ชะตาร้ายไม่หวนคืน

ล่วงเข้าสู่ยามไฮ่ ท้องฟ้าคืนเดือนมืดคล้ายถูกเมฆหม่นบดบัง แสงนวลที่เคยอาบพื้นโลกกลับกลายเป็นแสงเยียบเย็นเยี่ยงน้ำแข็ง ต้องแสงสลัวลงบนลานหินหยกขาวของตำหนักรัชทายาท อาบย้อมไปทั่วทั้งลานดูคล้ายฉากในความฝันร้าย

กลางลานนั้น มีสตรีนางหนึ่งนอนจมกองโลหิต สีหน้าของนางซีดเซียวคล้ายไร้ชีวิต เหลือเพียงแววตาเศร้าช้ำที่ยังคงเปิดอยู่ค้าง ๆ ราวกับนางไม่อาจหลับตาลงได้ด้วยความเจ็บแค้นที่ยังติดค้างอยู่ในความรู้สึก

นางคือ ไป๋เยว่ สตรีงดงามวัยยี่สิบหกปี เป็นบุตรสาวคนโตของขุนนางตระกูลไป๋ นางผู้ขึ้นชื่อเรื่องอวดดี ทะนงตน และเย่อหยิ่ง แม้จะมีรูปโฉมสะคราญแต่ก็ห่างไกลคำว่าอ่อนหวานเฉลียวฉลาด ความหลงตนเองนำพาชีวิตของนางให้พบจุดจบเช่นนี้

ในจุดที่นางยืนอยู่ไร้คำว่าเมตตาต่อข้ารับใช้ สหายหรือแม้แต่สามัญชนทั่วไป ทว่าในความเลวร้ายทั้งปวงของนาง หัวใจของสตรีผู้นี้เคยเต้นแรงด้วยความศรัทธาในรักแท้อย่างซื่อตรง และบัดนี้หัวใจดวงนั้นกำลังหยุดลงอย่างช้าๆ

กลิ่นคาวเลือดโชยแตะปลายจมูก ผสมกลิ่นดอกเหมยแห้งที่ร่วงหล่นจากต้นเหนือหัว ร่างบอบบางของนางถูกเหวี่ยงลงกลางลานอย่างไร้เยื่อใยโดยผู้เป็นสามีของตนเอง รัชทายาทหลี่หยวนเซิน บุรุษผู้เคยยื่นมือมาแตะปลายคางนางด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน แต่ยามนี้สายตาเขากลับเย็นชาดั่งน้ำแข็งพันปี

"เจ้าคิดจริงหรือว่า ข้าแต่งเจ้าเพราะความรัก เจ้ามันก็แค่หมากตัวหนึ่งเท่านั้น จะทำอย่างไรได้ ในเมื่อเจ้าเลือกหลุมพรางนี้เอง"

คำพูดของเขาเสียดแทงลึกกว่าคำสบถใดในโลก ความรักที่นางเคยมอบให้จนหมดหัวใจไม่หลงเหลือแม้สักเสี้ยวในแววตาคู่นั้น เช่นนั้นหมายความว่าที่ผ่านมาเป็นเพียงการแสดงละครตบตาเท่านั้นเอง เขาหลอกล่อให้นางลุ่มหลงเพราะเกรงว่านางจะปฏิเสธในตัวเขา ในตอนนั้นนางขึ้นชื่อเรื่องความหัวรั้นเอาแต่ใจ และกลลวงของหลี่หยวนเซินก็บรรลุผล ไป๋เยว่มองเขาด้วยดวงตาเปรอะเปื้อนโลหิตผสมหยาดน้ำตา นางยิ้มเยาะอย่างเงียบงัน ริมฝีปากที่แตกจนเลือดซึมค่อย ๆ ขยับไปมาช้า ๆ

"เช่นนั้นเจ้าควรฆ่าข้าให้ตายตั้งแต่คืนแต่งงาน ไม่ใช่ปล่อยให้ข้าเฝ้ารอความรักจากตัวปีศาจเช่นเจ้า"

ฝ่ามือของนางกำแน่น ทั้งที่ไร้เรี่ยวแรง เล็บยาวที่ตกแต่งไว้สวยงามข่วนพื้นหินจนนิ้วมือแตก แต่ไม่มีเสียงใดเล็ดลอดจากลำคออีก นอกจากเสียงลมหายใจแผ่วเบา

"ข้าต้องรีบร้อนทำเช่นนั้นไปทำไมกันเล่า ในเมื่อข้ามีเวลาเหลือเฟือ"

ที่ตรงนี้ไม่ได้มีแค่เขาและนางแต่ยังมีนางข้าหลวง ขันทีอีกหลายคนมุงดูด้วยความสนใจ ดวงตาพร่าเลือนเหม่อมองกลุ่มคนเหล่านั้นไม่วางตา

"นางยังไม่ตายหรือ"

เสียงของหญิงรับใช้คนหนึ่งดังขึ้นเบา ๆ ด้วยความรังเกียจ

"ช่างด้านทนเสียจริง คงเพราะดื้อดึงจนเคยชิน"

เสียงนั้นไม่ต่างจากเข็มนับพันปักลงกลางใจของนาง แต่มันกลับไม่เจ็บอีกต่อไปเพราะจุดที่เจ็บที่สุดได้ถูกทำลายไปหมดแล้ว

คนเหล่านี้ล้วนเกลียดนาง ภายใต้อำนาจที่มีท่วมท้น นางได้เคยกดขี่ข่มเหงข้ารับใช้อย่างไร้ความเมตตา เมื่อถึงคราวตกต่ำจึงไม่น่าแปลกที่มีแต่เสียงเหยียบย่ำซ้ำเติม

