All Chapters of ชะตาร้ายไม่หวนคืน: Chapter 21 - Chapter 30

รัชทายาทหลี่หยวนเซินไม่ค่อยพอใจนักที่ฮ่องเต้ยกไป๋เยว่ให้กับจิ่นเหวินตามที่ขอเพียงเพราะคำว่ารู้จักนางมาก่อนผู้ใด ในมุมมองของพระองค์ ทรงเห็นความตั้งใจแน่วแน่ขององค์ชายรองที่ตั้งใจรับผิดชอบนางพระองค์จึงยกให้โดยง่าย และมีเป้าหมายใหม่ไว้ให้รัชทายาทนั่นคือองค์หญิงจากต่างแคว้นที่พระองค์มีแผนการรวมสองแคว้นเป็นหนึ่งเดียวในภายหน้า ข้อนี้ฮ่องเต้ยังไม่แจ้งให้รัชทายาททราบเขาจึงมีความขุ่นเคืองอยู่ลึก ๆ ในใจ จิ่นเหวินพบเบาะแสเพิ่มเติมเกี่ยวกับรัชทายาทที่ทำให้เขาคาดไม่ถึง นอกจากสั่งวางเพลิงจวนรองแม่ทัพเพื่อสนองความต้อวการของตนเองยังพบการทุจริตที่เป็นภัยต่อความมั่นคงหลายอย่าง ทางด้านไป๋เยว่ก็ได้หลักฐานการลอบวางเพลิงจวนรองแม่ทัพมาเพิ่ม เขาทำเพื่อต้องการให้ตระกูลหลินอ่อนข้อให้และแอบทำลายความสัมพันธ์ของตระกูลหลินและตระกูลไป๋เพราะสืบรู้มาว่าไป๋เหวินพุ่งเป้าหมายการแต่งงานกับตระะกูลเหยียนให้ไป๋เยว่ จึงหาเรื่องเตรียมใส่ความตระกูลไป๋โดยใช้ตระกูลหลินเป็นเครื่องมือ หากนางและจิ่นเหวินไม่จับคนร้ายสอบสวนได้ก่อนหน้านี้และสืบเบาะแสเพิ่มเติม ตระกูลไป๋อาจกลายเป็นผู้ต้องหาในเรื่องนี้อย่างไม่ต้องสงสัย จิ่นเหวินและ

เสียงในท้องพระโรงสงัดเงียบจนน่าอึดอัดจิ่นเหวินยืนอยู่เบื้องหน้าพระที่นั่งอย่างมั่นคง ท่ามกลางแสงอาทิตย์ยามสายที่สาดส่องทะลุม่านผ้า ประหนึ่งแสงแห่งความจริงที่กำลังเปิดเผยทุกสิ่ง จิ่นเหวินไม่รอเวลาให้เนิ่นนานกว่านี้ เขายื่นหีบผนึกต่อหน้าพระพักตร์ ในหีบมีทั้งจดหมายลับ บัญชีเงินทุนลับ และคำสารภาพจากเหล่าพยาน ซึ่งรวบรวมโดยขุนนางฝ่ายธรรมาธิการที่ไว้ใจได้ "รัชทายาทลอบติดต่อกับกลุ่มขุนนางกบฏภายนอก กว้านซื้อกำลังพล สั่งการมือสังหาร ทั้งยังสมรู้ร่วมคิดวางแผนโค่นราชบัลลังก์ หากยังทรงนิ่งเฉย เกรงว่าความวุ่นวายจะกลืนกินแคว้นหลวงในไม่ช้า" ฮ่องเต้สั่งให้ขันทีรับของจากจิ่นเหวิน เปิดออกทอดพระเนตรทีละฉบับ พระพักตร์เคร่งเครียดขึ้นทีละน้อย ด้านข้าง รัชทายาทที่ยืนยิ้มเหยียด แม้จะเงียบแต่ไม่แสดงท่าทีสำนึกใด ๆ จนกระทั่ง ขุนนางฝ่ายขวาผู้ใกล้ชิดคนหนึ่งก้าวออกมา พร้อมหลักฐานชุดใหม่ "กระหม่อมขอถวายหลักฐานซึ่งแสดงว่าองค์ชายรองเคยลอบติดต่อกับแคว้นศัตรู เพื่อแลกผลประโยชน์ตอบแทน" เขากล่าวเสียงหนักแน่น "หากเป็นเช่นนั้นจริง ทั้งสองพระองค์ล้วนมีมลทิน" หลังขุนนางฝ่ายขวากล่าวจบท้องพระโรงแทบแตกด้วยเสียงฮือฮา ฮ่

หลังจากวันที่ฮ่องเต้ยกไป๋เยว่ให้องค์ชายรองความสัมพันธ์ระหว่างไป๋เยว่และจิ่นเหวินก้าวหน้าไปอย่างเงียบ ๆ ภายใต้ร่มเงาของความลับและความรู้สึกที่เริ่มแฝงตัวในใจของทั้งสองคน แม้จะไม่มีคำพูดมากมาย แต่การกระทำและสายตาของทั้งสองคนกลับบ่งบอกถึงบางสิ่งที่ไม่อาจหลบซ่อน ในช่วงหลายวันมานี้ ไป๋เยว่เริ่มรู้สึกถึงความเปลี่ยนแปลงในตัวเอง ความรู้สึกที่ไม่อาจคุมมันได้ เริ่มแทรกซึมเข้ามาในหัวใจของนาง นางพยายามที่จะปฏิเสธ แต่เมื่อได้ใกล้ชิดกับจิ่นเหวินมากขึ้น ความรู้สึกนั้นกลับยิ่งชัดเจนขึ้นเรื่อย ๆ เช้าวันหนึ่ง ไป๋เยว่กำลังเดินผ่านสวนในวังหลังจากเรียนเสร็จ นางกำลังไปรอรถม้าที่ไปรับฮูหยินและไป๋หลานเยี่ยนกลับจวน นางเห็นจิ่นเหวินยืนอยู่บริเวณใกล้ ๆ เขากำลังมองไปที่ต้นไม้ใหญ่ เหมือนกำลังครุ่นคิดอะไรบางอย่าง เพราะเป็นฤดูหนาวแสงแดดจึงยังอบอุ่น เขาดูเหมือนผู้ที่ห่างไกลจากโลกนี้ เขาเห็นนางแล้วส่งยิ้มให้ นางจึงเดินเข้าไปหา ทั้งสองคนได้สนทนากัน เขาพูดอะไรบางอย่างด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา ทำให้หัวใจของไป๋เยว่สั่นไหวโดยที่นางไม่สามารถควบคุมมันได้ "ท่านเคยรู้สึกว่ามีบางสิ่งในอดีตที่ไม่สามารถหนีมันได้หรือไม่" เสียงของไ

