Lahat ng Kabanata ng เสน่หาวิวาห์ป่วน: Kabanata 11 - Kabanata 20

“จะรีบไปไหน คิดว่าจะหนีพ้นหรือไง”ก้องทวีปวิ่งต้อนไม่ให้หญิงสาวเข้าบ้านดักหน้าดักหลังจนอันดามันจนมุม“อย่าเข้ามานะ ไม่งั้นร้องบ้านแตกแน่”“ร้องสิ คนทั้งบ้านได้แห่มาดูว่าฉันกำลังจูบเธอ”เขาท้าทายอย่างเป็นต่อ หญิงสาวเม้มปากแน่นด้วยความโกรธจัด หันรีหันขวาง รีบวิ่งหนีไปอีกทาง ก้องทวีปลูบปลายคางตามไปกระชากแขนบอบบางเอาไว้ได้ทันที่เธอจะหนีไป ร่างบางปะทะกับอกแกร่งอีกครั้ง“ปล่อย” นอกจากจะไม่ปล่อยชายหนุ่มยังกอดหญิงสาวเสียแน่น“อุ๊ย! คุณหวาน ขอโทษค่ะแก้วไม่ได้ตั้งใจ”แก้วเอามือทาบอก นึกด่าตัวเองว่าไม่น่าเข้ามาตอนนี้เลย“แก้วมีอะไรจ๊ะ” รีบดิ้นรนออกจากอ้อมแขน ถามสาวใช้ด้วยใบหน้าแดงก่ำ ก้องทวีปยอมปล่อยแต่โดยดี มือล้วงเข้าไปในกระเป๋าด้วยท่าทางสบายๆ“คุณภพให้มาตามคุณก้องค่ะ”“ขอบใจ”เขาตอบสาวใช้เสียงขรึม อันดามันรีบเผ่น ผ่อนลมหายใจ เมื่อรู้สึกว่าเริ่มหายใจคล่องขึ้น “ยัยตัวแสบ นึกว่าจะหนีพ้นอย่างนั้นเหรอ”เขาพูดไล่หลังร่างแน่งน้อยที่เดินหนีไปพิธีแต่งงานแบบประเพณีไทยคือการแห่ขันหมากแบบไทยแท้ดั้งเดิม รับขันหมาก สู่ขอ นับสินสอด หมั้น พิธีไหว้ผู้ใหญ่ ตักบาตรหลังจากพิธีรับไหว้ แล้วจึงเป็นการหลั่งน้ำสัง

ก้องทวีปเพิ่งรู้เมื่อไม่กี่วันมานี้เองเมื่อบิดาพาไปดูเรือนหอ เพราะมัวแต่สนใจเรื่องงาน จึงไม่เคยรับรู้เรื่องนี้มาก่อน ชายหนุ่มกราบขอบคุณบิดา ญาติผู้ใหญ่ทุกคนอวยพรกันด้วยความยินดี“ขอให้ถือไม้เท้ายอดทองกระบองยอดเพชร หนักนิดเบาหน่อยให้อภัยกันนะลูก”คุณก้องภพอวยพรก่อนคนอื่น ทั้งเจ้าบ่าวเจ้าสาวกราบแทบเท้า“มีหลานไวๆ พ่ออยากอุ้มหลาน มีอะไรก็พูดคุยปรึกษาหารือกัน อยู่เย็นเป็นสุขนะลูกนะ” คุณเอเชียอวยพรเป็นคนถัดไป“ถ้าทำให้น้องสาวฉันเสียใจ ตายแน่”คำอวยพรขององศาทำให้ก้องทวีปสะดุ้งโหยง อันดามันกอดรัดพี่ชายแนบอก“น้องพี่ วันนี้น้องสวยที่สุด หากใครรังแกบอกพี่ได้ พี่จะจัดการให้เอง”ตอนท้ายยังแอบขู่น้องเขย ก้องทวีปได้แต่ทำหน้าแหยงใส่พี่ชายเจ้าสาว“คุณนี่” พลอยไพลินตีแขนสามี กอดรัดน้องสามีแนบอกบ้าง“พี่ขอให้หวานกับก้องมีความสุขมากๆ นะจ๊ะ อยู่ร่วมกันต้องปรับตัวทั้งสองฝ่าย พูดกันให้เข้าใจประคับประคองชีวิตคู่ให้ตลอดรอดฝั่ง” “ขอบคุณค่ะ/ครับ พี่พลอย”ทั้งฐานทัพและมณีรินอวยพรให้เพื่อนตบท้ายผู้ใหญ่ เมื่อทุกคนอวยพรหมดแล้วจึงทยอยออกไปนอกห้องหอ“เฮ้ย!”ก้องทวีปหันไปเจอกับเจ้ามู่ทู่ ไม่รู้ว่ามันมาอยู่ในห้องตั้

