Todos los capítulos de เสน่หาดอกแก้ว (แนวตบจูบดราม่า): Capítulo 41 - Capítulo 50

กลิ่นดอกแก้วที่ปลูกรายล้อมวังแสงจันทร์ส่งกลิ่นหอมระรื่นไปทั่วอาณาเขตในยามที่แสงทองแห่งอรุณรุ่งเริ่มแตะขอบฟ้าทางทิศตะวันออก พร้อมๆ กับการมาเยือนของเช้าวันใหม่ ในโรงครัวเต็มไปด้วยเสียงอึกทึกครึกโครมแต่เช้ามืด เนื่องจากวันนี้วังแสงจันทร์มีงานมงคล คนงานจึงลุกขึ้นมาช่วยกันเตรียมงานแต่เช้า อาหารคาวหวานถูกจัดเตรียมไว้ในสำรับพร้อมสรรพ จากนั้นคนรับใช้ในวังทั้งชายและหญิงก็ช่วยกันประคองถาดสำรับเหล่านั้นไปยังตึกใหญ่ เตรียมถวายภัตตาหารเช้าแด่พระภิกษุที่หม่อมสร้อยฟ้าได้นิมนต์มารับบิณฑบาตที่วังแสงจันทร์ในเช้าวันนี้ เพื่อเป็นสิริมงคลแก่หม่อมราชวงศ์พลวัชรเนื่องในวันคล้ายวันเกิดในห้องโถงของตึกใหญ่ ร่างสูงสง่าของหม่อมราชวงศ์พลวัชรนั่งพนมมือฟังพระสงฆ์สวดเจริญพุทธมนต์ให้พรวันเกิดอยู่บนพรมสีแดง โดยมีหม่อมสร้อยฟ้าและหม่อมราชวงศ์พันธวุธนั่งขนาบข้างซ้ายขวา ด้านหลังมีเรไรและวิรัญญานั่งอยู่ไม่ห่างกันเท่าใดนัก ซึ่งวิรัญญาไม่ได้จดจ่ออยู่กับการฟังพระสวดแต่อย่างใด หากกลับทิ้งสายตามาจิกกัดเรไรเป็นระยะ ทว่าเรไรก็ไม่ได้คิดจะใส่ใจ เธอยังคงนั่งพนมมือนิ่ง สีหน้าเอิบอิ่มด้วยรอยยิ้มบางๆ ตลอดเวลาและทันใดนั้นเองสายตาของวิร

พลวัชรรีบหยุดความคิดตัวเองลงฉับพลัน! ก่อนจะระบายลมหายใจออกมาแรงๆ เป็นเชิงหงุดหงิด พลางเบนสายตาหนีจากภาพของดอกแก้วกับพันธวุธทันที“เราไปหาอะไรทานกันดีกว่าครับวิ อย่าไปสนใจเลย”ร่างสูงสง่าตัดบทด้วยท่าทีเรียบเฉย ทั้งที่หัวใจนั้นเต้นแรงตึกๆ ราวกับกลองศึกก็ไม่ปาน“ไปสิคะ คุณชายอยากทานอะไรบอกวินะคะ วิจะบริการเต็มที่เลย”วิรัญญารีบบอกเอาใจพร้อมกับเดินตามเขาไปนั่งที่ว่างใกล้ๆ หม่อมสร้อยฟ้าประมุขของวังแสงจันทร์มองหน้าบุตรชายและหญิงสาวที่เดินเกาะแขนคลอเคลียมาด้วยกัน แล้วจึงยิ้มบางๆ ให้ตามประสาผู้ใหญ่ใจดี ถึงแม้ลึกๆ จะไม่ค่อยพอใจในกิริยาท่าทางอันมีจริตจะก้านเกินงามกุลสตรีของวิรัญญาสักเท่าไหร่ หากแต่หม่อมสร้อยฟ้าก็ยังคงเก็บซ่อนความรู้สึกของตนเอาไว้อย่างมิดชิด เพราะคิดเสียว่าอีกไม่นานพลวัชรก็คงจะลงเอยกับหนูเรไร และหลังจากนั้นวิรัญญาก็คงจะถอยห่างไปเอง“มีอะไรให้ทานบ้างครับหม่อมแม่” พลวัชรเอ่ยถามผู้เป็นมารดา“มีหลายอย่างเลยล่ะชายวัชร แต่ที่อร่อยที่สุดก็นี่เลยขนมจีนน้ำเงี้ยวฝีมือแม่อิ่ม” หม่อมสร้อยฟ้าบอกบุตรชาย ก่อนจะหันไปทางหญิงสาวที่นั่งอยู่ข้างๆ “พอทานได้ไหมจ๊ะหนูวิ”“ทานได้สิคะหม่อมป้า ของโปรดเล

