บททั้งหมดของ ซาตานเถื่อนชีคทมิฬ: บทที่ 11 - บทที่ 20

ชีคหนุ่มเลิกคิ้วคมเข้มขึ้น เอ่ยถามเหมือนอยากรู้ รู้สึกภูมิใจนักที่เขาได้ครอบครองเธอเป็นคนแรก และจะครอบครองเธอเป็นคนสุดท้าย จะไม่มีชายคนใดได้แตะต้องเธออีก ชามิลบอกตัวเองในใจ“เสียดายสิถามได้ จะให้ฉันโวยวาย ร้องไห้ฟูมฟายอย่างผู้หญิงอ่อนแอคนนึงหรือไง ถ้าคุณต้องการเช่นนั้นก็คิดผิดแล้วละค่ะ”อญู่ร่าตอบเขาด้วยน้ำเสียงเด็ดเดี่ยวจนชามิลเองยังทึ่งในตัวหญิงสาว แบบนี้เธอยิ่งเหมาะสมในตำแหน่งที่เขาคิดหวังเอาไว้ เธอคือหญิงสาวที่เขาหามาแสนนาน เขาก็แกล้งลองใจเธอไปอย่างนั้นเอง ... การจะทำให้เธอตอบปากรับคำนี่สิ เขายังไม่มั่นใจ หากไม่ใช้เล่ห์เหลี่ยมกับเจ้าหล่อน คงไม่ได้ครอบครองตลอดไป และอาจสูญเสียหล่อนไปก็เป็นได้“เรามีเงื่อนไขมาเสนอให้เจ้าลองไปคิดพิจารณาดู”“ไม่ค่ะ ฉันไม่อยากพิจารณาเงื่อนไขของคุณ” อญู่ร่าตอบปฏิเสธ เธอไม่มั่นใจว่าเขาจะมาไม้ไหน อีกอย่าง เขาเป็นคนฉลาด เงื่อนไขที่เสนอให้เธอคงทำให้เธอเสียเปรียบอยู่มาก คนแบบเขาคงคิดคำนวณเสร็จสรรพ ไม่ยอมเสียเปรียบใครง่ายๆ แน่นอน“ยังไม่ทันฟังเลยว่าเงื่อนไขอะไร ก็คิดจะปฏิเสธเสียแล้ว แบบนี้เจ้ายังคิดว่าตัวเองจะช่วยพ่อของเจ้าได้หรือไง ไม่เห็นเจ้าจะฉลาดสมกับได้เ

“ไม่มีเหรอ แน่ใจหรือว่าวางไว้ตรงนี้” ชีคหนุ่มแกล้งถาม เหลือบสายตามองตามสายตาของหญิงสาว“แน่ใจสิ ก็ตอน...” อญู่ร่ากัดริมฝีปากอีกครั้งเมื่อเผลอนึกถึงเรื่องน่าอายที่โดนเขาข่มเหง“ตอนอะไร” เสียงทุ้มที่กระซิบอยู่ข้างหูทำให้เธอสะดุ้ง“พระองค์อย่าเข้ามาใกล้หม่อมฉันนักสิเพคะ” เธอผวาทันทีที่เขาเข้าใกล้“ก็เจ้าเข้ามาในห้องเราแล้วนี่นา เจ้ายินดีเดินเข้ามาเอง เราไม่ได้บังคับเสียหน่อย” ชีคหนุ่มพูดอย่างเป็นต่อ“อย่านะ ถ้าหม่อมฉันไม่ออกไปตอนนี้ ฝ่าบาทจะต้องเป็นข่าวดังแน่นอนว่าข่มเหงลวนลามหม่อมฉัน เอาสิ! จะทรงยอมเสี่ยงกับชื่อเสียงของพระองค์หรือเปล่า”“น่ากลัวจริง เล่นไม้นี้เลยเหรอ” ชามิลไม่ได้ตกใจในสิ่งที่หญิงสาวพูด เขารู้อยู่แล้วว่าอญู่ร่าคงไม่ยอมอยู่กับเขาสองต่อสองง่ายๆ หากเธอไม่ต้องการเข้ามาเอาของสำคัญ“ถ้าไม่มีจริงๆ หม่อมฉันก็ขอตัวก่อนเพคะ” อญู่ร่ารีบเอ่ยขอตัว แม้จะเสียใจลึกๆ ที่หาของไม่เจอก็ตาม แต่ถ้าให้เธอขอร้องเขา คงถูกเขาเอาเปรียบอีกชามิลห้ามไม่ทันเมื่อหญิงสาวก้าวหนีออกจากห้อง เขากระตุกยิ้มมองตามไปเจ้าหล่อนไม่สนของที่ต้องการซะด้วยแฮะ หึหึ“ของขวัญสำหรับราร่าจ้ะ”นาดายื่นกล่องของขวัญให้เพื่อ

