บททั้งหมดของ เสน่หาวิวาห์ป่วน: บทที่ 1 - บทที่ 10

ก้องทวีป ศิรชัช จิตรกรหนุ่ม ผู้รักชีวิตอิสระวัย 27 ปี ขับรถไปยังร้านขายภาพของตัวเองซึ่งลงทุนกับเพื่อน... เจ้าของใบหน้าหวานจนผู้หญิงบางคนยังต้องอิจฉาหันไปมองภาพวาดที่วางอยู่บนเบาะข้างตัวด้วยความภาคภูมิใจ งานชิ้นนี้เขาใช้เวลานานพอสมควรกว่าจะรังสรรค์ขึ้นมาได้ หลังจากไปต่างจังหวัดมาหลายวันเนื่องจากมัวแต่หันไปมองภาพเขียนของตัวเองจึงไม่ทันเห็นว่ามีรถคันหนึ่งเลี้ยวขึ้นมาปาดหน้า หันมาอีกทีก็ต้องเหยียบเบรกกะทันหัน ล้อเบียดกับถนนเสียงดังสนั่น รถคันหลังที่ขับตามมาต่างเหยียบเบรกตามๆ กันเสียงลั่นไปทั่วบริเวณ พร้อมคำสบถด้วยความหงุดหงิดใจตามมาเป็นทิวแถว“ขับรถยังไงนี่”ชายหนุ่มหัวเสีย... โมโหอย่างที่สุด ร่างสูง 187 เซนติเมตร สวมเสื้อเชิ้ตเนื้อดี กางเกงยีนส์สีซีดยี่ห้อดัง และรองเท้าบูทหนังราคาแพงรีบเปิดประตูรถแล้วก้าวลงมาจากรถ ผมยาวถึงกลางแผ่นหลังปลิวไปตามสายลมที่พัดมาปะทะ จนต้องเสยขึ้นไปเป็นระยะ“เฮ้ย! เกือบชน ซวยแล้ว...”อันดามัน อ่าวสุดเขต หญิงสาววัย 24 ปี ผู้มีส่วนสูง 167 เซนติเมตร เจ้าของใบหน้าจิ้มลิ้ม ปากนิดจมูกหน่อย รูปร่างอรชรกลมกลึง แต่ใครเลยจะรู้ว่าเธอเป็นทายาทเจ้าของโรงเรียนสอนเทควันโดชื่

“หวานเหรอลูก พ่อเหนื่อยๆ แต่ไม่เป็นอะไรมากหรอก ไม่ต้องเป็นห่วง พ่อแก่มากแล้ว จะตายวันตายพรุ่งก็ยังไม่รู้”สีหน้าอิดโรยของบิดาทำให้หญิงสาวไม่สบายใจยิ่งนัก“ทำไมพ่อพูดแบบนั้นล่ะคะ พ่อยังอยู่กับหนูไปอีกนาน”อันดามันตาแดงๆ เหมือนจะร้องไห้ทันทีที่ได้ยินคำพูดของพ่อ แม้เธอจะดูเข้มแข็ง แต่จริงๆ เธอเป็นคนอารมณ์อ่อนไหวพอสมควร พ่อกับพี่ชายเลี้ยงมาให้เข้มแข็งการที่ขาดแม่ทำให้เธอไม่ค่อยเป็นกุลสตรีสักเท่าไหร่ ดังนั้นเมื่อพลอยไพลินเข้ามาอยู่ในบ้าน เธอจึงติดพี่สะใภ้เอามากๆ ความที่ไม่เคยมีแม่ พี่สาวหรือน้องสาว ทำให้เธอรู้สึกว่าพี่สะใภ้ให้คำปรึกษาได้หลายๆ เรื่อง แบบที่ผู้หญิงเท่านั้นที่จะคุยกันเข้าใจ“พ่อพูดความจริง พ่อรู้ตัวเองดี ไม่รู้ว่าจะอยู่บนโลกนี้อีกนานแค่ไหน”สีหน้าหมองเศร้าของบิดาทำให้เธอทุกข์ใจยิ่งนัก เอเชียเองไม่สบายใจที่ต้องหลอกบุตรสาวแบบนี้ แต่เพราะไม่อยากให้ต้องจมอยู่กับอดีตคนรัก ที่สำคัญก้องภพยังติดต่อกับเขาอยู่ตลอดเล่าเรื่องราวของลูกชายคนเดียวให้ฟังว่ากำลังอกหักจากคนรักที่แต่งงานกับชายคนอื่นไปแล้ว และเขาก็ยังเฝ้าดูการเจริญรุ่งเรืองของก้องทวีปอยู่คนเดียวเงียบๆ เพราะคิดหวังว่าสักวันสิ่ง