ราวกับไป๋เยว่ได้สำนึก สายตาหม่นเศร้าเหลือบมองคนเหล่านั้น แววตาของนางว่างเปล่าคล้ายคนที่ปล่อยวางแล้ว หากจะถูกเกลียดนางก็ไม่อาจลุกขึ้นมาทำอะไรได้อีก ชะตากรรมที่เลวร้ายผลักดันนางขึ้นสู่อำนาจเพราะผลประโยชน์ของผู้อื่น ต่อจากนั้นนางได้กระทำผิดพลาดเพราะความลุ่มหลงจนถอนตัวไม่ขึ้น วันนี้นางได้รับผลจากอดีตทุกสิ่งทุกอย่างแล้ว

บิดาของนาง ท่านอัครมหาเสนาบดีแห่งราชสำนักไม่มาปรากฏกาย นับตั้งแต่ส่งลูกสาวเข้าสู่งานแต่งแห่งหายนะ เขาก็หายไปกับเหล่าทูตการเมือง ประหนึ่งไม่เคยมีบุตรคนนี้มาก่อน

ส่วนมารดา แม้จะอยู่ในจวนก็ปิดประตูเงียบงัน ไม่แม้แต่จะส่งคนมาไต่ถาม ว่าบุตรสาวเพียงคนเดียวถูกรังแกเช่นใด

ชีวิตหนึ่งของหญิงสาวที่ไม่เคยมีใครอยู่เคียงข้างเลยสักครั้ง

สายลมเริ่มพัดแรงขึ้น เศษดอกเหมยปลิวว่อนราวกับหยาดหิมะเลือด ขณะไป๋เยว่กระอักเลือดเป็นครั้งสุดท้าย นางยิ้มเจื่อน ๆ จับจ้องขึ้นไปบนท้องฟ้า ราวกับจะถามว่าฟ้าเบื้องบนเห็นบ้างหรือไม่

"หากมีโอกาสเริ่มต้นใหม่ ข้าขอสาบานต่อสวรรค์ ขอฟ้าดินเป็นพยาน"

ลมหายใจของสตรีที่เคยสูงส่งเหนือผู้อื่นแผ่วเบาแทบไม่หลงเหลือ แต่สติสุดท้ายของนางยังคงยึดมั่น

"ข้าจะไม่รักใครอีก จะไม่ให้ใครมากำหนดชะตาแทนข้า ข้าจะเลือกลิขิตชีวิตของข้าด้วยตัวเอง และข้าจะละทิ้งความน่าละอายของตนเอง"

ช่วงเวลานั้นเอง ฟ้าผ่าดังครืน เปลวสายฟ้าพาดผ่านขอบฟ้าแหลมคม คล้ายเป็นดาบของสวรรค์ที่ผ่าเส้นทางของโชคชะตา เสียงระฆังดังก้องจากหอเจดีย์ด้านตะวันตก ขับไล่วิญญาณมิให้ตกสู่เหวนรก

เปลวแสงบางอย่างสว่างวาบเหนือร่างไป๋เยว่ และในห้วงวิญญาณที่ไร้กาลเวลา เสียงหนึ่งพลันดังกังวานราวเสียงเทพสวรรค์

"เจ้ากล้าหรือไม่ที่จะมีชีวิตใหม่แต่ต้องแลกด้วยเลือด น้ำตาและคำสาปของตนเอง"

ไม่มีคำตอบ มีเพียงแววตานั้นที่เด็ดเดี่ยวและเยียบเย็น

ทุกสิ่งเงียบงัน และในความเงียบนั้นเสียงลมหายใจใหม่พลันเริ่มต้นขึ้นอีกครา

ดวงจิตของไป๋เยว่ถูกฉุดดึงเข้าสู่ห้วงมืดไร้ที่สิ้นสุด สายหมอกสีเทาหมุนวนรอบกาย คล้ายทั้งอบอุ่นและเยียบเย็นในเวลาเดียวกัน ร่างไร้น้ำหนักของนางล่องลอยเหนือแสงสีคราม ขณะเสียงนั้นยังคงก้องในหู

"นี่คือวาระสุดท้าย เจ้ากล้าหรือไม่ที่จะขีดชะตาใหม่ด้วยมือของตนเอง"

ไป๋เยว่เงยหน้าขึ้น แม้ไร้รูปร่าง แต่ในใจกลับมั่นคงกว่าครั้งใด น้ำเสียงของนางเอ่ยขึ้นด้วยแรงกล้าจากวิญญาณอันแตกสลาย

"ข้ายินยอมแลกคืนชะตาใหม่ ด้วยทุกหยาดเลือดและหยดน้ำตาในชีวิตก่อนหน้า"

"เจ้าต้องสูญเสียบางสิ่งที่เคยมีและไม่ได้บางอย่างที่อยากได้"

ดวงจิตนั้นสั่นสะท้านเล็กน้อย แต่ไม่ลังเล

"หากต้องเสียสิ่งนั้นไปเพื่อได้คืนอิสรภาพ ข้ายินดี"

คำพูดสุดท้ายหลุดออกจากปาก วิญญาณของนางพลันถูกดูดกลับสู่แสงจันทร์ที่แตกกระจายบนลานหินแห่งความตาย

ณ ที่นั้นศีรษะของนางซบลงอย่างสงบ ดวงตาปิดลงแน่นิ่ง แต่ในมุมหนึ่งของฟากฟ้า พระจันทร์ที่เคยหม่นมืดกลับสาดแสงแรงกล้า ท่ามกลางหิมะแรกแห่งปลายปีที่ร่วงหล่นอย่างอ่อนโยนคล้ายบทเริ่มต้นของวัฏจักรใหม่