร่ำพูดชิดริมฝีปากหวานที่เขาจูบซับจนบวมช้ำ แต่ดูเหมือนความหวานจะไม่ได้ลดน้อยลงไปเลย มือใหญ่เร่งทำหน้าที่ปลดเปลื้องสิ่งกีดขวางออกจากร่างเมียสาว สัมผัสลากไล้ทำให้อันดามันวาบหวิว หัวใจกำลังจะขาดรอนๆ“หวาน”ชายหนุ่มพรมจูบไปทั่วไปใบหน้า แล้วซุกซบบริเวณซอกคอหอมจรุง หญิงสาวทำอะไรไม่ถูกสติกำลังเลื่อนลอย ยิ่งเมื่อชายหนุ่มลากริมฝีปากต่ำลงไปอีก แล้วค้นพบกับปทุมถันงามสล้างขาวผ่อง เขาไม่พลาดโอกาสที่จะดูดดื่มเหมือนหิวกระหาย กลายร่างเป็นหนุ่มฉกรรจ์ผู้หิวโซ ขอดื่มกินน้ำหวานจากยอดปทุมอิ่มงามเป็นพอ“อือ... ”อันดามันครางครวญพยายามใช้แรงอันน้อยนิดที่มีอยู่ดึงศีรษะชายหนุ่มออกจากทรวงสร้าง เธออยากพูดกับเขาให้รู้เรื่องก่อน แต่ร่างกายของตัวเองกลับทรยศ นิ้วมือที่สอดเข้าใต้เรือนผมทำท่าจะดึงแต่กลับ... กดให้ใบหน้