เสน่หาวิวาห์ป่วน

เสน่หาวิวาห์ป่วน

last updateTerakhir Diperbarui : 2026-01-07
Bahasa: Thai
goodnovel18goodnovel
Belum ada penilaian
92Bab
483Dibaca
Baca
Tambahkan

Share:  

Lapor
Ringkasan
Katalog
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi

ก้องทวีป จิตกรหนุ่มติสแตก มีความรักฝังใจในอดีต อันดามัน หญิงสาวแสนห้าวคู่กัดของเขา แต่โชคชะตาทำให้เขาและเธอต้องแต่งงานกัน อะไรจะเกิดขึ้นเมื่อคนไม่ชอบหน้ากันต้องมาอยู่ร่วมบ้านหลังเดียวกัน ความหื่น ฮา บ้า รั่ว และการเอาชนะจึงเกิดขึ้น

Lihat lebih banyak

Bab 1

1

街角で小さな商売をしていたあの頃から、投資業界の風雲児と呼ばれるまで、深川綾人(ふかがわ あやと)は丸10年をかけて、ここまで這い上がってきた。

その10年間、私、荒木麻理子(あらき まりこ)はずっと彼の傍らで過ごしてきた。

どん底だったあの年、私はプライドをかなぐり捨てて、たった500円の食費を借りるためだけに、浮気をした父の前に膝をついた。

辛そうに私を見つめる綾人に対し、私はそれでもこう言った。

「会社がナスダックに上場する時は、私も連れて行ってね」

彼は頷いてくれた。

やがて会社は飛ぶ鳥を落とす勢いで成長し、私はもう一度その約束を口にした。

彼は顔も上げずに答えた。

「今は忙しいんだ。また今度な」

だから私も、それきり何も言わなくなった。

そんなある日、おすすめに流れてきたショート動画で、綾人の会社が上場を果たしたことを知った。

華やかな上場セレモニー。沸き起こる拍手。壇上で堂々と挨拶する綾人。

出張だと言っていたはずの彼は、ナスダックの壇上に立っていた。けれど隣にいたのは、私ではなかった。

異母妹――荒木桃子(あらき ももこ)だった。

綾人は桃子と並んで壇上に立ち、上場を祝う鐘を鳴らした。会場に拍手が沸き起こる。その瞬間、綾人は桃子をそっと抱き寄せた。その抱擁は、あくまで礼儀正しく、節度を保ったものに見えた。

