All Chapters of เสน่หาดอกแก้ว (แนวตบจูบดราม่า): Chapter 71 - Chapter 80

หลังจากนั้นหม่อมราชวงศ์หนุ่มผู้น้องก็เอ่ยขอตัวกับคนเป็นป้า แล้วขับรถไปยังคุ้มเดือนดารา ส่วนหม่อมสร้อยฟ้าเองก็สั่งให้คนขับรถพาไปยังร้านขายผ้าในตัวเมืองเชียงใหม่ ซึ่งทันทีที่เจ้าของร้านเห็นหญิงสูงศักดิ์ก้าวลงมาจากรถคันหรู ร่างอวบอิ่มในชุดดีไซน์ล้ำสมัยก็รีบกุลีกุจอเดินแกมวิ่งมาต้อนรับอย่างรวดเร็ว ด้วยรู้ดีว่าหม่อมสร้อยฟ้านั้นคือคนจากตระกูลชั้นสูงที่มีไม่กี่ตระกูลในเมืองเชียงใหม่“ไม่ต้องพิธีรีตองอะไรก็ได้ค่ะคุณอุษา...” หญิงสูงศักดิ์หันไปบอกเจ้าของร้าน“แหมนานๆ ทีหม่อมท่านจะให้เกียรติมาร้านของอุษา อุษาก็ต้องต้อนรับเป็นอย่างดีสิคะ ว่าแต่หม่อมท่านอยากได้ผ้าแบบไหนคะ อุษาจะได้แนะนำถูก”“อยากได้แบบเรียบๆ แต่เป็นแบบสะอาดตา แล้วก็หวานๆ หน่อย”“สีเหมือนจะตกแต่งเรือนหอเลยนะคะหม่อมท่าน”เจ้าของร้านแอบแย้มพราย เพราะก่อนหน้านี้ข่าวที่ว่าบุตรชายหม่อมสร้อยฟ้าแห่งวังแสงจันทร์กับบุตรสาวของคหบดีคุ้มเดือนดาราซึ่งเป็นตระกูลเก่าแก่และร่ำรวยของเมืองเชียงใหม่จะแต่งงานกันก็เล็ดลอดเข้าหูให้อุษาได้ยินมาบ้าง“ก็ประมาณนั้นล่ะค่ะคุณอุษา”“อุษาขอแสดงความยินดีล่วงหน้าด้วยนะคะหม่อมท่าน”ผู้มากวัยยิ้มรับ “ขอบใจคุณอุษามา

ที่กระท่อมร้างแห่งหนึ่งซึ่งตั้งอยู่กลางป่า หม่อมสร้อยฟ้ากับดอกแก้วถูกจับมัดมือมัดเท้าแล้วมัดติดกับเก้าอี้ไม้เก่าๆ อีกที ทั้งสองถูกกลุ่มคนร้ายที่ดักอยู่กลางทางพามาที่นี่โดยใช้กระสอบคลุมหน้าเอาไว้ จึงทำให้ทั้งหม่อมสร้อยฟ้าและดอกแก้วไม่รู้เลยว่าตอนนี้ตนเองอยู่ที่ไหน“ที่นี่ที่ไหน? แล้วพวกคุณเป็นใคร? มาจับเราสองคนทำไม?”ดอกแก้วเอ่ยถามทันทีที่กลุ่มโจรเปิดกระสอบคลุมหน้าอยู่ออก“พวกข้าเป็นโจรโว้ย! แล้วแกคิดว่าโจรจับคนรวยๆ อย่างพวกแกมาทำไมวะ!” ไอ้เชิดซึ่งเป็นหัวหน้าโจรตอบด้วยเสียงตะคอก ก่อนจะตะเบ็งเสียงหัวเราะดังลั่น“หมายความว่าพวกแกจะจับเรามาเรียกค่าไถ่อย่างนั้นรึ”“ก็ใช่สิวะ แกเข้าใจไม่ผิดหรอกนังคนสวย”“ถ้าอยากได้เงินเพียงอย่างเดียวไม่น่าจะลงทุนทำถึงขนาดนี้นะ เรื่องนี้ต้องมีอะไรไม่ชอบมาพากลเป็นแน่” ดอกแก้วพูดออกไปตรงๆ“ฮ่าๆๆ นังนี่นอกจากจะสวยแล้วยังฉลาดอีกนะเว้ย อย่างนี้น่าเอามาทำเมียว่ะ” ไอ้เชิดแสยะยิ้มและจ้องมองหญิงสาวตรงหน้าด้วยตาชวนสะอิดสะเอียน“อย่าทำอะไรหนูแก้วนะ อยากได้เท่าไหร่ก็ว่ามา ฉันจะบอกคนเอามาให้” หม่อมสร้อยฟ้ารีบเอ่ยแทรกขึ้น“ไม่ต้องห่วงหรอกนังหม่อม แกได้ให้เงินพวกข้าแน่ แล้

