บททั้งหมดของ ซาตานเถื่อนชีคทมิฬ: บทที่ 21 - บทที่ 30

ชามิลดึงมีดสั้นที่เขาพกติดตัวเสมอออกมา โชคดีที่มันยังไม่หายไปตอนเขาจมน้ำพร้อมกับอญู่ร่า ร่างสูงผละห่างเดินไปอีกด้านของลำธาร เขาใช้มีดฟันไม้ไผ่เพื่อนำไปตักน้ำในลำธาร คืนนี้คงต้องพักค้างคืนในถ้ำ ดังนั้นจึงต้องเตรียมเสบียงอาหารอญู่ร่าตื่นขึ้นมาก็ไม่เห็นชายหนุ่ม เธอหันซ้ายหันขวา รู้สึกตกใจเป็นอันมาก รีบดีดตัวลุกขึ้นทันควัน หายจากอาการงัวเงียแทบเป็นปลิดทิ้งหญิงสาวรีบสอดส่ายสายตาหาชายหนุ่ม เธอเดินไปทั่วรอบลำธารพร้อมกับเรียกหาเขาไปด้วย ในเวลานี้ การมีเพื่อนอยู่ด้วยมันดีกว่าอยู่คนเดียว“อื้อๆ ๆ”อญู่ร่าผวาตกใจเมื่อโดนมือหนาปิดปากลากเธอไปหลังพุ่มไม้“เงียบ” ชามิลกระซิบเสียงเครียด อญู่ร่าเลิกดิ้นทันที เขาจึงปล่อยมือที่ปิดปากเธอเอาไว้ หญิงสาวหันไปสบตากับเขาด้วยความสงสัย ยิ่งเห็นดวงตาเครียดเขม็งนั้นก็ยิ่งอยากรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นหญิงสาวอ้าปากทำท่าจะถามแต่เขายกนิ้วชี้จุ๊ปากปรามให้เธอเงียบเอาไว้ ไม่นานก็ได้ยินเสียงชายฉกรรจ์กลุ่มหนึ่งกำลังมุ่งหน้ามาบริเวณลำธาร ท่าทางร้อนรนเหมือนกำลังสำรวจหาอะไรสักอย่าง ทุกคนถืออาวุธครบมือ ปิดบังใบหน้าอญู่ร่าเผลอเบียดตัวเองกับร่างสูงที่แนบอยู่ด้านหลังของเธอ ตาโตมองก

“อุ๊ย!” อญู่ร่าเผลอเดินสะดุดขาตัวเองเพราะรีบเดินให้ทันคนอื่นๆ ฟารุกได้โอกาสรีบเข้าประคองหญิงสาวเอาไว้ กลิ่นหอมกรุ่นจรุงจิตทำให้ชายหนุ่มเผลอสูดดมด้วยความเสน่หา“ขอบคุณค่ะ” อญู่ร่ากล่าวขอบคุณ ผละออกห่างจากร่างของฟารุกอย่างนิ่มนวล“เดินระวังหน่อย ไม่ต้องรีบ หกล้มขาแพลงไปจะแย่” เขาพูดเสียงสุภาพ มองสบตาเธอหวานหยด อญู่ร่าหลบสายตาคู่นั้นด้วยทำอันใดไม่ถูก“ค่ะ” อญู่ร่ารับคำยิ้มๆ อย่างขอบคุณตอนขึ้นเรือ ฟารุกก็เอื้อมมือไปรับมือของอญู่ร่าต่อจากนาดา นาดานั้นมิได้คิดอันใดมาก คิดว่าพี่ชายลูกพี่ลูกน้องทำตามมารยาท แต่อดหวงแทนพี่ชายเสียไม่ได้อยู่เหมือนกันขณะกุมมือ ฟารุกกระชับมือนุ่มเอาไว้อย่างถือโอกาส อญู่ร่าดึงออกเบาๆ เพื่อไม่ให้เสียมารยาท ก่อนกล่าวขอบคุณเบาๆ ฟารุกยกมือของตนขึ้นดม กลิ่นหอมอ่อนๆ ทำให้เขาเหมือนคนละเมอขณะอยู่บนเรือ ฟารุกหาโอกาสคุยกับอญู่ร่าเพื่อสร้างความคุ้นเคยและสนิทสนม หญิงสาวพูดคุยกับเขาอย่างเป็นกันเองมากขึ้น เมื่ออีกฝ่ายไม่ได้มีท่าทีสร้างความอึดอัดอันใดให้เธอ“รู้จักกับนาดานานแล้วเหรอครับ”“ค่ะ ตั้งแต่เรียนมหา’ลัยด้วยกัน แต่เราเรียนคนละสาขากันน่ะค่ะ”“แล้วรู้จักกันยังไงล่ะครับ”“