「一番大切な瞬間に立ち会ってくれてありがとう。すごく幸せだ」

桃子はその抱擁に応えるように、そっと身を寄せた。「私も」

私はスマホの画面を消し、目元を拭うと、いつも通り買い物へ出かけ、夕飯の支度をした。

食事を終えてから、綾人にメッセージを送った。

【500円、貸してくれる?】

彼は理由も聞かず、迷いもせずに200万円を送金してきた。

私はそこから500円だけ抜き取り、残りのお金を送り返した。添えたのは、たった一行。

【多すぎよ】

その500円は、そのまま父に渡した。これで、全部終わりだ。

10年前、私はたった500円のために、プライドも見栄も捨てた。そして10年後、彼もまた、たった500円で、私たちの愛も未来も買い取った。

彼の上場という晴れ舞台に、私の居場所はなかった。それなら私のありふれた毎日にも、もう彼はいらない。

……

「まだ起きてたのか」

夜10時、突然部屋のドアが開いた。綾人が帰ってきたのだ。

淡いグリーンのスーツケースを引き、身にまとっているのは動画で見たあのスーツのままだった。

私はいつものように駆け寄ることもせず、ソファに座ったまま顔を上げようともしなかった。それでも、口からは当たり障りのない言葉が出た。

「ずっと待ってたの」

彼が歩み寄ってきて、ネクタイに伸ばしかけた手がふと止まった。

「待つも何も、俺たち、もういい歳した夫婦みたいなもんだろ」

私はその言い方を訂正した。

「まだ結婚してないけど」

「時間の問題だろう」

そう答えた彼の身体から、香水の匂いが漂った。バラの香り。私の香水ではなかった。

すると、私はふっと笑った。

「ねえ、それでも私と結婚するつもり?」

ただ、少し確かめてみたくなっただけだった。

「当たり前だろ」

別の女に「幸せだ」と告げておいて、それでも彼はまだ私と結婚するつもりでいる。けれど、もう私の方が望んでいなかった。

彼はスーツの上着を脱ぎ、無造作にソファへ投げた。

「時差ボケ直さないと。先に寝てろ」

「わかったわ」

私は立ち上がり、そのまま寝室へ向かった。

彼は私の後ろ姿に、一瞬戸惑ったような目を向けた。今日の私が、いつもと違うことに気づいているのだろう。

いつもの私なら、どんなに遅くなっても、彼のために温かいお茶を用意していた。鍋には、すぐに食べられるよう、軽い夜食も用意しておいた。疲れて帰ってきた彼が、少しでもほっとできるように。

