Todos los capítulos de เสน่หาดอกแก้ว (แนวตบจูบดราม่า): Capítulo 31 - Capítulo 40

ดอกแก้วพยายามควบคุมอารมณ์ที่ตอนนี้กำลังพุ่งทะยานสูงขึ้นเรื่อยๆ จนแทบจะทะลุองศาเดือด พร้อมกับบอกตัวเองให้นิ่งเงียบไม่ต้องตอบโต้อะไรเขาทั้งนั้น โดยถือสุภาษิตซึ่งจำมาจากครูมาลีที่ว่า‘พูดไปสองไพเบี้ย นิ่งเสียตำลึงทอง’จากนั้นบรรยากาศความเงียบก็เข้ามาครอบงำแทน พลวัชรนั่งไขว่ห้างและผิวปากเรื่อยๆ ด้วยรอยยิ้มกรุ้มกริ่ม สลับกับปรายตามองดูคนหน้ามุ่ยอย่างเพลิดเพลินส่วนเรไรซึ่งบอกว่าจะไปเอาของว่างนั้น กลับหายเงียบเข้ากลีบเมฆ จนดอกแก้วต้องชะเง้อมองแล้วมองอีกว่าเมื่อไหร่หญิงสาวจะกลับออกมาเสียทีร่างแน่งน้อยรอได้สักพักจึงลุกขึ้นจากโต๊ะและทำท่าจะเดินออกไป แต่ก็มีเสียงดักทางไว้เสียก่อน“กลัวที่จะอยู่กับฉันสองต่อสองมากขนาดนั้นเชียว...”“ดิฉันเปล่ากลัว!” ดอกแก้วเบ้ปาก ชูคอเชิดพยศผยอง “แค่ไม่ชอบอยู่ใกล้ๆ พวกอสรพิษร้ายอย่างคุณชาย”“อู้ววว์” เขาทำตาโตจนปากห่อ พลางยกมือขึ้นมากุมที่อกซ้ายเหมือนคนถูกยิง “เจ็บจี๊ดเข้าไปถึงทรวงเลย”ดอกแก้วกัดริมฝีปากจนเจ็บปวด อยากจะหาปืนสักกระบอกมารัวยิงใส่อีตาคุณชายประสาทนี่สักสิบนัดเป็นอย่างต่ำ! ไม่รู้ว่าทำไมถึงได้ปากคอเราะรายผิดวิสัยบุรุษแบบนี้และก่อนที่ทั้งสองจะปะทะคารมก

ช่วงดึกของวันนั้น...ดอกแก้วยังคงนอนไม่หลับ พลางพลิกตัวกระสับกระส่ายไปมา เนื่องจากภาพของเหตุการณ์ที่ตนเองโดนหม่อมราชวงศ์พลวัชรลงทัณฑ์ยังคงฉายชัดอยู่ในหัวตลอดเวลา จึงทำให้เธอไม่อาจข่มตาหลับลงได้ แม้ว่าจะอ่อนเพลียจนแทบไม่มีแรงลืมตาก็ตามหญิงสาวตัดสินใจลุกขึ้นจากที่นอน แล้วค่อยๆ ย่องไปเปิดประตูห้องด้วยเสียงอันแผ่วเบา เพราะเกรงว่าจะไปรบกวนการนิทรารมย์ของผู้เป็นป้าซึ่งกำลังกรนครอกๆ อย่างสบายอารมณ์อยู่บนเสื่อ ร่างอรชรเดินออกมานั่งเล่นยังแคร่ไม้ไผ่ซึ่งอยู่ใกล้ๆ กับทางเชื่อมระหว่างเรือนคนใช้กับตึกใหญ่สายลมอ่อนๆ พัดพลิ้วหวิวลู่โชยมากระทบกับยอดต้นก้ามปูให้ไหวน้อยๆ นัยน์ตาสีดำสนิทกลมโตแหงนมองขึ้นไปบนท้องฟ้า แลเห็นดวงดาวนับร้อยนับพันแข่งกันกะพริบแสงระยิบระยับประดับยามราตรี หัวใจดวงน้อยก็ประหวัดคิดไปถึงลีลาจุมพิตสวาทที่คุณชายอสูรได้ยัดเยียดให้อย่างดิบเถื่อน คนผีทะเลนั่นทำไมใจร้ายนัก เธอไปทำอะไรให้เขาเกลียดชังนักหนาถึงได้คอยจ้องแต่จะข่มเหงรังแกกันอยู่ร่ำไป หญิงสาวนั่งชันหัวเข่า ใจลอยขณะเหม่อมองดูบรรยากาศรอบๆ ดวงตาคู่สวยกะพริบถี่ๆ ก่อนจะเผลอยกมือขึ้นแตะริมฝีปากตัวเองที่ยังคงบวมช้ำอยู่นิดๆทว่าใบหน้า

