บททั้งหมดของ น้ำเหนือที่รัก: บทที่ 61 - บทที่ 70

หรือไม่ก็ขับรถมารับไปพบปะคุยธุรกิจนอกสถานที่กับลูกค้าบ้าง ไม่ก็บินกลับไปที่โรงแรมในกรุงเทพฯ และสาขาต่างๆ บ้าง เพื่อประชุมหรือจัดการเอกสารที่เลขาฯ จะจัดส่งให้เขาอย่างเร่งด่วนและรวดเร็ว เพราะทำงานกันมาหลายปี งานจึงราบรื่นไม่มีปัญหาติดขัดอะไร“เอาอีกแล้ว ทุกคนชอบคิดว่าน้ำจะเหนื่อย จริงๆ น้ำตั้งใจทำนะคะ” น้ำเหนือใบหน้างอเล็กน้อย“เอาเป็นว่าเราช่วยกันทำดีกว่าครับ” โรเบอร์โตหาทางออกให้ตัวเองและภรรยาการที่เขาจะบอกว่าเธอทำอาหารได้แย่มาก ดูจะเป็นการทำร้ายจิตใจที่น่าเกลียดที่สุด... ที่สามีจะพูดกับภรรยา แต่การจะชมว่าอาหารที่เธอทำอร่อย ดูจะเป็นการหลอกให้อีกฝ่ายได้ใจ เขาคิดว่าหากน้ำเหนืออยากทำอาหารแล้วช่วยกันทำกับเขา เขาจะได้ดูส่วนผสมเครื่องปรุง เธอได้ทานก็คงไม่รู้สึกแย่ที่อาหารรสชาติไม่อร่อย แล้วเขายังโกหกบอกว่าอร่อยการบอกว่าโอเคคือพอทานได้นั้น โรเบอร์โตคิดเอาว่าเขาไม่ได้พูดเกินจริง ถ้าใครหิวๆ ก็คงจะรับประทานอาหารที่ภรรยาทำได้ และไม่สนใจรสชาติพวกนี้มากกว่าความหิว... เวลาหิวอะไรก็กินได้ทั้งนั้น... แต่เวลาอิ่ม อาหารพระราชาที่ปรุงแต่งอย่างดีก็ยังไม่อร่อยเท่า“พี่ร็อบทานต่อเถอะค่ะ สำลักบ่อยจัง หร

“พี่ร็อบ” น้ำเหนือมองคนที่ฉุดแขนเธอเอาไว้ ก่อนจะสะบัดให้หลุดอย่างเสียดาย โรเบอร์โตตกใจที่เห็นแววตาตัดพ้อของภรรยา ก่อนจะรีบสั่งฟักให้พาสลิสาไปหาหมอโดยด่วน“ฟักพาคุณริสซี่ไปส่งโรงพยาบาลเดี๋ยวนี้เลย”น้ำเสียงเฉียบขาดของชายหนุ่มทำให้ฟักรีบทำตามทันที แม้ไม่รู้ว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น แต่สลิสาคงทำเรื่องอะไรที่ทำให้เจ้านายสาวโกรธถึงขนาดนี้ เพราะปกติน้ำเหนือไม่เคยทำร้ายใครมาก่อน“น้ำเปิดประตูให้พี่หน่อย”ปังๆ ๆโรเบอร์โตร้อนใจจนแทบทำอะไรไม่ถูก ไม่คิดว่าภรรยาจะรู้ความจริงเร็วแบบนี้ เขาเพิ่งนั่งคิดว่าจะเริ่มบอกน้ำเหนืออย่างไรดี เกิดมาไม่เคยโกหกกับใครแบบนี้และนานขนาดนี้มาก่อน เขาเองก็ไม่ได้ตั้งใจ แค่บอกน้าสาวว่าอยากจะพิสูจน์ความจริงใจของอีกฝ่าย ทั้งๆ ที่จริงๆ เขาไม่ได้คิดที่จะพิสูจน์อะไร แค่ไม่อยากเปิดเผยความจริงก่อนก็เท่านั้น ไม่คิดว่าเรื่องจะลุกลามใหญ่โตขนาดนี้“ไปให้พ้น น้ำเกลียดพี่ร็อบ” น้ำเหนือตะโกนมาจากในห้อง“น้ำฟังพี่ก่อนสิครับ”“ไม่ฟัง อยากจะพูดอะไรก็ไปพูดให้คุณริสซี่ฟังก็แล้วกัน น้ำไม่อยากฟังคำโกหก ไม่อยากให้ใครมาหลอก มาหัวเราะเยาะลับหลังว่าโง่อีกแล้ว” น้ำเหนือพูดไปร้องไปด้วยความเจ็บใจ“น

