All Chapters of ซาตานเถื่อนชีคทมิฬ: Chapter 41 - Chapter 50

ฟารุกจับไหล่บอบบางให้หันกลับมาหา กระตุกยิ้มอย่างพึงใจที่เห็นอาการของหญิงสาว เขาเป็นผู้ชาย มีผู้หญิงมาให้ท่าขนาดนี้ไม่เอาก็โง่ฤทธิ์ยานอนหลับไม่ได้รุนแรงนัก ฟาตีมาจึงยังพอมีสติ จึงเบลอๆ ง่วงนอนเต็มที...“เจ้าคงชอบให้ข้าลักหลับละสิ” ฟารุกกวาดสายตามองเรือนร่างอรชรเมื่อผ้าห่มผืนหนาถูกดึงออกแล้วผลักไปอีกด้านอย่างไม่ใส่ใจ“ดูๆ ไปเธอก็น่ากลืนกินไม่หยอกนะ” ฟารุกก้มลงหอมแก้มใสสูดกลิ่นสาบสาวเข้าเต็มปอด มือหนาเอื้อมไปปลดกระดุมชุดนอนแบบผ่าหน้า ชีคหนุ่มหายใจหอบรุนแรงเมื่อได้ยลผิวผุดผ่องภายใต้ร่มผ้าของหญิงสาวเขาลูบไล้เรือนร่างสาวไปถ้วนทั่วอย่างกระหาย ตอนเย็นเธอทำท่าเย่อหยิ่งเชิดใส่เขา แต่ตอนนี้กลับให้มารดาไปตามเขามาหา แบบนี้จะให้เขาคิดเช่นไรเล่า ที่แกล้งวางท่าว่ารังเกียจเขา เห็นทีจะไม่จริงเสียแล้วฟารุกประกบริมฝีปากจุมพิตกลีบปากหวานนิ่ม ฟาตีมาพยายามเบี่ยงกายหลบประท้วง ครางอืออาแทบไม่ได้สติ เขาบีบปลายคางสวยบังคับให้เธอเผยอริมฝีปากให้เขาล่วงล้ำเข้าไปกระหวัดรัดเรียวลิ้นแสนหวาน ก่อนค่อยๆ ถอนริมฝีปากมาไล้เลียใบหูสะอาดของเจ้าหล่อน“อื้อ...” ฟาตีมาครางสะท้าน เบี่ยงหลบด้วยความเสียวซ่านมือหนาปลดกระดุมชุดน

“ทำมาเป็นอาย เมื่อคืนเจ้าร้อนแรงแค่ไหน ครวญครางลั่นห้องไปหมด”“หยาบคายที่สุด” ฟาตีมาว่าอีกฝ่ายอย่างคับแค้นใจ ก่อนรีบสวมใส่เสื้อผ้าด้วยมืออันสั่นเทา ฟารุกกระชากหญิงสาวออกจากห้องอย่างไม่ปรานีเพื่อออกไปสมทบกับผู้ใหญ่ที่รออยู่ในห้องด้านนอกฟารุกมีสีหน้าเคร่งขรึม เขากดร่างหญิงสาวนั่งลงบนโซฟาข้างกาย ฟาตีมานิ่วหน้าด้วยความเจ็บ แต่ต้องทน ฟารุกเป็นคนเริ่มพูดก่อน ทำให้ผู้ใหญ่ที่รับฟังได้แต่นิ่งเงียบ“เราไม่มีอะไรอธิบาย เรื่องราวทุกอย่างตามที่เห็น ดังนั้นเราขอรับผิดชอบฟาตีมาด้วยการแต่งงาน ท่านพ่อ หลังจากแต่งงาน ลูกจะพาฟาตีมากลับไบซา” ท้ายประโยค ฟารุกหันไปบอกบิดา รอยาซพยักหน้ารับด้วยความงุนงงไม่หาย เพราะเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนบุตรชายยังคร่ำครวญถึงอญู่ร่า แต่มาตอนนี้กลับประกาศว่าจะแต่งงานกับหญิงสาวอีกคน“กระหม่อมก็ไม่มีอะไรขัดข้อง ในเมื่อเรื่องก็มาถึงขนาดนี้แล้ว” ฟาฮัสเองก็จนต่อคำพูดเมื่อไม่เห็นบุตรสาวปริปากปฏิเสธอันใดเรื่องทุกอย่างคลี่คลายไปตามนั้น มีเพียงฟาตีมาที่หลบหน้าหลบตาไม่อยากพบเจอกับใครรวมถึงมารดาด้วย จากนั้นฟาฮัสได้จัดพิธีแต่งงานตามหลักศาสนาให้ชีคฟารุกและบุตรสาวอย่างเงียบๆ เพราะเป็นความต