それだけでなく、まるでお手伝いさんのように後をついて回り、彼が無造作に脱ぎ捨てた服を一枚一枚受け取っていた。

口では絶えず、卵がまた値上がりしたとか、野菜の量が減ったとか、そんな生活の匂いのする愚痴をこぼしながら。

けれど今日の私は、何もせず、何も言わなかった。

しばらくして、寝室の扉がノックされた。

「いつも作ってたあれ、どうやって作るんだ」

「お米を多めの水で、弱火でゆっくり煮ればいいわ。1時間くらいでできるから」

暗がりの中、彼が近づいてきて、ベッドの端に腰かけ、手のひらで私の額をそっと確かめた。

「熱はなさそうだが、今日、どうかしたのか」

私はその手をそっと払った。

「……今回の出張、どこへ行ってたの?」

彼は一瞬言葉を止め、それから静かな声で答えた。

「ニューヨーク。ナスダックを見てきた」

嘘はついていない。けれど、本当のことも言っていない。

いつからだろう。彼がこんなにも滑らかに、私に嘘をつけるようになったのは。

その時、玄関のチャイムが鳴った。綾人は眉をひそめ、布団を私の肩まで掛け直すと、なだめるように言った。

「先に寝てろ。俺が見てくる」

彼は身を翻し、寝室を出て玄関の扉を開けた。

「どうしてここに?」

その声には、戸惑いよりも強い喜びがにじんでいた。

私も起き上がり、寝室を出た。そこに立っていたのは桃子だった。ドアの外で、知的な顔立ちに、どこか得意げな笑みを浮かべていた。動画で見たのと同じように。

「綾人さん、それ私のスーツケースだよ。間違えちゃったみたい」

私は彼女の手にしたそれを見つめた。色も、デザインも、ブランドも。

寸分違わず同じものだった。

桃子は私に気づくと、片方の眉を軽く上げた。軽く手を振り、弾んだ声で言う。

「あらお姉ちゃん、起きてたんだ。ごめんね、こんな時間にお邪魔しちゃって。二人の邪魔しちゃったね」

私は何も答えなかった。視界の端で、綾人がゲストルームからスーツケースを引き出してくるのが見えた。

すでにスーツの上着を羽織り直しており、手には車の鍵を握っている。

「どこへ行くの?」

「もう遅いし、桃子をひとりで帰すのは心配だから。送ってくる」

「あなたたち……」

言い終わらないうちに、彼の答えはもう用意されていた。

「誤解するなよ。たまたま同じ便で帰ってきただけだ。お前の妹だろ?送っていくところだよ」

私はじっと彼の顔を見つめた。表情は変わらない。声も相変わらず落ち着いていた。

綻びひとつ見つけられないほど、完璧だった。

Tampilkan Lebih Banyak
Bab Selanjutnya
Unduh

Bab terbaru

Bab Lainnya
Tidak ada komentar
92 Bab
1
ก้องทวีป ศิรชัช จิตรกรหนุ่ม ผู้รักชีวิตอิสระวัย 27 ปี ขับรถไปยังร้านขายภาพของตัวเองซึ่งลงทุนกับเพื่อน... เจ้าของใบหน้าหวานจนผู้หญิงบางคนยังต้องอิจฉาหันไปมองภาพวาดที่วางอยู่บนเบาะข้างตัวด้วยความภาคภูมิใจ งานชิ้นนี้เขาใช้เวลานานพอสมควรกว่าจะรังสรรค์ขึ้นมาได้ หลังจากไปต่างจังหวัดมาหลายวันเนื่องจากมัวแต่หันไปมองภาพเขียนของตัวเองจึงไม่ทันเห็นว่ามีรถคันหนึ่งเลี้ยวขึ้นมาปาดหน้า หันมาอีกทีก็ต้องเหยียบเบรกกะทันหัน ล้อเบียดกับถนนเสียงดังสนั่น รถคันหลังที่ขับตามมาต่างเหยียบเบรกตามๆ กันเสียงลั่นไปทั่วบริเวณ พร้อมคำสบถด้วยความหงุดหงิดใจตามมาเป็นทิวแถว“ขับรถยังไงนี่”ชายหนุ่มหัวเสีย... โมโหอย่างที่สุด ร่างสูง 187 เซนติเมตร สวมเสื้อเชิ้ตเนื้อดี กางเกงยีนส์สีซีดยี่ห้อดัง และรองเท้าบูทหนังราคาแพงรีบเปิดประตูรถแล้วก้าวลงมาจากรถ ผมยาวถึงกลางแผ่นหลังปลิวไปตามสายลมที่พัดมาปะทะ จนต้องเสยขึ้นไปเป็นระยะ“เฮ้ย! เกือบชน ซวยแล้ว...”