Todos los capítulos de เสน่หาดอกแก้ว (แนวตบจูบดราม่า): Capítulo 21 - Capítulo 30

ดอกแก้วเดินถือถุงขนมหม้อแกงที่เรไรได้ซื้อฝากมาให้ป้านวลด้วยใบหน้ายิ้มแย้มสดใส ร่างบางสาวเท้าผ่านศาลาไม้สักบริเวณหน้าตึกใหญ่ของวังแสงจันทร์ ซึ่งเป็นจังหวะเดียวกับที่หม่อมราชวงศ์พลวัชรกำลังควบอาชาไนยสีน้ำตาลตัวใหญ่ออกมาจากโรงม้าพอดี ยังผลให้ใบหน้านวลแฉล้มรีบหุบยิ้มแล้วแปรเปลี่ยนเป็นบึ้งตึงจนอีกฝ่ายต้องผูกคิ้วยุ่งเป็นยุงตีกันด้วยความสงสัยหญิงสาวเม้มปากเข้าหากันแน่น หลับตาลงเพื่อเพิ่มความกล้าในใจ และพอลืมตาขึ้น นัยน์ตาสีดำสนิทกลมโตก็สบเข้ากับสายตาวาววับดุจพญาราชสีห์ของหม่อมราชวงศ์หนุ่มอย่างจัง เขากระตุกสายบังเหียนบังคับให้ม้าหนุ่มวิ่งเหยาะๆ เข้ามาใกล้ๆ ทำเอาดอกแก้วประจักษ์แล้วว่าโชคชะตาอันเลวร้ายกำลังคืบคลานมาหาตน!“ทำไม? เห็นหน้าฉันอย่างกับเห็นผี” เสียงทุ้มโพล่งขึ้นเหมือนมะนาวไม่มีน้ำ“เปล่าค่ะ คุณชายมีธุระอะไรกับแก้วหรือคะ” หญิงสาวเอ่ยด้วยท่าทีเรียบเฉย ทั้งที่ในใจเต้นแรงโครมครามอย่างหวาดหวั่น“อย่างฉันต้องมีธุระด้วยเหรอถึงจะคุยกับเธอได้”“นี่คุณชายกำลังพาล...”“ฉันเนี่ยนะพาลคนอย่างเธอ เหอะ!” เขาทำเสียงเยาะ แววตาติดหยามหมิ่น “หลงตัวเองไปหน่อยละมั้ง”“งั้นถ้าแก้วเข้าใจอะไรผิดไปก็ต้องขออภ

เพียะ!!!แต่ถึงจะงงแค่ไหนฝ่ามือเล็กๆ ก็ไม่ลืมที่จะสะบัดฉาดเข้าไปที่ใบหน้าหล่อเหลาอย่างว่องไว“คนบ้า! คนเลว! คนนิสัยไม่ดี!”ปากเล็กสรรหาคำมาด่าสารพัดเพื่อให้สาสมกับความโกรธของตัวเอง หากกลับโดนอีกฝ่ายใช้จังหวะนั้นฉกริมฝีปากแบบบุรุษเพศลงมาครอบครองกลีบปากกระจับแสนรั้นอีกครั้งปานอสรพิษฉกเหยื่อ!ดอกแก้วถลึงตาเหลือก! เรือนกายสั่นระริก เพราะไม่คิดว่าเขาจะรุกรานเธอในเวลาติดๆ กันถึงสองครั้งเช่นนี้ มือเรียวบางพยายามผลักไสให้เขาออกห่าง แต่ยิ่งดิ้นรน อ้อมกอดก็ยิ่งรัดแน่นขึ้นกว่าเดิมพลวัชรใช้ความเชี่ยวชาญของเรียวลิ้นกระหวัดปัดป่ายไปรอบๆ ริมฝีปากกระจับ จนดอกแก้วเผลอครางออกมาเบาๆ เขาจึงสามารถสอดปลายลิ้นล่วงล้ำเข้าไปด้านในราวกับภมรหนุ่มกำลังดูดน้ำหวานจากดอกไม้แรกแย้มหญิงสาวพยายามจะหลบลิ้นเล็กๆ ของตนหนีจากการถูกไล่ต้อน แต่แล้วยามเมื่อเธอพยายามตวัดหลบนั้น ปลายลิ้นกลับแตะชนกับลิ้นสากระคายเปียกชื้นของเขาที่มันไปกระตุ้นต่อมอารมณ์หวามไหวของเธอให้ตื่นตัวหม่อมราชวงศ์หนุ่มกระชับร่างบอบบางเข้าไปแนบชิดมากขึ้น แผงอกกว้างกำยำเบียดเสียดสีกับทรวงอกอวบอิ่มจนบู้บี้ ความเต่งตึงนั้นเบ่งบานรับสัมผัสจากเขาทันที ถึงแม้จ