อันดามันหน้าแดง เธออุตส่าห์เลี้ยงมาเป็นอย่างดี ไม่น่ามาเสียความเป็นหนุ่มให้สุนัขสาวจอมหื่นของก้องทวีปเลยให้ตายเถอะ!“น้องเชอร์รี่จ๋าไม่ไหวแล้ว”มู่ทู่ประท้วง จึงโดนงอนใส่ แล้วมันก็ต้องถามง้อ ไม่สนใจเสียงเจ้านายที่เรียกให้ช่วยเหลือแม้แต่น้อย“เชอะ ถ้าพูดมาก ทำตัวไม่มีน้ำยาอีก จะไปหาสามีใหม่ แล้วไม่ให้ปั่มปั๊มอีกแล้ว”คำพูดของเชอร์รี่ทำให้มู่ทู่วิ่งตามก้นเมียหมาดๆ ไม่ห่าง ก้องทวีปหัวเราะถูกใจที่แผนการสำเร็จอันดามันได้แต่หน้าหงิกหันมองสามีอย่างกับจะกินเลือดกินเนื้อฝ่ายก้องทวีปเมื่อรอคนที่อยู่ในห้องน้ำนานเป็นชั่วโมง ความอดทนของเขาหมดลง ความจริงห้องน้ำด้านนอกก็มี แต่เรื่องอะไรเขาจะต้องออกไปใช้ห้องน้ำด้านนอก เขาจะใช้ห้องนี้... แล้วหาเรื่องแกล้งยัยปากกรรไกร ดังนั้นเขาจึงอดทนนอนรอให้เจ้าหล่อนออกมาเสียที แต่ยิ่งรอก็ยิ่งหงุดหงิดสงสัยไปตกโถแล้วล่ะมั้ง“นี่ ตกโถไปแล้วหรือยัง ฉันจะอาบน้ำบ้างนะ ร้อนจะตายอยู่แล้ว”อันดามันสะดุ้ง แต่ไม่กล้าออกไป ขังตัวอยู่ในห้องน้ำเพราะลืมชุดนอน ความที่อับอายรวมถึงอยากรีบเข้าห้องน้ำเร็วๆ ทำให้เธอลืมเลือนไปเสียสนิทจะไม่ให้เธอรีบได้ยังไงมาถึงห้องเขารวบร่างไปกอดจูบ