อันดามัน อ่าวสุดเขต หญิงสาววัย 24 ปี ผู้มีส่วนสูง 167 เซนติเมตร เจ้าของใบหน้าจิ้มลิ้ม ปากนิดจมูกหน่อย รูปร่างอรชรกลมกลึง แต่ใครเลยจะรู้ว่าเธอเป็นทายาทเจ้าของโรงเรียนสอนเทควันโดชื่
Baca selengkapnya
2
ก้องทวีปสะดุ้งโหยงกับคำพูดของเพื่อนรัก“ปากนายเหรอนั่น ถ้าพูดแบบนี้เก็บปากไว้กินข้าวดีกว่า”เขาขออย่าได้เจอเธออีก จะทำบุญเจ็ดวัดเลย คราวนี้คนสะดุ้งกลับเป็นฐานทัพเอง รู้ว่าเพื่อนโมโหร้าย“ฉันไม่เคยคิดว่าจะรักใครอีก”คำพูดต่อมาของเพื่อนทำให้ฐานทัพทำหน้าสำนึกผิด“ขอโทษ ไม่ได้ตั้งใจจริงๆ นายยังไม่ลืมเพ็ญอีกหรือไง ลองเปิดใจรับผู้หญิงคนอื่นดูบ้างสิ”ฐานทัพรู้ว่าเพื่อนคงตัดใจยาก แต่อยากให้ก้องทวีปเปิดใจรับคนอื่นบ้าง แม้จะสงสารเพื่อนเพียงใด แต่เขาคิดว่าคู่กันแล้วย่อมไม่แคล้วกันเพ็ญพิชชาแฟนสาวของก้องทวีปแต่งงานไปแล้ว เขาอยากเล่าเรื่องความจำเป็นของเธอให้เพื่อนฟัง แต่แค่เอ่ยถึง... โดนด่าทุกครั้ง จนต้องปิดปากเงียบ“พอเถอะ อย่าเอ่ยชื่อผู้หญิงคนนี้อีก”ห้ามเพื่อนเสียงขรึม นึกสภาพตัวเองตอนอกหัก จึงไม่อยากเอ่ยถึงอีก ตอนนี้เขาพอจะทำใจได้บ้าง ไม่อยากให้ใครมาสะกิดแผลใจขึ้นมาอีก ความรู้สึกว่าเสียของรักไปมันเกาะกินใจจนไม่อาจลืมเลือนได้“ขอโทษ นายอย่าซีเรียสนักเลย เมื่อกี้นมทิพย์โทร. มาหา เห็นบอกว่าโทร. เข้ามือถือนายไม่ติด ฉันลองโทร. หานายก็ไม่ติดเหมือนกัน”ฐานทัพบอกเพื่อนเสียงเครียด ก้องทวีปเลิกคิ้วมองหน
Baca selengkapnya
3
“หวานเหรอลูก พ่อเหนื่อยๆ แต่ไม่เป็นอะไรมากหรอก ไม่ต้องเป็นห่วง พ่อแก่มากแล้ว จะตายวันตายพรุ่งก็ยังไม่รู้”สีหน้าอิดโรยของบิดาทำให้หญิงสาวไม่สบายใจยิ่งนัก“ทำไมพ่อพูดแบบนั้นล่ะคะ พ่อยังอยู่กับหนูไปอีกนาน”อันดามันตาแดงๆ เหมือนจะร้องไห้ทันทีที่ได้ยินคำพูดของพ่อ แม้เธอจะดูเข้มแข็ง แต่จริงๆ เธอเป็นคนอารมณ์อ่อนไหวพอสมควร พ่อกับพี่ชายเลี้ยงมาให้เข้มแข็งการที่ขาดแม่ทำให้เธอไม่ค่อยเป็นกุลสตรีสักเท่าไหร่ ดังนั้นเมื่อพลอยไพลินเข้ามาอยู่ในบ้าน เธอจึงติดพี่สะใภ้เอามากๆ ความที่ไม่เคยมีแม่ พี่สาวหรือน้องสาว ทำให้เธอรู้สึกว่าพี่สะใภ้ให้คำปรึกษาได้หลายๆ เรื่อง