อญู่ร่าถอนเท้าหนี แหงนมองเขาจนคอตั้ง นึกค่อนขอดความสูงเกือบร้อยเก้าสิบเซนติเมตรของเขา“หยาบคาย”“อ้าว เจ้าไม่ดีใจหรอกรึที่มีผู้ชายอย่างเรามาหลง”“ไม่เห็นดีใจเลยสักนิด” เธอเชิดหน้าคอแข็งตอบเสียงดังฟังชัด ไม่มีท่าทีลังเล ทำให้ชามิลนึกอยากเอาชนะเข้าไปอีก เธอเป็นผู้หญิงคนแรกที่ปฏิเสธเขาหลายครั้งหลายคราเช่นนี้“จริงรึ” เขาก้าวเท้าเข้าหาอย่างคุกคาม กระชากมือนิ่มมากุมไว้ แล้วกระชากอีกครั้งร่างเล็กอวบอิ่มก็เข้ามาปะทะกับอกกว้าง ชามิลตวัดแขนกำยำโอบรัดรอบร่างหล่อนเอาไว้แนบแน่น ก้มใบหน้าหล่อเข้มคมคายลงสบสายตาตื่นๆ ของหญิงสาว“จริง” เธอตอบเสียงแข็งสู้ตากับเขาแต่ก็จำต้องหลบเพราะสู้แรงตาร้อนแรงของเขาไม่ไหว เธอนึกเจ็บใจตัวเองยิ่งนัก“ไม่เชื่อ”“เอ๊ะ” อญู่ร่าเผลออุทานอย่างขัดใจ“อุ๊ย!!!” เขารั้งร่างอวบอิ่มเข้าหาจนเธอตกอยู่ในอ้อมแขนแนบชิดกับเขาอีกครั้ง“อื้อ...” อญู่ร่าเบิกตากว้างเมื่อเขาประทับจุมพิตบดคลึงเคล้ากลีบปากแสนหวานอิ่มเอิบ“อย่าคิดนะว่าแกจะชนะลูกสาวของฉันได้”อารตีที่เผอิญเห็นเหตุการณ์กัดฟันกรอดที่เห็นชีคชามิลสนใจในตัวอญู่ร่า แต่นางเลือกที่จะเงียบ หากเป็นฟาตีมาโดนชีคหนุ่มแนบชิดแบบนี้ เธอจะรีบ