“ยัยลูกขนุนแสนหวาน” ชามิลก้มลงมองใบหน้าสวยใกล้ๆ ในระยะกระชั้นชิด“อื้อ... จะทรงทำอะไรเพคะ ออกไปเลย” อญู่ร่าที่ค่อยๆ ปรือตาตื่นจากอาการสลบรีบผลักใบหน้าหล่อเหลาของชีคหนุ่มออกไปทันที“พอตื่นแล้วออกฤทธิ์ออกเดชเลยนะ” เขาวางผ้าไปข้างตัว มองเธอตาวาว“ถึงแล้วเหรอเพคะ” เธอถาม มองไปรอบกาย“ถึงแล้ว ไม่นึกว่าจะขวัญอ่อน” เขาบีบคางสวยไปมา“พระองค์ไม่ฆ่าหม่อมฉันเหรอเพคะ แล้วนี่ทรงเปลี่ยนใจแล้วหรือไง”“คิดได้ยังไงว่าเราจะฆ่าเจ้า” ชามิลเลิกคิ้วถามด้วยความสงสัย“ก็พระองค์...” เธอพูดไม่ทันจบประโยคเขาก็เข้าใจพูดสวนขึ้นมาเสียก่อน“ที่เราหยิบมีดออกมาน่ะเหรอ เราจะจัดการกับงูที่กำลังจะกัดเจ้าต่างหากเล่า” ชามิลหยิกแก้มนวลด้วยความมันเขี้ยวที่เธอแปลเจตนาของเขาเป็นอย่างอื่น“ฝ่าบาท” อญู่ร่าอุทาน รู้สึกผิดที่คิดว่าเขาจะฆ่า แต่ก็ยังน้อยใจไม่หายที่เขาทิ้งเธอได้ลงคอ เมื่อกระจ่างใจแล้ว แต่เธอกลับสะบัดหน้าใส่เขาเช่นเดิม“อ้าว... งอนอะไรอีก” ชายหนุ่มถึงกับงง เพราะแทนที่เธอจะขอบใจเขาที่ช่วยชีวิตกลับมางอนเสียนี่“ก็พระองค์ทิ้งหม่อมฉันนี่เพคะ” เธอเขยิบหันหลังให้ ยังแสดงท่าทีแสนงอนไม่หาย“เจ้างอนแบบนี้ เราจะง้อเจ้าทั้งคืน”