แบบที่ผู้หญิงเท่านั้นที่จะคุยกันเข้าใจ“พ่อพูดความจริง พ่อรู้ตัวเองดี ไม่รู้ว่าจะอยู่บนโลกนี้อีกนานแค่ไหน”สีหน้าหมองเศร้าของบิดาทำให้เธอทุกข์ใจยิ่งนัก เอเชียเองไม่สบายใจที่ต้องหลอกบุตรสาวแบบนี้ แต่เพราะไม่อยากให้ต้องจมอยู่กับอดีตคนรัก ที่สำคัญก้องภพยังติดต่อกับเขาอยู่ตลอดเล่าเรื่องราวของลูกชายคนเดียวให้ฟังว่ากำลังอกหักจากคนรักที่แต่งงานกับชายคนอื่นไปแล้ว และเขาก็ยังเฝ้าดูการเจริญรุ่งเรืองของก้องทวีปอยู่คนเดียวเงียบๆ เพราะคิดหวังว่าสักวันสิ่ง
Baca selengkapnya
4
ทั้งสองใช้ตะเกียบฟาดฟันงัดกันด้วยความโมโห“คิดว่าเอาเงินฟาดหัวฉันสองพันแล้วจะหนีไปได้ง่ายๆ เหรอ”“งก! ตั้งสองพันเชียวนะ”อันดามันมองเมิน แล้วหันมากัดคนตรงหน้าต่อ “แล้วที่บอกว่าจะไปวัด หน้าแบบนายอย่าเลย ฉันขอแนะนำว่าให้ไปป่าช้าจะดีกว่า อย่าเข้าไปในวัดให้เสื่อมศาสนาเลย”“หน็อย... ปากแบบเธอนี่คงหาสามีไม่ได้แน่ชาตินี้ หน้าตาก็ไม่สวย หุ่นเหมือนไม้กระดาน ขึ้นคานแหงๆ”“ไอ้ปากฟาร์มพูเดิล ไอ้ทิงเจอร์ราดแผลสด ปากแบบนายอย่าว่าแต่มีแฟนเลย ผู้หญิงก็ไม่แล”“แล้วเธอล่ะใครจะแล ขืนใครได้ไปเป็นภรรยา คงอกแตกตาย แล้วทิงเจอร์ราดแผลสดของเธอหมายความว่ายังไง”ชายหนุ่มอดเลิกคิ้วถามไม่ได้ อันดามันเบ้ปากใส่ อยากบอกว่าที่เรียกไอ้ทิงเจอร์เพราะอยากว่าให้เจ็บแสบ แต่คนแบบเขาหรือจะเข้าใจ ให้ตายเถอะ! พระเจ้าช่วยกล้วยทอด ซวยจริงๆ ที่มาเจออีตานี่อีก“ไม่เข้าใจ เนื่องจากสมองของนายมันน้อย แต่เสียใจด้วย ฉันจะบอกอะไรให้ ว่าไม่กี่วันฉันจะแต่งงานกับคู่หมั้นคู่หมายที่กำลังจะมาสู่ขอ ทั้งหล่อ ทั้งรวย เป็นสุภาพบุรุษ การศึกษาดี ชาติตระกูลดีย่ะ”เธอเชิดหน้าใส่ด้วยความสะใจที่เห็นเขาอ้าปากค้าง“ฉันจะบอกเธอเหมือนกันว่า... ฉันจะแต่งงาน
Baca selengkapnya
5
คนละขั้วกับน้องสาวตัวแสบเขา แบบนี้จะเข้ากันได้เหรอนี่ คิดหนักเลยทีเดียว ไม่เข้าใจว่าบิดาคิดอะไรอยู่ ถึงได้คิดมาทำตามความต้องการของมารดาเอาป่านนี้เอเชียหันไปถามว่าที่ลูกเขย ซึ่งเขาติดตามข่าวคราวว่าที่ลูกเขยคนนี้พอสมควร ไม่ต่างจากก้องภพที่ไม่พลาดเรื่องอันดามัน เพราะทั้งสองก็ยังหวังลึกๆ ว่าสักวันคำสั่งเสียของภรรยาอาจเป็นเรื่องจริงขึ้นมา และเขาก็มั่นใจในตัวว่าที่ “ลูกเขย” คนนี้พอสมควร ก้องทวีปไม่เคยมีประวัติด่างพร้อย แถมเป็นคนรักอิสระ ไม่ยุ่งเกี่ยวกับอบายมุขทั้งหลายทั้งปวง รวมถึงมีหลายอย่างที่เขามั่นใจว่าชายหนุ่มจะต้องดูแลอันดามันบุตรสาวคนเล็กได้แน่นอนก้องทวีปสนทนากับว่าที่พ่อตาที่ดูจะใจดีมากทีเดียว เขารู้สึกดีที่ท่านดูเป็นกันเอง ในใจคิดกระหวัดไปถึงบุตรสาวของท่านว่าจะเป็นเช่นไรหนอ ตอนตกปากรับคำบิดาก็ทำเพื่อเอาใจคนป่วย แม้ว่าจะขอทำความรู้จักกันก่อน แต่พอมาถึงบ้านว่าที่ “เจ้าสาว” กลับใจเต้นแรงอย่างประหลาด“เดี๋ยวยัยหวานคงลงมา” เอเชียหันไปมองบันไดบ้านบ่อยครั้ง นึกตำหนิบุตรสาวที่ให้แขกรอนาน“ไม่เป็นไรหรอกครับ สาวๆ ก็แบบนี้ แต่งตัวนานเป็นธรรมดา” คำพูดของก้องภพเรียกเสียงหัวเราะจากเจ้าของบ้าน
Baca selengkapnya
6
อยากรู้ว่ายังกล้าปากเก่งกับเขาอีกไหม“ฉันจะบอก... เพราะฉันตั้งปณิธานเอาไว้ว่าจะจูบเธอให้ปากช้ำ จะได้ไม่ปากดีอีก”ก้องทวีปลูบปากตัวเองด้วยความกระหาย อยากแกล้งคนตรงหน้าเหลือเกิน“อีตาบ้า อย่าหวังเลย”แม้จะตกใจแค่ไหน สติสั่งให้ก้าวหนีโดยไม่รั้งรอ แต่เพียงแค่ก้าวขา เขาก็คว้าแขนเอาไว้ได้ ก่อนที่เธอจะวิ่งไปไหนได้ จากนั้นจึงจับร่างอรชรเบียดกับต้นไม้ใหญ่ด้านหน้า“ฉันไม่อยากหวังหรอก ไม่คิดว่าจะได้เจอเธออีก ยัยปากกรรไกร”เขากระซิบเสียงเย็นเยียบ ลากริมฝีปากขบเม้มใบหูเล็กเพื่อกลั่นแกล้ง“ยี้... โรคจิต”อันดามันใช้วิชาการป้องกันตัวที่เรียนมา ยกเข่าเสยเข้าใต้หว่างขาของชายหนุ่มเต็มเหนี่ยว“โอ๊ย!!! ยัยบ้า” เขากุมกล่องหัวใจหน้าเขียวหน้าเหลือง“รู้จักฉันน้อยไปแล้ว อยากจูบฉันมากนักใช่ไหม ได้เลย... แล้วฉันจะสงเคราะห์ทำทานให้ จูบให้หนำใจเลย”หญิงสาวคว้าข้อมือของชายหนุ่มเอาไว้ แล้วบิดลำแขนผลักร่างสูงกระแทกที่ต้นไม้“โอ๊ย!” ก้องทวีปร้องด้วยความเจ็บ“เป็นไง จูบสิ จูบเลย ต้นราชพฤกษ์ต้นนี้ยังเอ๊าะๆ อยู่เลย”อันดามันผลักหน้าเขาให้เบียดกับต้นไม้ใหญ่ด้านหน้า ริมฝีปากของเขาจึงบดกับเปลือกไม้เนื้อแข็งอย่างจัง“ยัยบ้
Baca selengkapnya
7
อันดามันหน้างอ กอดอกมองบิดาด้วยความไม่ชอบใจ“คุณพ่ออย่าดุหวานมากเลยค่ะ เดี๋ยวพรุ่งนี้พลอยจะจัดการแต่งตัวให้น้องเอง”เมื่อเห็นอาการโกรธเคืองของพ่อสามี พลอยไพลินจึงรีบออกหน้าปกป้องอันดามัน องศายิ้มกว้างที่เห็นภรรยาสาวรักน้องสาวของตัวเองไม่เคยเปลี่ยน“เข้าข้างกันเข้าไป”เอเชียส่ายหน้าไปมา