แสงแดดสีทองที่สาดส่องเข้ามาในหลังคาหญ้าเพิงหมาแหงนซึ่งขาดโหว่เป็นช่องใหญ่ๆ หลายแห่ง บ่งบอกให้ดอกแก้วรู้ว่าเช้าแล้ว เธอและหม่อมสร้อยฟ้าถูกมัดอยู่ในกระท่อมแห่งนั้นตั้งแต่เมื่อวาน จวบจนกระทั่งตอนนี้พวกโจรร้ายก็ยังไม่มีท่าทีใดๆ นอกจากวนเวียนมาดูเชลยของพวกมันเป็นระยะ“นี่นาย!” ดอกแก้วพูดกับไอ้เบิ้มลูกน้องของไอ้เชิดที่เดินเข้ามาข้างในกระท่อม“มีอะไร?” โจรร้ายถามกลับมาเสียงห้วนๆ“พวกนั้นจ้างนายมาเท่าไหร่”“ถามทำไมวะ ไม่ใช่เรื่องของแกเสียหน่อยนังคนสวย”“ฉันจะให้นายมากกว่าสองเท่า ถ้านายปล่อยเราสองคนไป”หญิงสาวเริ่มเจรจาต่อรองอย่างชาญฉลาด ซึ่งข้อเสนอนั้นก็ทำเอาไอ้เบิ้มมีทีท่าลังเลได้เหมือนกัน“แกไม่ต้องมาหลอกข้า”“ฉันไม่ได้หลอก” ดอกแก้วทำหน้าจริงจังขณะมองซ้ายขวา “ฉันพูดจริงๆ ฉันสาบานได้”“เสียใจด้วยนังคุณหนูดอกแก้ว ลูกน้องข้าไม่ทรยศข้าหรอกโว้ย”เสียงนั้นเป็นเสียงของไอ้เชิดที่ดังแทรกขึ้น ทำให้ดอกแก้วต้องหันขวับไปมองมันทันที“พวกนายต้องการเงิน ฉันก็จะให้นี่ไง”“แต่มีใครบางคนต้องการจะตกลงบางอย่างกับนังหม่อมแก่นั่น” ไอ้เชิดบุ้ยปากไปทางหม่อมสร้อยฟ้า“ใคร?” ประโยคนั้นหม่อมสร้อยฟ้าเป็นคนเอ่ยถามขึ้นพลา

