บททั้งหมดของ ซาตานเถื่อนชีคทมิฬ: บทที่ 61 - บทที่ 66

“แล้วฝ่าบาทจะไปพบกับท่านฟารุกเลยหรือเปล่า”“ทำไม” ชามิลหันมาถามหญิงสาวที่อยู่ข้างกาย“ฟาตีมาเองก็อยากคุยกับฝ่าบาทเหมือนกันเพคะ” เธอเองไปเยี่ยมน้องสาวมา น้องสาวยืนยันหนักแน่น ฟารุกเองแม้ไม่ได้พูดอย่างร้อนใจเหมือนฟาตีมาแต่สีหน้าและแววตานั้นทำให้เธอฉงน ทั้งสองดูไม่มีเรื่องราวจริงๆ ถ้าทั้งสองเสแสร้งก็คงแนบเนียนนัก ความมั่นใจของเธอตั้งแต่ตอนแรกถูกสั่นคลอนไปมาก หรือในเงามืด เธอจะตาฝาดไปเองชีคชามิลเดินทางมาพบลูกพี่ลูกน้องที่คุก โดยขอพูดกับอีกฝ่ายเพียงสองคน ส่วนฟาตีมามีสิทธิ์ได้พูดแค่เพียงชั่วครู่ก่อนจะถูกกันตัวออกไปไม่มีใครรู้ว่าทั้งสองคุยอะไรกัน แต่หลังจากนั้น ฟารุกก็ถูกสั่งให้ประหารชีวิตในทันที!!!“ท่านรอยาซขอรับ คุณชายฟารุกโดนประหารแล้ว” ฮาริมคนสนิทของรอยาซกล่าวรายงานผู้เป็นนายเสียงหม่น ถึงแม้จะรับรู้มาโดยตลอดว่าฟารุกไม่ใช่บุตรชายแท้ๆ ของผู้เป็นนายก็ตามที“มันอยากโง่เองช่วยไม่ได้” รอยาซพูดเสียงเหี้ยม“ท่านไม่สงสารคุณชายฟารุกเลยเหรอขอรับ” ฮาริมอดที่จะถามไม่ได้“ข้าสงสารมันเลยให้โอกาสมัน ตั้งแต่มันเกิดมาแล้ว”รอยาซพูดเสียงเข้ม เขาเก็บเด็กชายตัวน้อยวัยแบเบาะมาเลี้ยงเพราะตัวเองเป็นหมันไม่สา

“เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง หน้าซีดเชียว” ชามิลถามอย่างห่วงใย“หม่อมฉันไม่เป็นอะไรเพคะ พระองค์ออกไปคุยธุระกับรอยฮานเถิดเพคะ”“ไม่ต้องรีบก็ได้ รอยฮานไม่ไปไหนหรอก เราเป็นห่วงเจ้า” ชามิลนั่งลงเคียงข้างหญิงสาวอันเป็นที่รัก แล้วแตะหลังมือที่หน้าผากสวยเบาๆ ก่อนจะกดร่างอญู่ร่านอนลงบนเตียงกว้าง“พักผ่อน เดี๋ยวเรากลับมา”“เพคะฝ่าบาท เดี๋ยวก่อนเพคะ” เธอจับมือเขาเอาไว้เมื่อนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ ชามิลนิ่งฟังเธอ พยักหน้ารับรู้ ก่อนจะเดินเลี่ยงออกมาคุยกับรอยฮานเช่นเดิม“รอนานหรือเปล่ารอยฮาน”“ไม่นานพ่ะย่ะค่ะ ข้ารู้ว่าท่านอยากอยู่ดูแลคุณอญู่ร่าต่อ ความจริงไม่ต้องรีบก็ได้ ให้ข้ามาวันหลังก็ไม่เป็นไร”“คุยกันต่อเถอะ เรามีเรื่องจะคุยกับเจ้าหลายอย่าง” ชามิลพูดอย่างเป็นกันเองยกน้ำชาขึ้นจิบอย่างผ่อนคลาย ทั้งสองคุยกันในเรื่องสำคัญมากมายจนกระทั่ง“ฝ่าบาทเป็นอะไร ทำไมเงียบไป” รอยฮานแกล้งเอ่ยถามอย่างตกใจ เมื่อเห็นชามิลเกร็งตัวเพราะโดนพิษเข้าไปเต็มๆ จากน้ำชาที่เขาลอบใส่ยาพิษลงไป ความจริง มันมียาพิษตั้งแต่กาแรก แต่เพราะชากานั้นถูกทำแตกด้วยฝีมือของอญู่ร่าชามิลเกร็งร่าง ชี้หน้าคนสนิทที่ไว้ใจอย่างผิดหวัง“ในที่สุดวันน

“ราร่า น้าขอโทษนะ ที่คิดไม่ดีกับหนูเรื่อยมา” อารตีกล่าวขอโทษอย่างไม่คิดอายอีกต่อไป“หนูไม่เคยโกรธคุณน้าเลยค่ะ อย่าคิดมากสิคะ ถึงยังไง คุณน้าก็ดูแลคุณพ่ออย่างดี ไม่ว่าตอนเจ็บไข้ได้ป่วยหรือจะทุกข์จะสุข คุณน้าทำหน้าที่ภรรยาที่ดีคนหนึ่ง” ทำไมเธอจะไม่รู้ว่ามารดาเลี้ยงรักบิดาของเธอมาก ถ้าหากอารตีดูแลบิดาไม่ดีตั้งแต่แรก เธอคงเอาเรื่องที่อีกฝ่ายทำตัวไม่ดีกับเธอมาบอกบิดาไปแล้ว แต่นี่เธอคิดถึงความสุขของบิดา สละความสุขของตัวเองอันน้อยนิดโดยการไม่ไปยุ่งเกี่ยวกับอารตีเพียงแค่นี้ เธอรู้สึกพอใจที่ทำให้บิดาไม่ต้องทุกข์ร้อนใจกับเรื่องของเธออญู่ร่าคิดเสมอว่าคนเราดีบ้างไม่ดีบ้าง จงมองข้อดีของเขา อันไหนที่มองข้ามได้ก็มองข้ามมันไป อารตีเองก็เช่นกัน นางไม่ใช่ว่าไม่มีอะไรดีเลย นางก็มีข้อดีหลายอย่าง เพียงแต่คิดว่าเธออาจจะแย่งทุกอย่างจากลูกสาวอันเป็นที่รักจึงกางปีกปกป้องตามประสาแม่ที่รักลูกมาก แม้มันจะผิดก็ตามทีฟาฮัสเองมองภรรยาและลูกสลับกันไปมา ทั้งหมดเงยหน้าอ้อนวอนเขา ทำให้เขาใจอ่อนยวบ“ขอพ่อคิดดูก่อน เพราะพ่อยังรับเรื่องนี้ไม่ค่อยได้” ฟาฮัสตอบคำขอของบุตรสาวในที่สุด เท่านี้ฟาตีมาและอญู่ร่ารับรู้แล้วว่าไม่ย