คนละขั้วกับน้องสาวตัวแสบเขา แบบนี้จะเข้ากันได้เหรอนี่ คิดหนักเลยทีเดียว ไม่เข้าใจว่าบิดาคิดอะไรอยู่ ถึงได้คิดมาทำตามความต้องการของมารดาเอาป่านนี้เอเชียหันไปถามว่าที่ลูกเขย ซึ่งเขาติดตามข่าวคราวว่าที่ลูกเขยคนนี้พอสมควร ไม่ต่างจากก้องภพที่ไม่พลาดเรื่องอันดามัน เพราะทั้งสองก็ยังหวังลึกๆ ว่าสักวันคำสั่งเสียของภรรยาอาจเป็นเรื่องจริงขึ้นมา และเขาก็มั่นใจในตัวว่าที่ “ลูกเขย” คนนี้พอสมควร ก้องทวีปไม่เคยมีประวัติด่างพร้อย แถมเป็นคนรักอิสระ ไม่ยุ่งเกี่ยวกับอบายมุขทั้งหลายทั้งปวง รวมถึงมีหลายอย่างที่เขามั่นใจว่าชายหนุ่มจะต้องดูแลอันดามันบุตรสาวคนเล็กได้แน่นอนก้องทวีปสนทนากับว่าที่พ่อตาที่ดูจะใจดีมากทีเดียว เขารู้สึกดีที่ท่านดูเป็นกันเอง ในใจคิดกระหวัดไปถึงบุตรสาวของท่านว่าจะเป็นเช่นไรหนอ ตอนตกปากรับคำบิดาก็ทำเพื่อเอาใจคนป่วย แม้ว่าจะขอทำความรู้จักกันก่อน แต่พอมาถึงบ้านว่าที่ “เจ้าสาว” กลับใจเต้นแรงอย่างประหลาด“เดี๋ยวยัยหวานคงลงมา” เอเชียหันไปมองบันไดบ้านบ่อยครั้ง นึกตำหนิบุตรสาวที่ให้แขกรอนาน“ไม่เป็นไรหรอกครับ สาวๆ ก็แบบนี้ แต่งตัวนานเป็นธรรมดา” คำพูดของก้องภพเรียกเสียงหัวเราะจากเจ้าของบ้าน

