All Chapters of เสน่หาดอกแก้ว (แนวตบจูบดราม่า): Chapter 61 - Chapter 70

“แก้วอย่าคิดมากเลยนะครับ ไว้พรุ่งนี้ผมจะพามาเยี่ยมเจ้าวัฒนาอีก” พันธวุธเอ่ยอาสา“อย่าดีกว่าค่ะ รบกวนคุณชายเปล่าๆ” เสียงใสปฏิเสธ“ไม่ต้องเกรงใจหรอกครับแก้ว ผมไม่มีอะไรทำอยู่แล้ว”“ถ้าเธอเกรงใจชายรุจ พรุ่งนี้ก็มาพร้อมฉัน พอดีหม่อมแม่มีธุระให้ฉันมาทำที่คุ้มเดือนดารา” พลวัชรซึ่งนั่งฟังอยู่ครู่หนึ่งก็รู้สึกเหมือนว่าตัวเองเป็นบุคคลภายนอก จึงรีบแทรกขึ้นด้วยน้ำเสียงแกมเยาะนิดๆ“ไม่เป็นไรหรอกค่ะคุณชาย แก้วคงไม่มา...”ดอกแก้วปฏิเสธในที่สุด และนั่งนิ่งเงียบปล่อยให้คุณชายทั้งสองคุยกันตามลำพังไปจนกระทั่งถึงวังแสงจันทร์ เมื่อพันธวุธจอดรถเรียบร้อยแล้ว หญิงสาวก็ยกมือขึ้นไหว้ขอบคุณคุณชายทั้งสอง จากนั้นจึงเดินกลับไปที่เรือนพักของตัวเอง ขณะนั้นป้านวลซึ่งกำลังนั่งคั้นใบเตยช่วยนางอิ่มอยู่ที่โรงครัวก็รีบละมือจากการงานตรงหน้า เมื่อเห็นสีหน้าไม่ค่อยจะสู้ดีนักของคนเป็นหลาน นางหันไปฝากงานให้สะอาดช่วยมาทำต่อ ก่อนจะล้างมือแล้วเดินตามดอกแก้วเข้าไปในห้อง“ไปคุ้มเดือนดารามาเป็นยังไงบ้างแก้ว”“ก็ดีจ้ะป้า”“แล้วทำไมเอ็งทำหน้าแบบนั้นล่ะหือ มีเรื่องอะไรไม่สบายใจหรือเปล่า” ผู้เป็นป้าขมวดคิ้วเข้าหากันจนชิดแน่น“ก็มีนิดหน

“คุณชายจะพูดอะไรต่อหรือเปล่าคะ” ดอกแก้วเอียงคอถาม“ช่างเถอะ เอาเป็นว่าพรุ่งนี้เดี๋ยวฉันจะไปส่งก็แล้วกัน”“คุณชายไม่ไปไร่เหรอคะ”“งานในไร่มันไม่ได้มีอะไรสำคัญสักเท่าไหร่หรอก แค่ฉันไม่ไปวันเดียว พืชผักในไร่มันคงไม่ตายหมดหรอกกระมัง” พลวัชรตอบกวนๆ เมื่อคิดว่าเธอไม่อยากให้ตนไปส่ง“ก็ดีเหมือนกันค่ะ พี่เรไรคงดีใจที่คุณชายไปด้วย”ดอกแก้วพูดด้วยน้ำเสียงเรียบๆ แต่ก็อดเจ็บแปลบไม่ได้ เพราะรู้แก่ใจดีว่าผู้ชายตรงหน้านี้คือคู่หมายของพี่สาว เธอไม่ควรจะคิดอะไรเกินเลยกับเขา และถึงแม้จะรู้สึกไปแล้วก็ควรจะต้องหักห้ามใจไม่ให้ถลำลึกมากไปกว่านั้น“ฮึ!” หม่อมราชวงศ์หนุ่มถอนหายใจแรงๆ “เธอคิดว่าอย่างนั้นหรือ”“ใช่ค่ะ” ใบหน้านวลแฉล้มเชิดขึ้น “แก้วคิดแบบนั้น ถึงแม้ว่าพี่เรไรจะแสดงออกไม่เก่งเท่าคุณวิรัญญาก็ตาม แต่คุณชายอาจจะชอบคนที่แสดงความรู้สึกออกมาอย่างโจ่งแจ้งเช่นคุณวิรัญญาก็ได้”“งั้นรึ” พลวัชรถามกลั้วหัวเราะ“นี่คุณชายขำแก้วหรือคะ” ดอกแก้วถามเสียงขุ่น คิ้วเรียวงามยับย่น“ก็ใช่น่ะสิ แล้วคิดว่าฉันขำใคร”“แก้วพูดอะไรน่าขำคะ ในเมื่อคุณชายถาม แก้วก็ตอบตามที่แก้วคิด”“ฉันก็ขำในสิ่งที่เธอคิดนั่นล่ะ” หม่อมราชวงศ์หน