พลวัชรมองท่าทีนั้นด้วยความโมโหระคนอาฆาตในใจ เพราะไม่คิดว่าตัวเองจะโดนยัยนั่นเล่นงานเสียจนหมดท่าคุณชายแห่งราชสกุลเทพวรกานต์ได้ถึงเพียงนี้ นี่เป็นครั้งที่สองของรอบวันแล้ว ที่กล่องดวงใจสุดรักสุดหวงถูกทะลวงจนย่อยยับเสมือนไม่ใช่สิ่งเลอค่า เห็นทีเขาคงไม่ยอมปล่อยให้เธอลอยนวลอีกแล้ว มันต้องกำราบด้วยการจับมาจูบล้างปากและล้างความอวดดีเสียให้เข็ด!“ก็ได้ดอกแก้ว...ฉันจะทำให้ลูกกวางน้อยที่เพิ่งหัดเดินอย่างเธอ รู้ถึงรสชาติความป่าเถื่อนของราชสีห์อย่างฉัน!”เสียงทุ้มคำรามกึกก้อง แววตาคมกล้าฉายประกายวาวโรจน์ ก่อนที่ร่างสูงจะค่อยๆ ประคองตัวลุก พลางรีบเดินกะเผลกตามร่างแน่งน้อยไปติดๆดอกแก้วเดินแกมวิ่งโดยไม่ลืมที่จะหันกลับไปมองเบื้องหลังอยู่เป็นระยะ เธอเดาได้เลยว่าหม่อมราชวงศ์หนุ่มคงไม่ยอมรามือเป็นแน่ จึงรีบซอยเท้าเล็กๆ ถี่ยิบเข้าไปหลบในห้องหนังสือพร้อมกับเป่าลมหายใจออกมาอย่างโล่งอก เมื่อคิดว่าตัวเองสามารถรอดพ้นจากสถานการณ์อันชวนระทึกขวัญนั้นได้หวุดหวิดแต่แล้วหญิงสาวก็ต้องคิดผิดถนัด! เมื่อมือหนาของพลวัชรโฉบมาค้ำยันร่างบางให้ไปชนกับผนังห้อง ก่อนที่เขาจะใช้ลำตัวกำยำประชิดครอบเอาไว้เหมือนดั่งกรงเหล็กที่กัก

