Todos los capítulos de เสน่หาดอกแก้ว (แนวตบจูบดราม่า): Capítulo 51 - Capítulo 60

ณ ระเบียงของเรือนไม้ทรงล้านนาอีกหลังซึ่งต่อเชื่อมกับเรือนหลังใหญ่ของคุ้มเดือนดารา ชายวัยกลางคนนั่งเอนกายอยู่บนเก้าอี้ไม้สัก ขณะทอดสายตามองออกไปยังเรือนพักคนงานเฉกเช่นเดียวกับทุกวัน ดวงตาคู่นั้นว่างเปล่าและนานๆ ครั้งถึงจะกะพริบ ภาพของหญิงอันเป็นที่รักผุดพรายขึ้นในสมองตั้งแต่คราวที่เธอยังแรกรุ่นจนกระทั่งวันสุดท้ายที่ได้เจอกัน ความรู้สึกอาลัยอาวรณ์ถาโถมประเดประดังเข้ามาในหัวใจและกลายเป็นความทุกข์ระทม นานเกือบยี่สิบปีแล้วที่ถ้อยคำใดๆ ไม่เคยหลุดจากปากของเจ้าวัฒนาซึ่งก็นานพอๆ กับที่ฉวีวรรณจากไป...“วัฒนา...”น้ำเสียงของเจ้าเดือนดาราที่เอ่ยเรียกลูกชายคนเล็กนั้นแสนจะอ่อนโยน และแฝงไว้ด้วยความรู้สึกผิดเช่นเดียวกับทุกครั้งที่เหยียบย่างขึ้นมาบนเรือนหลังนี้“วันนี้เป็นยังไงบ้างลูก” ถึงแม้จะไร้ถ้อยคำตอบโต้ใดๆ หากเจ้าเดือนดาราก็ยังคงพูดต่อไปเรื่อยๆ เหมือนเช่นทุกวัน “แม่รู้ว่าผิด แม่ผิดมาตลอดเรื่องของฉวีวรรณ แม่ได้แต่แอบหวังว่าวัฒนาอาจจะให้อภัยก่อนที่แม่จะตาย หากความหวังของแม่ก็เริ่มริบหรี่ลงเรื่อยๆ เพราะแม่รู้ดีว่าลูกคงจะไม่ให้อภัยแม่ได้ แต่แม่ก็อยากจะทำอะไรเป็นการไถ่โทษก่อนที่แม่จะตาย วัฒนาให้โอกาส

“เอ็งพูดจริงหรือแก้ว!”“จริงค่ะป้า”“ใครวะ ใครที่บอกว่าเป็นพ่อเอ็ง” ป้านวลรีบถามอย่างคาดคั้น“ช่างเขาเถอะค่ะป้า แต่แก้วไม่เชื่อหรอกว่าแก้วเป็นลูกเขา และถึงจะเป็นจริงๆ แก้วก็ไม่มีวันยอมรับ แก้วอยู่กับป้ามาเกือบยี่สิบปี เขาทิ้งแก้วไม่เคยไยดี แล้วอยู่มาวันหนึ่งก็มาอ้างสิทธิ์ว่าตัวเองคือ...พ่อ”“แต่คนเราปฏิเสธชาติกำเนิดตัวเองไม่ได้นะแก้ว”“ป้าไม่รักแก้วแล้วเหรอ...ทำไมป้าพูดแบบนี้...” ดอกแก้วตัดพ้อด้วยความน้อยใจ“รักสิวะ ชีวิตข้าเหลือแค่เอ็งคนเดียว ส่วนแม่ของเอ็งนั้นมาอยู่กับป้าได้ไม่ถึงขวบปี แล้วก็มาด่วนจากไปเสียก่อน”“ที่แม่เป็นแบบนั้นก็เพราะเขาไม่ดูแลแม่ ปล่อยให้ผู้หญิงท้องต้องมาตกระกำลำบากโดยไม่คิดจะมาเหลียวแล”“เอ็งอย่าเพิ่งด่วนสรุปแบบนั้นสิ บางทีมันอาจจะมีอะไรซับซ้อนมากกว่าที่เรารู้ก็ได้นะแก้ว” ป้านวลพูดอย่างเป็นกลางเพราะไม่อยากให้หลานสาวของตนมีอคติไปมากกว่านี้“ช่างเถอะป้า ยังไงแก้วก็ยังเป็นหลานป้านวลคนเดิม คนอื่นจะยังไงก็ช่างเขา”พูดจบดอกแก้วก็โผเข้ากอดป้านวลอีกครั้ง แขนเรียวเล็กกระชับตึงเอาไว้แน่น ด้วยหวังว่าจะให้อ้อมแขนของคนเป็นป้าช่วยปกป้องตัวเองจากการเปลี่ยนแปลงที่จะเกิดขึ้นในไ

