Todos los capítulos de เสน่หาดอกแก้ว (แนวตบจูบดราม่า): Capítulo 11 - Capítulo 20

เช้าวันรุ่งขึ้น ดอกแก้วอาบน้ำแต่งตัวด้วยเสื้อผ้าที่สะอาดสะอ้านและใหม่ที่สุดเท่าที่เธอมี แต่กระนั้นก็ยังดูมอซออยู่ดี วันนี้ครูที่หม่อมสร้อยฟ้าจ้างไว้จะมาสอนวิชาการบ้านการเรือน หญิงสาวตื่นเต้นไม่น้อยเพราะจะได้เรียนรู้อะไรใหม่ๆ และในไม่ช้าคงได้แสดงฝีมือทำอาหารให้คนในวังแสงจันทร์ได้รับประทานบ้าง แม้จะไม่ถึงขั้นที่จะทำให้หม่อมสร้อยฟ้าและคุณชายอสูรรับประทานได้ก็ตามเมื่อคิดถึงประโยคนี้ ใบหน้านวลแฉล้มก็หม่นเศร้าลงเหมือนเหล่าเดือนดาราในคืนเดือนดับ คำพูดของคนร้ายกาจผุดพรายวนเวียนเข้ามาในหูอีกครั้ง‘อย่าให้ฉันสาธยายหน่อยเลย ทั้งสกปรกมอมแมมดั่งลูกแมวตกกระด้งแป้ง มือเท้าก็เลอะเทอะเนื้อตัวของเธอคงมีแต่เชื้อโรคกระมัง ทำอาหารให้ใครเขาทานจะไหวรึ!’หญิงสาวเหมือนคนจิตตก พลางรีบวิ่งไปล้างมือ ถูด้วยสบู่แรงๆ อีกรอบ จากนั้นก็เช็ดจนแห้งและเพ่งพินิจดูมือของตัวเองราวกับจะมองให้เห็นเชื้อโรคตัวเล็กๆ ด้วยตาเปล่าเสียให้ได้“นังแก้วเอ๊ย...เสร็จหรือยัง” เสียงของป้านวลที่แว่วดังเรียกมา ทำให้ดอกแก้วหลุดจากภวังค์ในตอนนั้น“จ้าป้า...เสร็จแล้วๆ” ร่างแน่งน้อยรีบสาวเท้าดุ่มๆ ออกจากห้องอย่างรวดเร็ว“เอ็งรีบๆ ไปเลย ป่านนี้ค

ในช่วงบ่าย...ดอกแก้วเดินกลับออกมาจากโรงครัวหลังจากทานอาหารมื้อเที่ยงเสร็จเรียบร้อยแล้ว เมื่อถึงทางขึ้นตึกใหญ่ก็ต้องรีบก้มหน้างุดเพราะในขณะนั้นคุณชายพลวัชรและเรไรเดินเคียงคู่กันลงบันไดมาพอดีหญิงสาวรอให้ทั้งสองคนเดินผ่านไปก่อนแล้วจึงค่อยเดินต่อ แต่ทว่าจู่ๆ เสียงทุ้มทรงอำนาจของพลวัชรกลับโพล่งขึ้น“นี่เธอ มานี่หน่อยซิ”ดอกแก้วมองซ้ายและขวาอย่างไม่แน่ใจว่าเขาเรียกใคร“เธอนั่นแหละ” เขาเอ่ยย้ำเสียงเข้ม ปรายตามองแบบหมิ่นๆร่างแน่งน้อยจึงเดินอย่างสำรวมเข้าไปหาพร้อมกับเอ่ยถามเบาๆ“มีอะไรให้ดิฉันรับใช้หรือคะคุณชาย”“คุณเรไรลืมหมวกไว้บนตึก เธอช่วยไปหยิบมาให้ที”“กรุณารอสักครู่ค่ะ”“เดี๋ยวก่อน...”เท้าเล็กๆ ที่กำลังจะก้าวขึ้นบันไดมีอันต้องหยุดชะงักค้าง คิ้วเรียวทั้งสองข้างขมวดมุ่น “คุณชายมีอะไรจะสั่งเพิ่มหรือคะ”“ห้ามไปหยิบฉวยอะไรในกระเป๋าของคุณเรไรล่ะ ไม่อย่างนั้นฉันจะตัดมือเธอทิ้ง เข้าใจไหม...ฮึ!”ใบหน้าแสนรั้นเชิดขึ้นอย่างทะนงตน และรู้สึกอับอายที่เขาคล้ายกับจะประกาศว่าเธอมีนิสัยลักเล็กขโมยน้อยต่อหน้าแขกคนสำคัญของเขา“อย่าห่วงไปเลยค่ะคุณชาย ถ้าดิฉันจะหยิบคงไม่เอาแค่ของเล็กๆ น้อยๆ หรอกค่ะ” ดอกแก