“อืม...ชื่นใจจังเลย”สาวน้อยผินหน้าหนี พูดเสียงแผ่ว “คนนิสัยไม่ดี...”กิริยาแสนแง่งอนนั้นทำให้รอยยิ้มหวานหวามระบายอยู่ทั่วใบหน้าของหม่อมราชวงศ์หนุ่ม ก่อนจะใช้ปลายจมูกโด่งคมจิ้มดึ๋งเข้าไปที่พวงแก้มนวลอีกครั้งเป็นการสั่งสอน“ดื้อและพยศไม่มีใครเกิน”“ใครดื้อ? ใครพยศ?” ดอกแก้วหันขวับมาจ้องพญาราชสีห์ตัวใหญ่อย่างเอาเรื่องเมื่อถูกใส่ร้าย“ถึงขนาดนี้แล้วยังไม่ยอมรับอีกใช่ไหม...” ใบหน้าหล่อคมดั่งรูปปั้นโคลงไปมาช้าๆ “...สงสัยคงต้องปราบความพยศอีกนานกว่าจะเชื่อง” ว่าแล้วพลวัชรก็ตะโบมริมฝีปากเข้าไปหาเรียวปากกระจับจิ้มลิ้มนั้นทันที“อย่านะคะ!” ดอกแก้วสบถเสียงและเบี่ยงหน้าหลบเป็นพัลวัน“ยังจะดื้ออยู่อีกนะ” เขาก้มลงกระซิบแหบพร่า พลางโลมไล้เรียวคอนุ่มนิ่มด้วยสายตาเชื้อเชิญในเรื่องเพศ ดอกแก้วเม้มปากแน่น ดวงตาระริกไหว จุดสีแดงกระจายไปทั่วพวงแก้มเนียนลออ“คุณชาย...ปล่อยแก้วเถอะนะคะ อย่ารังแกแก้วแบบนี้เลย แก้วยอมคุณชายทุกอย่างแล้ว” หญิงสาวอ้อนวอนปนขอร้องเพื่อให้อีกฝ่ายเมตตา หากทว่าประโยคดังกล่าวกลับทำให้เขาหัวเราะหึๆ ในลำคอ พร้อมกับหลิ่วตามองปฏิกิริยาที่เปลี่ยนไปของเธออย่างประเมินสถานการณ์“เธอจะยอมฉันทุก