“ไม่ต้องเหนื่อยก็ได้ครับ วิไปหาอะไรทานก่อนเถอะ”“วิไม่เหนื่อยหรอกค่ะ คุณชายไม่ต้องห่วง วันสำคัญของคุณชายทั้งที ขอวิทำหน้าที่ตัวเองบ้างนะคะ”ว่าแล้ววิรัญญาก็ช้อนตาขึ้นมองพลวัชรอย่างออดอ้อน ชายหนุ่มจึงได้แต่ยิ้มเพียงนิด ปล่อยให้หญิงสาวยืนเคียงข้างอยู่ในงานและช่วยต้อนรับแขกเหรื่อที่ทยอยเข้ามาหนาตาขึ้นเรื่อยๆวิรัญญายิ้มเยือนในเชิงพอใจที่ใครต่อใครต่างก็มองเธออย่างชื่นชม บ้างก็ชมว่าเธอสวย บ้างก็บอกว่าเธอเหมาะสมกับคุณชายพลวัชรเสียนี่กระไร รอยยิ้มอันอิ่มใจของแม่สาวโสภาเกลื่อนอยู่ทั่วใบหน้าจวบจนกระทั่งเรไรก้าวเข้ามาในห้องโถงพร้อมกับเจ้าเดือนดาราและเจ้าพัฒนา สายตาของแขกเหรื่อในงานทั้งหลายต่างก็หันไปจับจ้องที่ผู้มาใหม่เป็นตาเดียว เพราะใครๆ ก็รู้ดีว่าเจ้าเดือนดารานั้นมั่งคั่งและมีหน้ามีตาในเมืองเชียงใหม่มากแค่ไหน“สวัสดีครับเจ้าย่า เจ้าอา คุณเรไร ขอบคุณมากๆ นะครับที่ให้เกียรติมางานเลี้ยงวันเกิดของผม” พลวัชรยกมือขึ้นไหว้ผู้ใหญ่ทั้งสองและกล่าวทักทายด้วยน้ำเสียงสุภาพ“ย่าเองก็ต้องขอบใจคุณชายเหมือนกันที่ให้เกียรติเชิญย่ามาในงานนี้ ดูเหมือนจะมีแต่สาวๆ นะ ย่าเองคงจะอายุเยอะที่สุดในงานวันนี้แล้วกระมัง”