ยืนขึ้นแล้วกลับทรุดฮวบลงไปกองกับพื้น“พ่อเป็นอะไรครับ”องศาตกใจที่จู่ๆ บิดาที่ยืนขึ้นเป็นลมหมดสติไป เพราะตอนอยู่ห้องรับแขกเขาเห็นบิดาหลิ่วตากับภรรยาคิดว่าท่านแกล้งป่วยให้อันดามันปล่อยว่าที่ “น้องเขย” ไป แต่ตอนนี้ไม่เห็นวี่แววว่าท่านจะแกล้งเลยแม้แต่น้อยทุกคนตกตะลึงรีบประคองเอเชียด้วยความตระหนก ก่อนรีบเรียกหมอประจำตระกูลมาหา “คุณพ่อเป็นยังไงบ้างครับหมอ” องศารีบถามอาการบิดาจากลุงหมอ เขาเพิ่งรู้เดี๋ยวนี้เองว่าบิดาป่วยเป็นความดันโลหิตสูง ปล่อยให้เครียดไม่ได้ แถมยังมีโรคหัวใจอีกต่างหาก ตอนแรกคิดว่าท่านแกล้งแต่ตอนนี้ชักใจไม่ดี“ไม่เป็นอะไรมากแล้ว แต่พยายามอย่าให้พ่อของเราเครียด หรือมีเรื่องไม่สบายใจอะไรก็แล้วกัน เพราะอาจช็อกได้”“เดี๋ยวพลอยไปส่งลุงหมอก่อนนะคะ”พลอยไพลินหันไปมองหน้าสามีที่มีสีหน้าเคร่งเครียด
Baca selengkapnya
8
“บอกให้ปล่อย” ยิ่งดิ้นเขายิ่งกอดแรงแนบแน่นขึ้น“ไม่ปล่อย ที่เธอบอกว่าอนาคตผัวเป็นควาย แสดงว่าเธอคงเป็นควายตัวเมีย”“ฮึ ยอมรับว่าตัวเองเป็นควายหรือไง”คนถูกสวนกลับหน้าแดงก่ำ ดวงตาวาวโรจน์“เธอก็ยอมรับว่าอยากเป็นเมียมันน่ะสิ” เขาไม่ลดละ“จะปล่อยไม่ปล่อย”อันดามันถามย้ำอีกครั้งพยายามสลัดร่างสูงที่กอดแน่นจนแทบหายใจไม่ออกให้หลุด“ไม่”“ไม่ปล่อยใช่ไหม ได้เลย”เธอใช้ฟันคมขาวจัดการคนที่กอดเธอแนบอก แรงกัดไม่ยั้งทำให้ชายหนุ่มร้องเสียงหลง“โอ๊ย! เป็นไอ้ตูบหรือไงกัน”ก้องทวีปรีบปล่อยร่างอรชร สะบัดแขนด้วยความเจ็บมองหญิงสาวเหมือนจะกินเลือดกินเนื้อ“สมน้ำหน้า ถ้าฉันไม่อนุญาต ห้ามแตะ แม้แต่ขาอ่อนก็ไม่ต้องมามอง” หญิงสาวรีบสาวเท้าหนีเขาด้วยความสะใจ ชายหนุ่มมองตามอย่างหมายมาด คอยดูเถอะ แต่งงานไปเขาจะปล้ำให้ขาดใจคาอกเลย“ของว่างค่ะคุณหนู”แก้ว... สาวใช้เอาของว่างและเครื่องดื่มมาให้นายสาวก่อนขอตัวออกไป“กินๆ แล้วรีบกลับไปได้แล้ว เหม็นขี้หน้า”ก้องทวีปชะงักมือที่จะหยิบขนม เขาแทบสำลักกับคำพูดนั้นของว่าที่ “เมีย” ให้มันได้อย่างนี้สิ“นี่แม่คุณพูดให้มันเพราะๆ หน่อยได้ไหม เป็นผู้หญิงยิงเรือพูดมะนาวไม่มีน้ำ นี่
Baca selengkapnya
9