เช้าวันรุ่งขึ้นดอกแก้วยังคงตื่นเช้าและทำงานตามหน้าที่ของตนตามปกติ เมื่อถึงเวลาอาหารเช้า เธอก็ขึ้นไปตั้งโต๊ะที่ตึกใหญ่ช่วยสะอาดและมะขามเหมือนเช่นเคย หม่อมสร้อยฟ้าที่เดินเข้ามาในห้องรับประทานอาหารเร็วกว่าทุกวันมองหญิงสาวอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยทักทาย“เมื่อคืนหลับสบายดีไหมหนูแก้ว”คำถามนั้นยังผลให้มะขามซึ่งกำลังจะวางจานลงบนโต๊ะอาหารรู้สึกไม่พอใจเป็นอย่างมาก เพราะหม่อมสร้อยฟ้าเอ่ยทักทายเฉพาะคนโปรดเพียงคนเดียว ส่วนสาวใช้คนเก่าคนแก่เช่นเธอ หม่อมสร้อยฟ้ากลับทำเหมือนไม่มีตัวตน จนมะขามเผลอกระแทกจานลงบนโต๊ะแรงกว่าปกติ“เป็นอะไรน่ะแม่มะขาม” หญิงสูงศักดิ์รีบหันไปถามคนรับใช้เจ้าปัญหาทันที“ไม่มีอะไรหรอกเจ้าค่ะหม่อมท่าน พอดีมะขามคันมือน่ะเจ้าค่ะ” พูดจบก็แกล้งเอามือทั้งสองข้างมาถูกันยุกยิก“เรานี่ไม่ไหวเลยจริงๆ นะ อยู่มาตั้งนานสองนานเมื่อไหร่จะเรียบร้อยกับเขาเสียที”“คงเมื่อไม่มีอะไรขวางหูขวางตากระมังเจ้าคะ”“เอ๊ะ! แม่คนนี้นี่ ยอกย้อนต่อปากต่อคำเก่งเสียจริง สักวันฉันจะโบยให้รู้จักจำเสียบ้างล่ะ” หม่อมสร้อยฟ้าพูดอย่างระอา ก่อนจะถอนหายใจแรงๆ แล้วเดินไปนั่งยังเก้าอี้ พลางหันไปคุยกับดอกแก้วอีกครั้งในระหว