“ก็หม่อมป้าของผมสวยกว่าสาวๆ เสียอีกไงครับ”“อย่ามาทำปากหวานหน่อยเลย ป้าน่ะแก่แล้ว จะไปดูดีเท่าสาวๆ ได้ยังไงล่ะชายรุจ”“ใครว่าล่ะครับ นี่ทางโน้นเขาเริ่มเต้นรำกันแล้ว ผมว่าจะมาเชิญหม่อมป้าไปเต้นคู่กับผมหน่อยน่ะครับ” พันธวุธพูดพร้อมกับโค้งศีรษะ หม่อมสร้อยฟ้าจึงรีบโบกไม้โบกมือทันควัน“ไม่เอาๆ ชายรุจ ไปเต้นคู่กับสาวๆ เถอะ”“ก็ผมไม่รู้จักใครนี่ครับหม่อมป้า”“ถ้าอย่างงั้นก็ไปเต้นคู่กับหนูแก้วไป” หม่อมสร้อยฟ้าได้ทีรีบสนับสนุนพันธวุธกับดอกแก้วตามที่ตนเองเคยคิดเอาไว้หากทว่าคำพูดนั้นทำเอาหญิงสาวถึงกับเบิกตาโต พลางรีบส่ายหน้าดิกเป็นเชิงปฏิเสธทันที“แก้วเต้นไม่เป็นนะเจ้าคะหม่อมท่าน”“ให้ชายรุจสอนสิหนูแก้ว” หญิงสูงศักดิ์บอกเสียงนุ่มก่อนจะหันหน้าไปทางคนเป็นหลาน “ชายรุจสอนน้องหน่อยนะ”“ยินดีมากเลยครับหม่อมป้า” พันธวุธฉีกยิ้มกว้างจนเห็นฟันขาววาววับซึ่งเรียงตัวกันเป็นระเบียบ “ไปกันเถอะครับแก้ว”“คุณชายรุจดูชุดแก้วสิคะ แก้วใส่ชุดแบบนี้ใครๆ ก็รู้ว่าเป็นสาวใช้ อย่าให้แก้วทำให้คุณชายต้องขายหน้าและมัวหมองเลย” ดอกแก้วพูดอย่างเจียมเนื้อเจียมตัวและตระหนักถึงความไม่เหมาะสมของสถานะตัวเอง“แก้วพูดแบบนี้ผมก็อดเต้

แสงสีทองทาทาบขอบฟ้า หมู่มวลวิหคซึ่งทำรังอยู่บนต้นไม้ใหญ่ที่รายล้อมรอบๆ บริเวณวังแสงจันทร์เริ่มส่งเสียงร้องจิ๊บจั๊บตั้งแต่อรุณรุ่งมาเยือน เช้านี้ทุกอย่างในวังยังดำเนินไปตามปกติหม่อมสร้อยฟ้า หม่อมราชวงศ์พลวัชร และหม่อมราชวงศ์พันธวุธนั่งรับประทานอาหารเช้าที่โต๊ะอย่างถ้อยทีถ้อยอาศัย โดยอาหารบนโต๊ะล้วนแต่เป็นอาหารพื้นเมืองภาคเหนือทั้งนั้น ไม่ว่าจะเป็นน้ำพริกอ่อง แกงฮังเล และไส้อั่วพันธวุธรู้สึกเจริญอาหารมาก เพราะเมนูแต่ละอย่างล้วนถูกปากเขาเป็นที่สุด หม่อมราชวงศ์หนุ่มตักใส่ปากพลางเคี้ยวตุ้ยๆ คำแล้วคำเล่าจนหม่อมสร้อยฟ้าอดที่จะอมยิ้มไม่ได้“ชอบหรือเปล่าชายรุจ” ประมุขของวังแสงจันทร์เอ่ยถามหลานชาย“ชอบครับหม่อมป้า มีแต่ของอร่อยๆ ทั้งนั้นเลย โดยเฉพาะน้ำพริกอ่องครับ”“น้ำพริกนี่น่ะฝีมือหนูแก้วเขา ถ้าชอบก็ทานเยอะๆ เลยชายรุจ”สีหน้าของพันธวุธแช่มชื่นขึ้นอีกเท่าตัวเมื่อรู้ว่าฝีมือการทำน้ำพริกอ่องถ้วยนี้เป็นของดอกแก้ว แต่พลวัชรซึ่งนั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามกลับมีสีหน้าบึ้งตึงที่ได้ยินผู้เป็นมารดาพูดเช่นนั้น“รับรองว่าผมจะทานหมดเกลี้ยงนี่เลยครับหม่อมป้า อาหารเหนือมีแต่ของอร่อยๆ ผมชักจะติดใจแล้วล่ะสิ” ชายหน