“ฉันไม่หวังอะไรในตัวเธอหรอก หุ่นอย่างกับไม้กระดาน ผอมแห้งแรงน้อย ฉันคงต้องทำใจนานกว่าจะกอดไม้กระดานแบบเธอได้”“ไอ้ๆๆ” หญิงสาวชี้นิ้วสั่นระริก“อย่าอยู่เลย”อันดามันสุดจะทนกับคำสบประมาท วิ่งเข้าใส่ร่างสูงโมโหจัด วันนี้ต้องจับเขาทุ่มกับพื้นสนามให้จงได้ แต่เพราะความโมโหและวู่วามทำให้ฝ่ายตรงข้ามหลบทัน เธอจึงได้แต่คว้าอากาศ คิดด่าตัวเองว่าฝีมือตกไปมาก เคยเอาชนะผู้ชายอกสามศอกได้มานักต่อนัก แต่ทำไมถึงทำอะไรเขาไม่ได้“ปล่อย!”หญิงสาวเสียท่าให้เขาจนได้ ชายหนุ่มรวบร่างบางเอาไว้ บิดแขนไขว้ไปทางด้านหลังเหมือนที่เธอเคยทำกับเขา แม้จะไม่แรงมากนักแต่พอเธอออกแรงดิ้นก็เกิดอาการเจ็บ สุดท้ายจึงต้องยอมจนมุม“เลิกแผลงฤทธิ์ได้แล้ว เพราะยังไงฤกษ์แต่งงานอาทิตย์หน้า เธอไม่รอดแน่ เตรียมตัวเป็นเจ้าสาวเอาไว้เถอะ ตอนเข้าห้องหอฉันจะฟัดเธอแล้วจับกลืนลงท้อง”เขาขู่เสียงกระเส่า อันดามันได้แต่เจ็บใจ อยากฆ่าคนจริงๆ“ยอมแล้วก็ได้ ปล่อยได้แล้ว”เธอเสียงอ่อนซ่อนแววตาเจ้าเล่ห์เอาไว้ ชายหนุ่มเห็นหญิงสาวเสียงอ่อนคิดว่าเธอจะสิ้นฤทธิ์แต่เขาคิดผิดเพราะเมื่อปล่อย กลับโดนเธอเตะกล่องดวงใจเข้าให้ แม้จะหลบ... แต่ไม่ทัน“โอ๊ย! ยัยตัวแ
Baca selengkapnya
10
เช้านี้อากาศสดชื่น คุณก้องภพดูจะกระตือรือร้นมากกว่าปกติ ความดีใจที่จะได้เห็นลูกชายเป็นฝั่งเป็นฝาสักที ทำให้ก้องทวีปแทบไปฝากท้องที่บ้านว่าที่ “เมีย” ทุกวันจนกว่าจะแต่งงาน ชายหนุ่มเดินตามบิดาอย่างเรื่อยเปื่อยไม่ค่อยจะใส่ใจนัก ส่วนนมทิพย์เตรียมอาหารหลายอย่างไปฝากบ้านหญิงสาวรถมาจอดหน้าบ้านหลังใหญ่ เจ้าของบ้านที่รอรับอยู่ยิ้มกว้างรีบเชื้อเชิญแขกประจำเข้าบ้าน“ที่บ้านไม่มีข้าวกินหรือยังไง หรือกลัวไม่ได้เมีย”องศาพูดขึ้นขณะอยู่กับภรรยาสองคนคำพูดของสามีทำให้พลอยไพลินหันไปทำตาดุใส่ องศายักไหล่ไม่สนใจเลยโดนหยิกให้หนึ่งที“เจ็บนะพลอย พี่พูดอะไรผิดอีกล่ะนี่”“พี่ฝาดพูดไร้มารยาทมาก ลุงภพกับน้องก้องมาก็ดีแล้วนะคะ หวานจะได้สนิทสนมกับก้องเขา ไหนๆ จะแต่งงานกันแล้ว เวลาอยู่ด้วยกันจะได้ง่ายขึ้น”“ไม่เข้าใจว่าทำไมคุณพ่อต้องให้หวานย้ายไปอยู่กับไอ้หมอนั่นด้วย”“พี่ฝาด” พลอยไพลินเรียกสามีอย่างเหลืออด“ไม่ต้องเรียกเสียงดัง เข้าใจแล้ว พี่แค่หวงยัยหวาน กลัวจะลำบาก”เขาห่วงและหวงน้องสาวที่สุดเพราะแผนการของบิดาต่อไปคือให้น้องสาวอยู่กับน้องเขยสองคน แทนที่จะหาคนรับใช้ไปอยู่ด้วยสักคน แต่ผู้ใหญ่เห็นว่าข้าวใหม่ปลา
Baca selengkapnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status