“ได้โปรดเถอะค่ะคุณชาย...อย่าทำแบบนี้เลย...”ดอกแก้วพยายามย่นคอพร้อมกับเม้มปากแน่น รู้สึกร้อนผะผ่าวและเสียวกระสันระคนกันไปหมด“ฉันรู้นะว่าลึกๆ แล้ว...” หม่อมราชวงศ์หนุ่มเว้นจังหวะการพูดด้วยการจงใจส่งสายตาเจ้าชู้หรี่มอง “...เธอเองก็ชอบสิ่งที่ฉันทำในวันนี้เหมือนกัน”“บ้า...ใครชอบมิทราบ”ใบหน้านวลเนียนหันมาค้อนขวับวงใหญ่ เพียงแค่นึกถึงภาพที่ตนถูกเขาปู้ยี่ปู้ยําจนแทบจะเสียศูนย์เมื่อชั่วโมงก่อน สาวน้อยก็รู้สึกขยะแขยงเสียเต็มประดา “ก็เธอไงที่ชอบ เห็นตอนนั้นซะเคลิ้มเชียว ทำเป็นจำไม่ได้”ดอกแก้วหมดความอดทนในประโยคยั่วยวนของอีกฝ่าย คำพูดที่ควรจะพรั่งพรูออกมาเพื่อใช้ในการด่าทอถูกกลืนลงในลำคอทันที ชั่ววินาทีนั้นหญิงสาวจึงตัดสินใจใช้ศอกเรียวแหลมกระทุ้งเข้าไปที่หน้าท้องแกร่งเกร็งของหม่อมราชวงศ์หนุ่มสุดแรงดังตุ๊บ!แรงกระแทกนั้นทำเอาพลวัชรถึงกับถลึงตาเหลือกด้วยอาการปวดจุก ร่างหนาทำอะไรไม่ได้นอกจากไขว้มือประสานเข้ากับหน้าท้องตนเอง และมองดูร่างบางซึ่งใช้จังหวะที่เขาไม่สามารถขยับหรือกระดิกตัวได้วิ่งแจ้นออกจากห้องหนังสือไปจนลับตา...“ยังมีฤทธิ์อยู่อีกนะยัยตัวแสบ...” เสียงทุ้มสบถพึมพำเบาๆ แต่ก็ไม่ได้จร

พอรถโฟล์คคันสวยแล่นมาถึงปากทางเข้าของคุ้มเดือนดารา ดอกแก้วรู้สึกตื่นตาตื่นใจไม่น้อยกับความสวยงามของดอกไม้นานาพรรณที่ถูกปลูกไว้อย่างเป็นระเบียบและจัดแต่งให้มีรูปทรงสวยงาม ดวงตากลมโตสดใสมองผ่านกระจกรถดูวิวทิวทัศน์ข้างทางด้วยความเพลิดเพลิน เพราะเธอเพิ่งจะเคยเห็นถนนที่มีการตกแต่งประดับประดาสวยงามเช่นนี้เป็นครั้งแรกในชีวิต ขนาดถนนทางเข้าของวังแสงจันทร์ที่ว่าสวยๆ นั้นยังมิอาจเทียบเท่าที่นี่ได้เลยกระทั่งเมื่อรถยนต์แล่นมาถึงคุ้มเดือนดารา เรไรก็หักพวงมาลัยบังคับให้พาหนะคันสวยของตนไปจอดเทียบยังหน้าบ้านทันที“ถึงแล้วจ้ะแก้ว คุ้มเดือนดารายินดีต้อนรับ”สารถีสาวสวยหันมายิ้มแป้นให้กับผู้โดยสารกิตติมศักดิ์ ก่อนที่ทั้งคู่จะลงจากรถแล้วเดินตรงดิ่งเข้าไปในบ้านทรงไทยล้านนาขนาดใหญ่ ซึ่งสร้างจากไม้สักทองทั้งหลัง โดยด้านล่างของตัวบ้านนั้นเป็นแบบใต้ถุนเปิดโล่ง“โอ้โห! บ้านของพี่เรไรสวยจังเลยค่ะ” ดอกแก้วอุทานออกมา ขณะกวาดสายตามองไปรอบๆ ตัวบ้านอย่างสำรวจตรวจตรา“แก้วนั่งรอพี่อยู่ที่ห้องรับแขกก่อนนะ เดี๋ยวพี่มา” เรไรบอกพร้อมกับรุนร่างของดอกแก้วให้ไปนั่งลงบนโซฟาตัวนุ่ม ก่อนจะเดินเลี่ยงออกไปด้วยสีหน้ายิ้มแย้มสาว