“เห็นเงียบไปทั้งคืน นึกว่าสำเร็จ”ธารแสดงสีหน้าเย้ยนิดๆ แม้จะยอมรับในตัวลูกเขยมหาเศรษฐี แต่ก็อดจะหมั่นไส้เล็กๆ ไม่ได้“น้ำก็ยอมผมทั้งคืนละครับ แต่ตอนเช้าพอหายเหนื่อย ไม่ยอมเฉยเลย” โรเบอร์โตพูดเย้าพ่อตาที่หวงลูกสาวพอสมควรธารฮึดฮัดทำตาขวางนิดๆ ไอ้หมอนี่พูดให้เขาโมโหไม่หยอก มันปู้ยี้ปู้ยำลูกสาวเขาทั้งคืน แม้เขาจะยินยอม แต่ก็ยังหวงไม่หาย เลี้ยงมาริ้นไม่ให้ไต่ไรไม่ให้ตอม“มาถึงขั้นนี้แล้วทำตามประเพณีให้ถูกต้องด้วยน่าจะดี”“ครับคุณพ่อ” โรเบอร์โตรีบตอบรับพ่อตาทันควัน เขาเองก็พร้อมแล้วที่จะมีชีวิตครอบครัวที่สมบูรณ์กับผู้หญิงคนหนึ่งที่เขารักและคิดว่าเธอเหมาะจะเป็นแม่ของลูก“ฉันอยากให้แต่งงานเร็วๆ” ธารบอกลูกเขยอย่างใช้ความคิด“แต่น้ำยังไม่ยอมให้อภัยผมเลยนะครับ”“ง้อแล้วไม่ยอมคืนดี ก็หนีไปเลยสิ”“เฮ้ย!” ทุกคนอุทานพร้อมกัน“ฟังให้จบก่อน” ธารยิ้มอย่างมีแผนการ จริงๆ เขาไม่อยากเสียลูกเขยดีๆ แบบโรเบอร์โตไปหรอก อีกอย่าง ลูกสาวคนเดียวก็อยู่กินกับหมอนี่แล้ว เรื่องอะไรเขาจะยอม แบบนี้มันต้องมีแผนการกันหน่อยน้ำเหนือที่เก็บตัวอยู่ในห้องจนรู้สึกหิว จึงลุกขึ้นจากที่นอน แม้ไม่อยากเจอหน้าใครๆ ในตอนนี้โดยเฉพาะ