“ไม่ต้องกลัว” ชามิลหันไปปลอบหญิงสาวที่ยืนอยู่ไม่ห่างเขา เมื่อเห็นเธอดื้อแพ่งไม่ยอมหลบเข้าไปในเรือ ถ้าเป็นเวลาปกติเธอไม่มีทางยืนใกล้เขาขนาดนี้แน่นอน“คนของฝ่าบาทล่ะเพคะ”“เดี๋ยวคนของเราคงตามมา ราชิดอยู่ไม่ไกลจากที่นี่เท่าไหร่”“แล้วเขาจะรู้ไหมเพคะว่าเราอยู่จุดไหน” อญู่ร่าเริ่มร้อนใจ“รู้สิ ราชิดสามารถตรวจจับพิกัดได้ หากเกิดอะไรก็จะมาช่วยเราทันที”อญู่ร่าพยักหน้าอย่างเข้าใจ ค่อยใจชื้นขึ้นมาหน่อย “ฝ่าบาท ฝนทำท่าจะตกเพคะ”“มาตกอะไรตอนนี้” ชามิลสบถอย่างหัวเสียปัง ปัง ปัง!!!เสียงปืนที่ไล่ยิงเข้ามา ทำให้เรือเสียหลักจะชนกับโขดหินด้านหน้า ชามิลตัดสินใจเด็ดขาด หันไปพยักหน้ากับหญิงสาวข้างกาย“กระโดดเดี๋ยวนี้ราร่า”“กรี๊ดดดด”ตู้ม!!! ทั้งสองกระโดดลงในน้ำ เรือพุ่งเข้าชนโขดหินด้านหลังจนอับปางไฟลุกท่วมไปทั่ว พวกคนร้ายที่ขับเรือตามมาด้วยความเร็วสูงหลบไม่ทัน พุ่งเข้าชนซ้ำจนเพลิงลุกไหม้ท่วมไปทั้งลำ...เหตุร้ายนาดาเดินวนไปมาอย่างกระสับกระส่ายเมื่อได้รับข่าวร้ายจากคนสนิทของพี่ชาย“เป็นยังไงบ้าง” เธอแทบจะผวาถามการ์ดหนุ่มที่เข้ามารายงานความคืบหน้าของพี่ชาย“ตอนนี้ท่านราชิดและท่านราเชนกำลังออกตามหาอยู่พ

“ปล่อยนะเพคะ” อญู่ร่าแหงนมองอีกฝ่ายคอตั้งเพราะเขาสูงมาก ก่อนจะระดมกำปั้นทุบเขาไม่ยั้ง“โอ๊ย! เจ้านี่แสบจริงนะ” เขารวบมือเอาไว้ แล้วกระชากมาจูบดุเดือด“พระองค์ชอบหาเรื่องลวนลามหม่อมฉันนี่เพคะ” เธอพยายามดึงมือออกห่างแต่เขาไม่ปล่อย“ผัวเมียกอดกันเรียกว่าลวนลามได้ไง เจ้านี่ชอบใส่ความกันเสียจริง” ชามิลทำหน้ามึน ไม่สนใจใบหน้างอง้ำของเธอแม้แต่น้อย“หม่อมฉันไม่ใช่เมียของพระองค์นะเพคะ” เธอรีบพูด คนอะไรขี้ตู่เสียจริง“แล้วเมื่อกี้เขาเรียกว่าอะไรล่ะ บ้านเมืองของเรา ถ้านอนกอดแนบชิดและทำกิจกรรม... เรียกว่า...”“อ๊ายยย... คนปากเสีย” เธอทุบเข้าให้ เขารวบมือเอาไว้ไม่สนใจคนแสนพยศเขาไม่สน กอดรัดร่างเล็กอวบแนบอก กดศีรษะน้อยให้ซบอก เมื่อเธอยอมสงบ เขาจึงอมยิ้ม“เรารู้ว่าเจ้าหนาว อย่าพยศนักเลย เดี๋ยวไม่มีคนกอดแล้วจะโหยหา ปกติเราไม่เคยเอาอกเอาใจกอดใครแบบนี้ มีแต่สาวๆ กอดเรา”อญู่ร่าทำท่าจะแหงนมองเขาตาเขียว แต่ถูกกดศีรษะเอาไว้ชิ! คนหลงตัวเองที่สุด เธอคนหนึ่งแหละเป็นผู้หญิงที่ไม่อยากกอดเขาเลย“นอนเถอะราร่า เจ้าไม่เหนื่อยบ้างหรือไง ข้าเหนื่อยนะจะบอกให้ พักผ่อนเอาแรงก่อน ยังไงก็ต้องหาทางออกไปจากที่นี่ให้เร็วท