รถโฟล์คสีไข่ไก่แล่นโฉบเฉี่ยวเข้ามาจอดที่วังแสงจันทร์ หลังจากนั้นร่างสะโอดสะองของวิรัญญาก็ก้าวลงจากรถ และเป็นจังหวะเดียวกับที่ดอกแก้วเดินแกมวิ่งลงมาจากตึกใหญ่พอดี ยังผลให้ร่างของทั้งสองคนประสานกันอย่างจัง! ต่างฝ่ายต่างถลาหงายล้มลงไปกองที่พื้น...วิรัญญาประคองร่างลุกขึ้นด้วยความโมโห ก่อนจะกระโจนเข้าไปหาดอกแก้วพร้อมกับตวัดฝ่ามือลงบนใบหน้านวลแฉล้มเต็มแรงเพียะ!!!ดอกแก้วสะดุ้งเฮือก รีบผินหน้ากลับมามองอีกฝ่ายอย่างงงๆ แต่ดูเหมือนว่าวิรัญญาจะยังไม่หายโมโห พลางตบกระหน่ำซ้ำเข้าไปอีกรอบ ทำเอาใบหน้าของดอกแก้วเป็นรอยฝ่ามือแดงขึ้นทันที“คุณมาตบหน้าฉันทำไม???” เสียงใสเอ่ยถามขณะยกมือขึ้นลูบหน้าตัวเองที่ยังระบมอยู่“แกกล้าดียังไงมาเดินชนฉัน...ฮะ!”“แล้วคุณล่ะ กล้าดียังไงถึงมาตบฉัน” ดอกแก้วเถียงกลับบ้าง ฝ่ามือเล็กๆ กำเข้าหากันแน่นวิรัญญาซึ่งอยู่ในอารมณ์เกรี้ยวกราด ชี้นิ้วสั่นระริกใส่หน้าอีกฝ่ายและตวาดด่าเสียงแหลมปรี๊ด“นังขี้ข้า! แกกล้าต่อปากต่อคำกับฉันเหรอ!”“แล้วคุณเป็นนางฟ้านางสวรรค์มาจากไหน ทำไมฉันจะไม่กล้า”“แกวอนหาเรื่องเองนะ!”ว่าแล้ววิรัญญาก็ถลันตัวเข้าไปหาดอกแก้วพร้อมทั้งเงื้อฝ่ามือขึ้นสูง ด