หลายครั้งหลายหนที่เห็นผู้หญิงมากมายตามตื๊อเจ้านายหนุ่ม แต่กลับไม่มีใครสามารถพิชิตใจเจ้านายได้ ทุกคนต่างคิดตรงกันว่า หญิงสาวที่อยู่ในอ้อมกอดของโรเบอร์โตคนนี้คงมีอะไรดีเป็นแน่“คิดถึงพี่หรือเปล่า” น้ำเสียงอบอุ่นและสายตาที่มองเธอด้วยความรัก ทำให้น้ำเหนือกะพริบตาปริบๆ เธอเองคิดว่าเขาจะไล่เธอกลับ หรือไม่ก็โกรธเพื่อให้เธอง้อเสียอีกแต่ไม่เลย เขายังเหมือนเดิม และดูเหมือนสายตาคู่นั้นจะสำนึกผิด เธอมองอะไรผิดไปหรือเปล่า น้ำเหนืองุนงงจนยืนให้เขากอดแนบอกอยู่แบบนั้น“พะ... พี่ร็อบไม่โกรธน้ำเหรอคะ”เธอเองยังคิดว่าเขาโกรธ ที่ไล่เขาออกไปนอนนอกห้องหลายคืน ให้ยุงกัดจนตัวแดง แถมยังไม่ยอมคุยด้วย แต่กลับไม่เห็นน้ำเสียงและแววตาเช่นนั้นเลย“น้ำมาเหนื่อยๆ ขึ้นไปพักผ่อนก่อน อยากอาบน้ำหรือเปล่า พี่จะผสมน้ำให้”“พี่ร็อบ” น้ำเหนือแทบน้ำตาไหล เธอตามเขาไปอย่างเลื่อนลอย ความอบอุ่นในหัวใจกลับมาอีกครั้ง“อย่าร้องนะครับคนดี พี่เองต่างหากที่ผิด พี่ทำผิดต่อน้ำ”โรเบอร์โตพาภรรยาสาวไปนั่งบนเตียงกว้าง น้ำเหนือตื่นตาตื่นใจกับห้องหรู แต่ไม่เท่าคำพูดของสามีที่เอ่ยออกมา“น้ำคิดว่าพี่ร็อบโกรธน้ำ จนไม่อยากมองหน้าน้ำเสียอีก ถึงได

“พี่ร็อบจะทำยังไงคะ”“พี่เหนื่อยจังครับ คิดมาทั้งวัน เริ่มหิวแล้ว”“อื้อ... บอกน้ำมาก่อนสิ” น้ำเหนือผลักคางสากของสามีออกห่าง จ้องตาเขาอย่างอยากรู้“ให้พี่กินน้ำก่อนสิครับ คอแห้งไปหมดแล้วรู้ไหมนี่ แล้วถึงจะมีแรง มีเสียงบอกว่าจะทำยังไง”“หือ...” น้ำเหนือประท้วงเล็กน้อย แต่เพียงกลีบปากหนาจุมพิตลงมา เธอก็ระทวยอยู่ในอ้อมแขนแกร่ง“คนดีไม่ต้องทำสายตาแบบนี้เลย ยั่วพี่อีกแล้วใช่ไหม”โรเบอร์โตบีบจมูกอย่างรู้ทัน เพราะยอดถันแดงเรื่อที่ดุนดันเสื้อตัวสวยออกมา เขารู้ว่าภายใต้อาภรณ์เนื้อดีนั้นเธอไม่ได้ใส่บรา“ไม่ใช่เสียหน่อย” น้ำเหนือเฉไฉไปเรื่อย ไม่ชอบคนรู้ทันนัก“หิวน้ำครับ คอแห้งไปหมดแล้ว เดี๋ยวไม่มีแรงพูด”เสียงอ้อนทำให้น้ำเหนือสั่นสะท้าน ก่อนจะวูบไหวไปทั้งกายเมื่อเขาลูบยอดอกที่ผลิบานดุนดันเสื้อตัวสวยออกมาเพราะเธอไร้บราเซียร์ห่อหุ้ม“พี่ร็อบ อะ... อื้อ” น้ำเหนือกอดหัวสามีเอาไว้แน่นเมื่อเขาก้มใบหน้าใช้ริมฝีปากดูดยอดถันผ่านอาภรณ์เนื้อบางจนเปียกชุ่ม สายตาอบอุ่นกลับร้อนแรงเต็มไปด้วยความปรารถนาอันมากล้นมือหนาของโรเบอร์โตปลดเสื้อของตัวเองออกอย่างรวดเร็ว เขาถอนใบหน้าออกอีกครั้ง เธอก็มองด้วยความงุนงงปนร