ดอกแก้วซึ่งนั่งมากับเรไรก้าวลงจากรถเมื่อคนขับบังคับพวงมาลัยให้ไปจอดเทียบยังหน้าลานคุ้มเดือนดาราเรียบร้อยแล้ว ทั้งสองยืนรอพันธวุธอยู่ตรงนั้นในขณะที่รถของหม่อมราชวงศ์หนุ่มตีวงเข้ามาจอดไล่ๆ กัน“พี่จะพาไปกราบเจ้าย่า แล้วหลังจากนั้นจะพาแก้วไปหาเจ้าอาวัฒนานะ” เรไรเอ่ยกับผู้เป็นน้องสาวอีกครั้งหลังจากพันธวุธเดินเข้ามาสมทบ“ค่ะพี่เรไร...” ดอกแก้วรับคำด้วยน้ำเสียงผาดแผ่ว สีหน้านิ่งเฉย โดยแววตานั้นมีทั้งความดื้อรั้นและกังวลระคนกัน“อย่าทำหน้าอย่างนั้นสิจ๊ะ พี่ไม่ได้พาแก้วมาลานประหารเสียหน่อย” เรไรสัพยอกยิ้มๆ ก่อนจะจับมือเรียวเล็กของดอกแก้วขึ้นตบเบาๆ “พี่อยากให้แก้วได้พบกับเจ้าอาอีกสักครั้ง แก้วรู้ไหมว่าตลอดเวลาที่ผ่านมาเจ้าอาทุกข์ทรมานมากแค่ไหน ตั้งแต่พี่โตมาก็ไม่เคยเห็นอาวัฒนาพูดกับใครเลยสักคนแม้แต่กับเจ้าย่า ท่านอยู่กับตัวเองมาโดยตลอด เพิ่งจะมาพูดครั้งแรกตอนที่ได้รู้ว่าแก้วเป็นลูกสาวของท่านนี่แหละ ท่านเหมือนคนที่ตายแล้วเกิดใหม่ แก้วต้องให้โอกาสท่านนะ”ได้ยินเช่นนั้นทิฐิที่ได้ก่อเอาไว้แน่นหนาราวกับกำแพงอิฐในหัวใจของดอกแก้วก็พลันอ่อนยวบลงเล็กน้อย หากทว่าก็ยังไม่คิดจะยอมรับชาติกำเนิดของตัวเองแต่

เรไรและดอกแก้วช่วยกันบีบนวดแขนขาให้กับเจ้าวัฒนาในระหว่างรอหมอ ร่างของชายวัยกลางคนซึ่งนอนหลับไม่ได้สติอยู่บนเตียงทำให้สองสาวต่างเป็นกังวลไม่น้อย หากก็ยังอุ่นใจอยู่บ้างที่จังหวะการหายใจของเจ้าวัฒนายังคงเข้าออกสม่ำเสมอ“เจ้าอาคะ...เจ้าอา...” เรไรเรียกไปด้วยบีบไปด้วย แต่คนเป็นอาก็ยังคงนอนนิ่งเช่นเดิม“ท่านเคยเป็นแบบนี้มาก่อนหรือเปล่าคะพี่เรไร...” ดอกแก้วเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงติดสั่นๆ เล็กน้อย“ไม่เคยเลยจ้ะแก้ว นี่เป็นครั้งแรกที่เจ้าอาเป็นแบบนี้”“ใจเย็นๆ นะครับทุกคน” พันธวุธปลอบใจสองสาวก่อนจะทรุดตัวลงอยู่ข้างๆ กับดอกแก้ว “สักประเดี๋ยวหมอก็คงจะมาถึงแล้วล่ะครับ”“ถ้าเจ้าย่ามาเห็นเจ้าอาในสภาพนี้ท่านคงจะคิดมากแน่ๆ เลยค่ะ”เรไรรำพึง เพราะรู้ดีว่าที่ผ่านมาผู้เป็นย่าทุกข์ใจมากแค่ไหน กับการเป็นต้นเหตุทำให้เจ้าอาวัฒนาต้องอยู่ในอาการซึมเศร้ามาตลอดเกือบยี่สิบปี“ยังไงเราก็ปิดท่านไม่ได้หรอกครับ อย่าลืมนะว่าเรือนของท่านนั้นอยู่ใกล้ๆ แค่นี้เอง”“นี่เจ้าพ่อกับเจ้าแม่ก็ไม่อยู่ ไม่รู้เรไรจะพูดกับเจ้าย่าอย่างไรดี”เรไรมีสีหน้าเป็นกังวลพร้อมกับถอนหายใจออกมาเบาๆ ไหนจะเป็นห่วงอาการของเจ้าอาที่ยังคงนอนไม่ได้สติ แ