และก่อนที่หม่อมราชวงศ์หนุ่มจะอ้าปากตอบ เสียงรถยนต์คันหรูของวิรัญญาก็แล่นเข้ามาจอดเทียบยังหน้าตึกใหญ่ ยังผลให้สงครามย่อยๆ ที่กำลังจะปะทุขึ้นต้องมีอันสงบลง ก่อนที่ร่างโปร่งระหงสมส่วนของสาวสังคมชั้นสูงในชุดกระโปรงสั้นแบบแขนกุด ซึ่งรัดรูปตึงเปรี๊ยะจนเห็นสัดส่วนโค้งเว้าเดินนวยนาดเข้ามายังห้องรับประทานอาหาร เพราะรู้ว่าเช้าๆ แบบนี้หม่อมสร้อยฟ้าและคุณชายพลวัชรคงกำลังรับประทานอาหารเช้าอยู่เป็นแน่“หวัดดีค่ะหม่อมป้า” วิรัญญากล่าวทักทายพร้อมกับย่อตัวไหว้อย่างไม่ค่อยจะอ่อนช้อยนัก“สวัสดีจ้ะหนูวิ” หญิงสูงศักดิ์รับไหว้กลับไปตามธรรมเนียม “หนูวิทานอะไรมาหรือยังจ๊ะ”“วิทานมาเรียบร้อยแล้วค่ะหม่อมป้า”“งั้นเชิญนั่งจ้ะ”“ค่ะหม่อมป้า” สาวสวยยกมือขึ้นไหว้เป็นเชิงขอบคุณอีกครั้ง แล้วจึงเดินเข้ามานั่งลงที่เก้าอี้ข้างๆ กับพลวัชรด้วยท่าทางสำรวม ทว่าก็ยังแอบมีกิริยาจริตจะก้านให้เห็นอยู่บ้างหม่อมราชวงศ์หนุ่มหน้าเจื่อนเล็กน้อย หลังจากชำเลืองเห็นดอกแก้วยืนเชิดคอแข็งทำราวกับไม่ชอบใจเช่นนั้น แต่เขาก็ยังพยายามปรับสีหน้าให้ดูเป็นปกติ ก่อนจะเอ่ยถามผู้มาใหม่ด้วยน้ำเสียงเรียบๆ โดยไม่บ่งบอกถึงอารมณ์ใดๆ ออกมา“วิมีธุระอะไร

“อ๊ะ...อื้อ!”ดอกแก้วเบิกตาโต พยายามย่นคอและผินหน้าหลบ หากก็ไม่สามารถปัดป้องหรือทำอะไรได้เลย เนื่องจากถูกอ้อมแขนกำยำที่อัดแน่นไปด้วยมัดกล้ามโอบกระชับเข้าที่เรือนกายเอาไว้ราวกับโซ่ตรวนจนขยับไม่ได้ชายหนุ่มยิ้มกริ่มในใจ และยังคงรุกรานหนักด้วยลีลาจุมพิตเสน่หาพาฝัน บรรจงหยอกเย้าเหมือนจิ้งหรีดที่กำลังดื่มด่ำน้ำค้างรสหวานอยู่บนยอดหญ้าในยามค่ำคืน ก่อนจะค่อยๆ เลื่อนไล้ปลายจมูกโด่งคมลงมาฟอนเฟ้นตรงลำคอขาวเนียน ขณะที่มืออันซุกซนไม่ยอมหยุดนิ่ง เที่ยวลากไล้ขยุ้มหมุบหมับไปทั่วแผ่นหลังโค้งเว้าในวินาทีนั้นเอง ดอกแก้วเลยตัดสินใจรวบรวมเรี่ยวแรงที่มีทั้งหมดผลักอกเขาให้ออกห่าง ทำให้ร่างหนาหยุดชะงัก แล้วจึงหัวเราะเบาๆ ในลำคอออกมาอย่างพอใจกับท่าทางที่สั่นเทาของเธอดอกแก้วแสนจะอับอายเสียจนไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน ตั้งแต่เข้ามาอยู่ในวังแสงจันทร์ ก็โดนคุณชายอสูรปล้นจูบไปไม่รู้กี่รอบต่อกี่รอบ ไหนจะต้องมาถูกสายตาอันหยามเหยียดของวิรัญญาดูถูกดูแคลนว่าเป็นผู้หญิงชั้นไพร่อีกเล่า“คุณชายนิสัยไม่ดี...ทำไมชอบรังแกแก้วนักนะ...” ดอกแก้วเอ่ยเสียงสั่นเครือ นัยน์ตาตกอยู่พื้น ซ่อนแววขื่นขมไว้เสียจากสายตาของอีกฝ่ายพลวัชร