เช้าวันรุ่งขึ้นเรไรชวนดอกแก้วมาเยี่ยมคุณชายพลวัชรแต่เช้า โดยที่เรไรขับรถมาเอง เมื่อมาถึงโรงพยาบาลคนเป็นพี่ก็เอ่ยขอตัวไปเข้าห้องน้ำและบอกให้ดอกแก้วล่วงหน้าไปก่อน หญิงสาวจึงมายืนเก้ๆ กังๆ ตรงหน้าห้องที่พลวัชรพักฟื้นอยู่เพียงลำพัง ครั้นจะผลักประตูเข้าไปก็ไม่กล้า เลยตัดสินใจยืนรอเรไรอยู่ที่หน้าห้อง ขณะนั้นเองประตูห้องก็ถูกเปิดออกมาจากข้างใน คนที่เปิดออกมาคือจ้อน เมื่อจ้อนเจอหญิงสาวจึงเอ่ยทักทายด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม ถึงแม้จะยังดูสะลึมสะลือเพราะเพิ่งจะตื่นนอนใหม่ๆ อยู่บ้างก็ตาม“อ้าว...คุณแก้วมาเยี่ยมคุณชายหรือครับ”“พี่จ้อนบอกกี่ครั้งกี่หนแล้วว่าให้เรียกแก้วเฉยๆ” ดอกแก้วมองค้อนๆ ทำให้จ้อนฉีกยิ้มแฉ่งและยกมือขึ้นเกาหัวแบบเขินๆ“ให้พี่เรียกแบบนี้เถอะนะครับ สบายใจกว่ากันตั้งเยอะ ว่าแต่จะเข้าไปเยี่ยมคุณชายเลยไหมครับ”“แก้วว่าจะรอพี่เรไรก่อนน่ะจ้ะ”“เข้าเลยครับคุณแก้ว คุณชายยังไม่ตื่นหรอก ไปนั่งรอข้างในดีกว่า พี่จะได้ฝากคุณแก้วให้ดูคุณชายแทนครู่หนึ่ง พอดีพี่จะไปเข้าห้องน้ำนะครับ รู้สึกปวดท้อง” จ้อนพูดพร้อมกับยิ้มแห้งๆ ขณะเอามือกุมไว้ที่ท้องและก้นของตัวเอง“อย่างนั้นก็ได้จ้ะ พี่จ้อนไปห้องน้ำเถอะ แก้

“ป้าเต็มใจและยินดีที่จะรับหนูแก้วเป็นลูกสะใภ้จ้ะ” หม่อมสร้อยฟ้าเอ่ยขึ้นบ้าง“เพราะฉะนั้นห้ามหนีไปไหน ยังไงวันนี้เธอก็ต้องแต่งงานกับฉัน”พลวัชรพูดเป็นเชิงข่มขู่ แต่น้ำเสียงและแววตาที่มองมายังเจ้าสาวนั้นเต็มไปด้วยความนุ่มนวลลึกซึ้ง จนพวงแก้มของดอกแก้วแดงซ่านราวกับลูกตะขบที่สุกงอมเต็มที่“คนเจ้าเล่ห์...” หญิงสาวพึมพำเบาๆ “...คุณชายหลอกแก้ว”“ถ้าไม่ทำแบบนี้มีหรือคนแสนดื้ออย่างเธอจะยอมง่ายๆ” มือใหญ่หนาเอื้อมมาจับมือเรียวบางของดอกแก้วเข้าไปกระชับไว้แล้วพูดด้วยน้ำเสียงนุ่มลึกอีกครั้ง “แต่งงานกับฉันนะดอกแก้ว ฉันรักเธอนะ”ดอกแก้วมองบุรุษตรงหน้าอย่างไม่อยากจะเชื่อ ว่าตอนนี้เธอกำลังนั่งเคียงข้างคนที่เป็นไม้เบื่อไม้เมากันมาโดยตลอดในฐานะเจ้าสาว และที่สำคัญเขาประกาศต่อหน้าทุกคนว่า ‘เขารักเธอ’ หญิงสาวบอกตัวเองว่า ตอนนี้คงจะไม่สามารถปฏิเสธหรือหนีพ้นจากสถานการณ์นี้ไปได้อีกแล้ว เพราะฉะนั้นเธอคงจะตอบอย่างอื่นไปไม่ได้นอกจาก...“แต่งก็แต่งสิคะ แก้วไม่ได้ห้ามคุณชายเสียหน่อย”เสียงเฮดังขึ้นเมื่อดอกแก้วพูดประโยคดังกล่าวจบ จากนั้นพิธีการในตอนเช้าก็เริ่มขึ้นอย่างชื่นมื่นจนกระทั่งจบลงด้วยพิธีเรียกขวัญและผูกข้อม