เขาไม่รอฟังคำปฏิเสธหรือทัดทานใดๆ อีก อุ้มร่างบางเปลือยเปล่าเข้าห้องน้ำ หญิงสาวร้องประท้วง คนหน้าไม่อายเดินแก้ผ้าเข้าห้องน้ำโทงๆ พอถึงห้องน้ำ ก็เปิดฝักบัวราดรด น้ำอุ่นทำให้อันดามันสะดุ้ง มือเรียวบีบสบู่อาบน้ำกลิ่นหอมชโลมเรือนกายหญิงสาวทุกสัดส่วน แต่ส่วนที่ลูบโลมมากที่สุดคือจุดอ่อนไหวและเนินอวบอิ่ม บีบเคล้นจนหญิงสาวครางด้วยความเสียวซ่าน หลังชำระล้างร่างกายของกันและกันเสร็จ... ก้องทวีปก้าวถอยหลังมองเรือนร่างแดงก่ำของเธอด้วยสายตาร้อนแรง“ยะ...อย่าเข้ามานะ”“จะเข้า และคืนนี้คงเข้าทั้งคืน”“พูดจาหยาบคาย ช่างไม่มีศักดิ์ศรีเอาเสียเลย คนเขาไม่ยินยอม”“นึกว่าอยากแตะต้องหรือไง แค่จะใช้สิทธิ์ในห้องหอเท่านั้น พรุ่งนี้อย่าหวังเลยว่าพี่จะแตะอีก”อันดามันกระโจนเข้าหาเพื่อต้องการทุบตีเขา แต่คนที่อ้าแขนรอรับอยู่ยิ้มเจ้าเล่ห์ เธอมองเขาตาค้างเมื่อแทนที่จะทุบแต่กลับเป็นกระโจนเข้าอ้อมอกเขาซะงั้น ชายหนุ่มกอดรัดแนบแน่น อดขำคนในอ้อมแขนไม่ได้ก้องทวีปไม่พูดพล่ามอะไรอีก ตอนนี้สิ่งที่ต้องการกำลังดิ้นแนบเนื้อเขาอยู่ ร่างน้อยนุ่มนิ่มหอมกรุ่น รวมถึงหอมหวานสุดที่เขาจะทานทนได้ ยังไงขอกลืนกินเธอให้ฉ่ำใจแล้วค่อยว่ากันอ

“ปิดตาทำไม นึกว่าอยากเห็น ไปอาบน้ำดีกว่า”พอได้ยินว่าไปอาบน้ำดีกว่า สมองน้อยๆ รีบเรียกเขาไว้ แม้จะรู้สึกเสียหน้าที่... ต้องขอความช่วยเหลือ แต่จะให้เธอนอนอยู่แบบนี้ทั้งวัน เธอต้องขาดใจตายแน่ๆ“เดี๋ยว จะทิ้งหวานไว้แบบนี้ไม่ได้นะ”ก้องทวีปชะงักฝีเท้าที่จะเดินเข้าห้องน้ำเล็กน้อย ก่อนแกล้งเดินต่อ... การได้แกล้งภรรยาตัวแสบนี่เป็นอะไรที่หอมหวานจริงๆ เขาเดินไปปิดแอร์ก่อนเข้าห้องน้ำ สักพักยัยตัวแสบแสนหวานจะต้องร้องไห้ขี้มูกโป่งเป็นแน่“กลับมานี่เดี๋ยวนี้นะ ได้ยินไหมบอกให้กลับมา คนบ้า ทำไมต้องแกล้งกันด้วย”คนอยากแกล้งเดินเข้าห้องน้ำแล้วปิดประตู อันดามันพยายามตะกายร่าง มองสามีที่เดินหายเข้าห้องน้ำไปด้วยความน้อยใจแม้ตอนนี้ในห้องยังอากาศเย็นพอสมควร แต่เดี๋ยวต้องร้อนแน่นอน เพราะแอร์ถูกปิดแล้ว“คนใจร้าย เกลียดที่สุดเลย ฮือๆๆ”อันดามันร้องไห้ขี้มูกโป่ง แต่จู่ๆ ร่างสูงก็ออกมาจากห้องน้ำ หญิงสาวยิ้มมีความหวัง คิดว่าเขาคงใจอ่อน เปลี่ยนใจมาช่วยเธอแล้ว แต่พอสบตากับเขาก็ปั้นหน้าใส่... พอคิดได้ว่าลืมตัวเผลอยิ้มให้เขา“เวลายิ้มดีกว่าทำหน้าบึ้งตั้งเยอะ”เขามองร่างน้อยที่นอนเหมือนมัมมี่อยู่ที่พื้น คิ้วเข้มเลิก