ทันทีที่ดอกแก้วก้าวลงจากรถพร้อมกับเรไร คนงานในวังแสงจันทร์ต่างก็เข้ามาทักทายด้วยความดีใจและเอ่ยชมจนหญิงสาวอดที่จะเขินอายไม่ได้“สวยจริงๆ แก้ว สวยจนพี่แทบจะจำเอ็งไม่ได้เลยล่ะ เอ่อพี่ลืมไปว่าพี่ต้องเรียกเอ็งว่าคุณแก้ว” สะอาดเอ่ยอย่างเกรงใจในท้ายประโยค“แก้วก็เป็นแก้วคนเดิมนั่นล่ะจ้ะพี่สะอาด เรียกว่าแก้วเฉยๆ เหมือนเดิมนะ ไม่อย่างนั้นแก้วโกรธจริงๆ ด้วย”“เอาอย่างนั้นรึ” สาวใช้รุ่นพี่เลิกคิ้วเป็นเชิงถาม ก่อนจะคลี่ยิ้มหวานแล้วเอ่ยต่อ “พี่ดีใจนะที่เอ็งไม่ถือตัว”“จะให้แก้วถืออะไรล่ะจ๊ะ ในเมื่อที่ผ่านมาพี่สะอาดก็ดีกับแก้วมาโดยตลอด” ดอกแก้วเอื้อมไปจับมือของสะอาดแล้วตบเบาๆ อย่างเป็นกันเอง“ขอให้เจริญๆ เถอะนะแม่คุณ”“ขอบคุณพี่สะอาดมากจ้ะ ว่าแต่ป้านวลอยู่ไหนจ๊ะ”“อยู่ในครัวกับป้าอิ่มโน่นแน่ะ เห็นบ่นๆ อยู่เหมือนกันว่าคิดถึงเอ็ง”“ถ้าอย่างนั้นแก้วขอตัวไปกราบหม่อมท่านก่อนแล้วจะแวะไปหาในครัวนะจ๊ะพี่สะอาด”“ตามสบายเถอะแก้ว”จากนั้นสองสาวพี่น้องก็เดินตามกันขึ้นไปบนตึกใหญ่ โดยไม่ทันได้สังเกตว่ามะขามซึ่งซุ่มดูอยู่แอบเบ้ปากและจิกตาใส่ด้วยความหมั่นไส้แกมริษยา ที่เห็นดอกแก้วสวยสง่าราวกับนางหงส์เช่นนั้นภาพท