“อยากให้ปล่อยจริงเหรอ นึกว่าอยากจับเราจนตัวสั่น”“หลงตัวเองที่สุด” เธอโต้กลับ“เจ้าว่าเราหลงตัวเอง แต่อีกไม่นานเจ้าอาจจะหลงเราก็ได้” เขากระซิบเสียงเย้ยหยัน“อย่าฝันไปเลย” ฟาตีมาสะบัดมือจนหลุด“หยุดดีดดิ้นได้แล้ว เราชักจะเบื่อเจ้าเต็มที” ฟารุกกระชากมือหญิงสาวกลับมาก่อนจะลากออกจากห้อง“เข้าไปหิ้วกระเป๋าของเจ้านายเธอออกมาด้วย” เขาหยุดสั่งหญิงรับใช้หน้าห้อของฟาตีมา อีกฝ่ายรีบเข้าไปลากกระเป๋าเดินทางใบใหญ่ออกมาทันทีฟารุกพาฟาตีมาออกมายังห้องโถงใหญ่ของบ้านเพื่อให้หญิงสาวได้ลาบิดามารดาก่อนจะขึ้นเครื่องบินส่วนตัวกลับไบซา“คุณพ่อ ฟาไปก่อนนะคะ” ฟาตีมากล่าวสลามบิดาก่อนจะกอดท่านแนบอก“เดินทางปลอดภัยนะลูก” ฟาฮัสอวยพรให้บุตรสาว“ฟาไปแล้วค่ะคุณแม่” เธอกล่าวสลามมารดาก่อนจะกอดท่าน“โชคดีนะจ๊ะ แม่รักหนูนะ” อารตีลูบศีรษะบุตรสาวอย่างเอ็นดู“ส่วนเรื่องราร่า ท่านไม่ต้องห่วง เราจะจัดการให้คนออกตามหา” ฟารุกหันไปบอกฟาฮัสให้คลายใจ“รบกวนฝ่าบาทเสียเปล่าๆ” ฟาฮัสบอกอย่างเกรงใจ“มิได้ มีความคืบหน้าเรื่องราร่ายังไง เราจะรีบส่งข่าวทันที แต่ตอนนี้เรามีภารกิจสำคัญต้องกลับไปจัดการ”“ขอบพระทัยฝ่าบาทมากที่ทรงช่วยเหลือตามห

เห็นอาการสั่นผวาของคนใต้ร่างเขาก็กระซิบถามเสียงดุดัน ทำเป็นฝีปากกล้ากับเขา นึกว่าจะเก่งจริงเหมือนปาก ฟารุกบีบปลายคางสวยเอาไว้จนเธอรู้สึกเจ็บแปลบ“คนสารเลว พระองค์มันน่ารังเกียจที่สุด”“ปากดีนักนะฟาตีมา แล้วเจ้าจะได้รู้ว่าความน่ารังเกียจมันเป็นยังไง”ใจเธอหล่นวูบไปที่ตาตุ่ม เขาดูร้ายกาจน่ากลัวนัก เธอยอมรับว่าเริ่มกลัว แต่ก็แข็งใจตอบโต้เขาด้วยการดิ้นหนีอีกครา เธอไม่ใช่คนที่จะยอมอะไรง่ายๆ“ถึงพระองค์จะไม่ทำอะไรน่ารังเกียจเหมือนตอนนี้ ก็น่ารังเกียจอยู่แล้ว”“เจ้า” ฟารุกโมโหเมื่อเห็นดวงตาอวดดีและคำพูดที่พ่นออกมาของคนใต้ร่าง เขาฉีกกระชากชุดนอนเนื้อดีออกจากกายสาวจนขาดติดมือออกมาฟาตีมากรีดร้องอย่างตกใจ ผิวผุดผ่องใต้ร่มผ้าปรากฏโฉมให้ดวงตาคมได้พิศมองอย่างตื่นตาตื่นใจ ฟารุกกลืนน้ำลายลงสู่ลำคอที่แห้งผาก เขายอมรับกับตัวเองว่าตะลึงในความงดงามของเธอยิ่งนัก“คิดเหรอว่าเราจะปล่อยให้เจ้ารอด” ไม่อยากบอกตรงๆ ว่าเขาอดใจไม่ไหว แต่พูดไปอีกทางคล้ายอยากใช้สิทธิ์ความเป็นสามีของเธอเสียมากกว่า“พูดไป เจ้าก็งดงามไม่ต่างจากพี่ของเจ้า” ฟารุกรวบเคล้นปทุมถันกลมกลึงพอดีมืออย่างย่ามใจ เม็ดบัวสีสดถูกเขี่ยด้วยนิ้วแกร่งจ