อันดามันหน้างอ กอดอกมองบิดาด้วยความไม่ชอบใจ“คุณพ่ออย่าดุหวานมากเลยค่ะ เดี๋ยวพรุ่งนี้พลอยจะจัดการแต่งตัวให้น้องเอง”เมื่อเห็นอาการโกรธเคืองของพ่อสามี พลอยไพลินจึงรีบออกหน้าปกป้องอันดามัน องศายิ้มกว้างที่เห็นภรรยาสาวรักน้องสาวของตัวเองไม่เคยเปลี่ยน“เข้าข้างกันเข้าไป”เอเชียส่ายหน้าไปมา ยืนขึ้นแล้วกลับทรุดฮวบลงไปกองกับพื้น“พ่อเป็นอะไรครับ”องศาตกใจที่จู่ๆ บิดาที่ยืนขึ้นเป็นลมหมดสติไป เพราะตอนอยู่ห้องรับแขกเขาเห็นบิดาหลิ่วตากับภรรยาคิดว่าท่านแกล้งป่วยให้อันดามันปล่อยว่าที่ “น้องเขย” ไป แต่ตอนนี้ไม่เห็นวี่แววว่าท่านจะแกล้งเลยแม้แต่น้อยทุกคนตกตะลึงรีบประคองเอเชียด้วยความตระหนก ก่อนรีบเรียกหมอประจำตระกูลมาหา “คุณพ่อเป็นยังไงบ้างครับหมอ” องศารีบถามอาการบิดาจากลุงหมอ เขาเพิ่งรู้เดี๋ยวนี้เองว่าบิดาป่วยเป็นความดันโลหิตสูง ปล่อยให้เครียดไม่ได้ แถมยังมีโรคหัวใจอีกต่างหาก ตอนแรกคิดว่าท่านแกล้งแต่ตอนนี้ชักใจไม่ดี“ไม่เป็นอะไรมากแล้ว แต่พยายามอย่าให้พ่อของเราเครียด หรือมีเรื่องไม่สบายใจอะไรก็แล้วกัน เพราะอาจช็อกได้”“เดี๋ยวพลอยไปส่งลุงหมอก่อนนะคะ”พลอยไพลินหันไปมองหน้าสามีที่มีสีหน้าเคร่งเครียด

“ฉันไม่หวังอะไรในตัวเธอหรอก หุ่นอย่างกับไม้กระดาน ผอมแห้งแรงน้อย ฉันคงต้องทำใจนานกว่าจะกอดไม้กระดานแบบเธอได้”“ไอ้ๆๆ” หญิงสาวชี้นิ้วสั่นระริก“อย่าอยู่เลย”อันดามันสุดจะทนกับคำสบประมาท วิ่งเข้าใส่ร่างสูงโมโหจัด วันนี้ต้องจับเขาทุ่มกับพื้นสนามให้จงได้ แต่เพราะความโมโหและวู่วามทำให้ฝ่ายตรงข้ามหลบทัน เธอจึงได้แต่คว้าอากาศ คิดด่าตัวเองว่าฝีมือตกไปมาก เคยเอาชนะผู้ชายอกสามศอกได้มานักต่อนัก แต่ทำไมถึงทำอะไรเขาไม่ได้“ปล่อย!”หญิงสาวเสียท่าให้เขาจนได้ ชายหนุ่มรวบร่างบางเอาไว้ บิดแขนไขว้ไปทางด้านหลังเหมือนที่เธอเคยทำกับเขา แม้จะไม่แรงมากนักแต่พอเธอออกแรงดิ้นก็เกิดอาการเจ็บ สุดท้ายจึงต้องยอมจนมุม“เลิกแผลงฤทธิ์ได้แล้ว เพราะยังไงฤกษ์แต่งงานอาทิตย์หน้า เธอไม่รอดแน่ เตรียมตัวเป็นเจ้าสาวเอาไว้เถอะ ตอนเข้าห้องหอฉันจะฟัดเธอแล้วจับกลืนลงท้อง”เขาขู่เสียงกระเส่า อันดามันได้แต่เจ็บใจ อยากฆ่าคนจริงๆ“ยอมแล้วก็ได้ ปล่อยได้แล้ว”เธอเสียงอ่อนซ่อนแววตาเจ้าเล่ห์เอาไว้ ชายหนุ่มเห็นหญิงสาวเสียงอ่อนคิดว่าเธอจะสิ้นฤทธิ์แต่เขาคิดผิดเพราะเมื่อปล่อย กลับโดนเธอเตะกล่องดวงใจเข้าให้ แม้จะหลบ... แต่ไม่ทัน“โอ๊ย! ยัยตัวแ