“เราไม่อยากให้เจ้ากลับประเทศไทยเลยราร่า” ฟารุกเดินมาเคียงข้างหญิงสาวที่เขาแอบมีใจให้ตั้งแต่แรกเห็น“หม่อมฉันต้องกลับไปดูแลคุณพ่อเพคะ ท่านแก่มากแล้ว ไหนจะกิจการโรงแรมที่หม่อมฉันต้องช่วยท่านบริหารอีก” อญู่ร่าให้เหตุผล หากไม่คิดเข้าข้างตัวเองมากนัก เธอก็พอสัมผัสถึงความรู้สึกของอีกฝ่าย แต่เธอคงรับไมตรีอันนั้นไม่ได้อีกแล้ว นอกจากชามิลแล้ว เธอไม่ขอแบ่งใจให้ใครอีก“เจ้าก็รู้นี่นาราร่า ว่าเราคิดเช่นไรกับเจ้า” ฟารุกกุมมือหญิงสาวเอาไว้อญู่ร่าพยายามดึงออกแต่เขาไม่ยอมปล่อย เขายกมือน้อยขึ้นจุมพิต แต่ในที่สุดก็ต้องยอมปล่อยเมื่อหญิงสาวยังแข็งขืนเอาไว้“ปล่อยหม่อมฉันเพคะ”“เราขอโทษที่ทำให้เจ้าตกใจ เจ้าคงรักพี่ชามิลมากสิ ถึงไม่ยอมเปิดใจให้ชายอื่น” ฟารุกพูดเสียงเศร้า“หม่อมฉันยังไม่พร้อมจะมีใครเพคะ เพิ่งเรียนจบก็อยากช่วยคุณพ่อบริหารงานที่โรงแรมเพคะ” อญู่ร่าตอบเลี่ยงๆ“หากเจ้าคิดเช่นนั้น เราขอให้เจ้าเปิดโอกาสให้เราจะได้ไหม” ฟารุกเอ่ยขอในสิ่งที่เขาปรารถนา“เอ่อ... คือว่าหม่อมฉัน”“ไม่เป็นไร หากเจ้าไม่พร้อม เราไม่อยากบังคับจิตใจของเจ้า แต่เราไม่ท้อเด็ดขาด เราชอบเจ้าตั้งแต่แรกเห็น กลับไปเมืองไทยแล้ว เราจะ