ข่าวที่หม่อมสร้อยฟ้ามาเจรจาสู่ขอเรไรให้กับคุณชายพลวัชรนั้นแพร่สะพัดไปทั่วคุ้มเดือนดารากับวังแสงจันทร์อย่างรวดเร็ว ดอกแก้วได้แต่ยิ้มและแสดงความยินดีกับเรไรด้วยความจริงใจ ถึงแม้มันจะทำให้เธอเจ็บปวดมากแค่ไหนก็ตาม ทว่าก็ต้องหักห้ามความรู้สึกนี้เอาไว้เพราะมันเป็นเรื่องที่ไม่ถูกต้องเลยสักนิดหากคิดเกินเลยกับผู้ที่กำลังจะมาเป็นพี่เขยของตัวเอง ในขณะที่พลวัชรได้แต่นั่งอึ้งเพราะไม่นึกว่าผู้เป็นมารดาจะมัดมือชกเอาง่ายๆ แบบนี้“ทำไมหม่อมแม่ไม่ถามผมสักคำก่อนครับ” หม่อมราชวงศ์หนุ่มได้แต่ตัดพ้อมารดาตามนิสัยของตนเองที่ไม่ชอบการถูกบังคับ“แม่ก็ไม่รู้จะถามชายวัชรไปทำไมกัน ในเมื่อชายวัชรก็ไม่ได้มีคนรักเป็นตัวเป็นตนสักที อีกทั้งหนูเรไรก็เพียบพร้อมทุกอย่าง และชายวัชรก็ไม่ได้รังเกียจน้องไม่ใช่หรือลูก นอกเสียจากว่าชายวัชรจะมีคนรักอยู่แล้ว” หม่อมสร้อยฟ้าย้อนถามลูกชายบ้าง“ไม่มีครับ แต่ว่าผมไม่ได้รักคุณเรไรแบบที่จะต้องแต่งงานกัน”เมื่อผู้เป็นมารดายิงคำถามเช่นนั้นพลวัชรเองก็พูดอะไรไม่ออก“ถ้าอย่างนั้นก็ไม่มีปัญหา หนูเรไรเป็นคนน่ารัก แม่เชื่อว่าสักวันชายวัชรจะต้องรักหนูเรไรแน่นอน อีกอย่างแม่ก็แก่มากแล้ว อยากอุ้มห

“คุณชายใกล้จะกลับพระนครหรือยังคะ” หญิงสาวเอ่ยถามขณะทั้งสองเดินเคียงข้างกันไปตามพื้นหญ้า ซึ่งรายล้อมด้วยต้นดอกแก้วหลายต้นที่กำลังออกดอกขาวสะพรั่งงามตายิ่งนัก“ทำไมครับแก้ว เบื่อผมแล้วหรือ?”ศีรษะเล็กๆ ได้รูปรีบส่ายดิกไปมาทันที “เปล่านะคะ แก้วไม่กล้าคิดแบบนั้นหรอกค่ะ เพียงแต่แก้วเกรงว่าพระนครจะเงียบเหงาที่คุณชายรุจหายมานานๆ”“ผมไม่ได้เป็นพวกสร้างความบันเทิงนะครับแก้ว”“แต่แก้วว่าคุณชายรุจเป็นส่วนหนึ่งในการสร้างสีสันให้พระนครนะคะ” ดอกแก้วพูดยิ้มๆ แกมติดตลกอยู่ในที...“ก็ยังดีที่แก้วไม่ว่าผมเป็นพวกจำอวดหน้าโรงละคร”“แก้วไม่ใช่พวกช่างว่าเสียหน่อยค่ะคุณชาย” หญิงสาวมองค้อนนิดๆ แต่ก็ทำให้พันธวุธยิ้มกว้างๆ อย่างถูกใจในอากัปกิริยานั้น เพราะดอกแก้วไม่ได้แสดงให้เห็นบ่อยนัก“เฮ้อ...ผมชักจะไม่อยากกลับพระนครแล้วสิครับ”ดอกแก้วเอียงคอมอง พลางเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย “ทำไมล่ะคะ”“ก็ถ้ากลับพระนคร ผมก็ไม่ได้เจอแก้วน่ะสิครับ”พันธวุธสารภาพออกมาตามที่ตนรู้สึก อยากจะบอกมากกว่านั้น หากก็ตระหนักดีว่ามันเร็วเกินไปเพราะดอกแก้วคงจะคิดว่าเขาพูดเล่นเป็นแน่“แล้วคุณชายรุจจะมาเที่ยวเชียงใหม่อีกเมื่อไหร่คะ”“ยังไม่ทราบเ