พลวัชรตื่นมาอีกทีก็เป็นรุ่งอรุณของวันใหม่แล้ว หม่อมราชวงศ์หนุ่มลุกขึ้นจากเตียงนอน บิดตัวไปมาเล็กน้อย แล้วจึงเดินตรงไปยังหน้าต่างเพื่อรับอากาศบริสุทธิ์ มือหนาที่กำลังค่อยๆ ผลักผ้าม่านมีอันต้องหยุดชะงักค้างทันทีเมื่อสายตาคู่คมเหลือบลงไปเห็นดอกแก้วกำลังกวาดใบไม้รอบๆ บริเวณศาลาหน้าวังร่างสูงสง่ายืนกอดอกมองภาพนั้นอย่างเพลินตาเพลินใจโดยไม่รู้ตัว กลิ่นหอมอ่อนๆ จากร่างกายของเจ้าหล่อนนั้นยังคงติดจมูกแปลกๆ พลวัชรพยายามจะสลัดมันออก แต่ที่สุดแล้วก็พบว่ามันช่างยากเย็นแสนเข็ญยิ่งนักในขณะที่คนจอมเผด็จการกำลังยืนมองอยู่นั่นเอง จ้อนก็เดินเข้าไปคุยกับดอกแก้วด้วยความสนิทสนม ดวงตาคมเข้มวาวโรจน์ขึ้นก่อนจะเหยียดปากออกหยันๆ เมื่อเห็นดอกแก้วส่งยิ้มให้กับจ้อนอย่างหวานหยด หม่อมราชวงศ์หนุ่มระบายลมหายใจออกแรงๆ พลางรีบหมุนตัวแล้วเดินฟึดฟัดเข้าไปอาบน้ำด้วยความหงุดหงิดยังไงก็ไม่รู้พลวัชรพบว่านี่เป็นครั้งแรกที่เขาใช้เวลาในการอาบน้ำน้อยที่สุด เพราะอีกสิบนาทีต่อมา ร่างสง่างามภายใต้เสื้อเชิ้ตสีขาว กางเกงสแล็กสีน้ำตาล ซึ่งมีสายเอี๊ยมคาดไหล่ทั้งสองข้างก็มายืนอยู่ที่ศาลาไม้สัก โดยที่จ้อนกับดอกแก้วยังคงช่วยกันกวาดใบไม้แ

“เฮ้อ...” หญิงสาวเผลอถอนหายใจออกมาเบาๆ“เป็นอะไรไปคะพี่เรไร?” ดอกแก้วหันมาถาม คิ้วเล็กขมวดมุ่น “เหนื่อยแล้วเหรอคะ พักก่อนดีไหม”“เปล่าหรอกจ้ะแก้ว พี่แค่ดีใจที่ได้กลับมาสัมผัสบรรยากาศแบบนี้”“พี่เรไรไปเรียนต่อที่เมืองนอกหลายปีเลยหรือคะ”“ก็หลายปีเหมือนกันจ้ะ ไม่มีโอกาสได้กลับมาเลย เพิ่งจะได้มาก็ตอนเรียนจบนี่ล่ะ และก็สัญญากับตัวเองว่าจะไม่จากเมืองไทยไปไหนอีกแล้ว”“ผิดกับแก้วนะคะ แก้วโตมากับตลาด มาขายผักที่นี่ทุกวัน วันไหนไม่ได้มาก็รู้สึกแปลกๆ บอกไม่ถูก” ดอกแก้วเล่าเรื่อยๆ“พี่ว่าชีวิตแบบแก้วน่าสนุกดีออก อยากทำอะไรก็ทำ เป็นในแบบฉบับของตัวเอง” เรไรพูดตามที่ตัวเองคิดดอกแก้วคลี่ยิ้มกว้างๆ จนปรากฏลักยิ้ม “ก็สนุกค่ะพี่เรไร แต่บางทีก็ลำบากมากเหมือนกัน”“พี่รู้สึกว่าคุณชายพลวัชรดูจะเข้มงวดกับแก้วเป็นพิเศษจังเลยนะ”รอยยิ้มและใบหน้าที่สดใสของดอกแก้วเหือดหายไปทันทีเมื่อได้ยินประโยคนั้น ทำให้สิ่งที่เรไรตั้งข้อสงสัยกับตัวเองเริ่มแน่ชัดขึ้นทุกครา“คุณชายเขาไม่ค่อยชอบหน้าแก้วสักเท่าไหร่หรอกค่ะ”เรไรขมวดคิ้วเป็นปม “ทำไมล่ะจ๊ะ”“ก็แก้วชอบไปขโมยสมบัติของคุณชายบ่อยๆ คุณชายท่านเลยเกลียดขี้หน้าแก้วน่ะค่ะ”