อญู่ร่าว่ายน้ำตามเพื่อนไปเงียบๆ มือบางฟอกสบู่ไป สายตาก็สอดส่ายไปโดยรอบ เมื่อไม่เห็นคนสวนหนุ่มก็ลอบผ่อนลมหายใจอย่างโล่งอก“ไปกันเถอะจ้ะ” นาดาใช้ขันตักน้ำรดไปตามร่างกายเพื่อล้างฟองสบู่ ก่อนจะพยักหน้าให้เพื่อนและหยิบเสื้อคลุมอาบน้ำที่แขวนเอาไว้ในราวไม้ไผ่มาสวม อญู่ร่าทำตามอย่างไม่อิดออดก่อนจะเดินตามเพื่อนรักขึ้นบ้านไป“กินเยอะๆ นะ วันนี้ยายกับพ่อไกรทำสุดฝีมือเลย”ยายบัวตักน้ำพริกกะปิให้อญู่ร่า หญิงสาวกล่าวขอบคุณเบาๆ แต่เมื่อเงยหน้าขึ้นก็ต้องหลบสายตาคมดุของคนสวนนามว่าไกร“ราร่าทานน้อยจัง อาหารไม่ถูกปากเหรอ”นาดาเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วงเพื่อนสาว แม้นาดาจะมีเชื้อสายอาหรับ แต่ญาติทางมารดาเป็นเชื้อสายไทย และความเป็นอยู่ก็เรียบง่ายแบบไทย อาหารการกินก็ง่ายๆ แต่เน้นสุขภาพเป็นพืชผักที่ปลูกเองในสวนและชอบอยู่กับธรรมชาติ นาดาเองชอบเมืองไทยมากกว่ากลับไปอยู่ไบซาเพราะชอบอากาศประเทศไทย รวมถึงความเป็นอยู่ที่นี่ ทั้งอาหารการกินก็อร่อยถูกปากเธอไปหมดตากับยายให้เหตุผลว่านายไกรก็เปรียบเสมือนหลานเพราะเพื่อนรักของท่านฝากมา จึงให้อยู่ร่วมรับประทานอาหารด้วยกัน“อาหารอร่อยมากจ้ะ อาจเพราะเดินทางมาเหนื่อยเลยไม่ค่อยห

“อุ๊ย” อญู่ร่าอุทานผละใบหน้าห่างเมื่อถูกอีกฝ่ายรังแกเอาอีกแล้ว เขาใช้ฝ่ามือรั้งใบหน้าเธอเอาไว้ให้หยุดนิ่ง ดวงตาคมดุจพญาเหยี่ยวสะกดให้เธอนิ่งงันแทบขยับตัวไปไหนไม่ได้มือหนาประคองใบหน้าสวยเอาไว้ โน้มใบหน้าจุมพิตกลีบปากสีกุหลาบระเรื่อ ดูดดุนแผ่วเบาอย่างหยอกเย้า อญู่ร่าเผลอไผลจุมพิตโต้ตอบอย่างอ่อนหวานยิ่งกระตุ้นให้ชายหนุ่มต้องการครอบครองเธอมากยิ่งขึ้นชายหนุ่มถอนจุมพิตอย่างอ้อยอิ่ง แต่ก็อดใจไม่ไหวต้องกดริมฝีปากแนบกับปากสวยหวานอีกครั้ง อญู่ร่ารู้สึกหัวหมุนเคลิบเคลิ้มไปกับจุมพิตกระชากอารมณ์นั้น แต่วูบหนึ่งเธอกลับระลึกถึงใครบางคนชีคชามิล!!!ตู้ม! ร่างสูงของคนสวนหนุ่มที่ชื่อไกร ถูกผลักตกจากเรืออย่างไม่ทันตั้งตัว อญู่ร่าหอบหายใจรุนแรงเมื่อตั้งสติได้และเธอไม่ควรปล่อยเนื้อปล่อยตัวกับชายคนอื่น“นี่คุณเป็นอะไรนี่ ผลักผมทำไม”ชายหนุ่มโวยวายลั่น ก่อนจะว่ายน้ำมาเกาะเรือเอาไว้ มองเธออย่างไม่เข้าใจ“นายฉวยโอกาสกับฉันอีกแล้วนะ”อญู่ร่าพูดหอบๆ ด้วยใบหน้าแดงก่ำ ชายหนุ่มจึงเข้าใจอาการของหญิงสาวทันที“คุณคงคิดถึงอีตาชีคนั่นละสิ ผมละอิจฉาเขาจริงๆ ตายไปแล้ว คุณก็ยังรักเขาไม่เสื่อมคลาย”“รีบเก็บสายบัวเถอะค่ะ