รถม้ารับจ้างสองคันเคลื่อนตัวออกจากเมืองหลวงมุ่งหน้าสู่เขตชานเมือง การตัดสินใจของไป๋เยว่ในครั้งนี้ไม่ใช่เรื่องง่าย นางรู้ดีว่าทำผิดธรรมเนียมของสตรีที่ดี ผู้อื่นอาจมองว่านางเห็นแก่ตัวที่ทอดทิ้งครอบครัว แต่นางมั่นใจว่าเป็นทางออกที่ดีที่สุดสำหรับชีวิต "เมื่อเลือกเส้นทางใหม่ก็ต้องยอมรับสิ่งที่เสียไปเพื่อแลกกับชีวิตใหม่" นางพูดกับซูหลานและหนี่เอ๋อร์ที่ขอติดตามไปอยู่ด้วย "ว่าแต่เจ้าสองคนออกมาอยู่กับข้าเช่นนี้ จะยอมรับได้หรือค่าจ้างก็ไม่มี ทรัพย์สินเงินทองที่มีติดตัวมาก็มีไม่มาก" นางไม่อยากเห็นเด็กสาวทั้งสองคนต้องตกระกำลำบาก สำหรับไป๋เยว่ผู้เคยผ่านความตายมาแล้วครั้งหนึ่ง ต่อให้ต้องอยู่อย่างคนยากจนนางก็ไม่กลัว "พวกเราไม่กลัวเจ้าค่ะ เราต่างมีฝีมือ ข้ากับหนี่เอ๋อร์มีเงินก้อนหนึ่ง เอามารวมกันลงทุนก็น่าจะตั้งตัวได้เร็วขึ้น" "ใช่เจ้าค่ะคุณหนู ข้าอยากติดตามคุณหนูเรื่องลำบากข้าไม่เคยกลัว" คำพูดของสตรีทั้งคู่หนักแน่นมั่นคง ไป๋เยว่เผยรอยยิ้มออกมา นางซาบซึ้งใจที่นางเพิ่งสูญเสียคำว่าครอบครัวไปแต่กลับได้มิตรแท้กลับคืนมา "ขอบใจเจ้าทั้งสองคนมาก" รถม้าจอดที่บ้านหลังเล็ก ๆ สตรีทั้งสามจึงช่วยกันขนของ

สายลมยามเช้าเย็นสบายตรงกันข้ามกับร่างสตรีทั้งสามคนกำลังสาละวนกับการทำขนมให้ทันออกไปขายที่ตลาด "ข้ารับรองว่าต้องขายได้แน่นอนเจ้าค่ะ กลิ่นหอมขนาดนี้" ซูหลานที่กลายมาเป็นคนของไป๋เยว่เต็มตัวเปิดฝาหม้อนึ่งขนมหม้อสุดท้ายออกพลางสูดดมกลิ่นหอมในหม้อเบา ๆ "รีบจัดขนมเถิดเดี๋ยวจะสายเสียก่อน" ไป๋เยว่และหนี่เอ๋อร์ที่กำลังเก็บของไปล้างเอ่ยเตือน จากนั้นนางทั้งสองก็มาช่วยซูหลานจัดขนมใส่ห่อไปขายที่ตลาด ซูหลานและหนี่เอ๋อร์ออกไปขายขนมที่ตลาดเป็นครั้งแรกจึงต้องไปสองคน ไป๋เยว่จึงยู่บ้านคนเดียว นางเก็บกวาดห้องครัวและออกไปซักผ้าที่ริมแม่น้ำท้ายหมู่บ้านรอทั้งสองคนกลับมา จิ่นเหวินออกมาตักน้ำที่บ่อน้ำท้ายหมู่บ้านบริเวณใกล้กับไป๋เยว่ที่ซักผ้าอยู่ มันมิใช่ความบังเอิญแต่เป็นความตั้งใจของเขา ก่อนหน้านี้สืบรู้มาแล้วว่าไป๋เยว่อยู่คนเดียวและกำลังออกมาซักผ้าเขาจึงกะเวลาพอดีแล้วถือถังน้ำออกจากบ้านมา จิ่นเหวินวางถังน้ำไว้ข้างบ่อแล้วเดินเข้าไปใกล้ไป๋เยว่ เขาหยุดยืนข้าง ๆ นางก่อนนั่งลง ไป๋เยว่หันมองตามสัญชาตญาณเมื่อนางรู้สึกว่ามีคนอยู่ใกล้ตัว "องค์ชาย เอ่อ..." นางลุกขึ้นกำลังจะย่อกายคารวะดั่งที่เคยทำ "อย่าทำเช่น