All Chapters of ชะตาร้ายไม่หวนคืน: Chapter 11 - Chapter 20

หลังกลับมาจากวังหลวง ไป๋เยว่เก็บตัวเงียบอยู่ในเรือนไม่ออกมาพบผู้ใด กระทั่งสาวใช้ยังถูกไล่ไปหมด เหลือเพียงความเงียบงันกับแสงตะเกียงที่สั่นไหว แต่แม้ความเงียบจะห่อหุ้มเพียงใด ก็ไม่อาจปิดบังสายตาของมารดาได้ ฮูหยินเห็นถึงความผิดปกติอยู่หลายวันจึงเดินมาเยี่ยมนางถึงเรือน "เยว่เอ๋อร์ เจ้าเป็นอะไรกันแน่" เสียงของสตรีวัยกลางคนแผ่วเบาแต่แฝงความวิตก ไป๋เยว่นั่งอยู่หน้าโต๊ะเครื่องหอม แสร้งยิ้มบางตอบคำถาม "ข้าเพียงเหนื่อยเจ้าค่ะท่านแม่" นางตอบพลางหลบตาของไป๋ฮูหยินมารดาจ้องมองลูกสาวแน่วนิ่ง สัมผัสได้ถึงบางอย่างที่เปลี่ยนไป ดวงตาที่เคยใสซื่อผสานความดื้อรั้นเป็นครั้งคราว บัดนี้แฝงแววระแวดระวังและปิดกั้น การที่ฮูหยินให้ไป๋เยว่ออกไปพบนางในตระกูลขุนนางชั้นสูงมิใช่เรื่องที่ควรดีใจหรอกหรือ บุตรสาวของนางแม้จะดื้อรั้นไม่เชื่อฟังอย่างไร แต่ชอบการพบปะผู้ที่อยู่สูงกว่า ชอบการเข้าสังคมเพื่อยกสถานะของตนเองอยู่เสมอ สิ่งที่ฮูหยินเห็นในวันนี้ก็เป็นอีกครั้งที่นางรู้สึกว่าไป๋เยว่ไม่เหมือนเดิม "เจ้าเปลี่ยนไปจริง ๆ เยว่เอ๋อร์ เสียงมารดาเบาลงราวกระซิบ "ข้ากังวลว่าเจ้าจะเผชิญสิ่งใดมาคนเดียวโดยไม่บอกใคร" แต่

ค่ำคืนดึกสงัดในจวนสกุลไป๋ บรรยากาศยังคงนิ่งเงียบ ขณะที่ไป๋เยว่ยืนอยู่ในสวนหย่อมเล็ก ๆ พลางคิดถึงเรื่องราวต่าง ๆ ที่เกิดขึ้นในช่วงนี้ เมื่อหลายวันมานี้ อารมณ์ในใจนางหมุนวนไปตามเหตุการณ์ต่าง ๆ ที่ไม่สามารถควบคุมได้ โดยเฉพาะความสงสัยที่เพิ่มขึ้นเกี่ยวกับองค์ชายรอง เช้าวันถัดมาไป๋เยว่จะเดินทางไปคารวะฮูหยินที่เรือนแต่เช้าก่อนออกไปที่สำนักศึกษา ที่หน้าเรือนมารดามีกลุ่มคนกำลังสนทนากันนางจึงเร่งฝีเท้าเข้าไปดู "หนี่เอ๋อร์ถึงวัยออกเรือนแล้ว ข้าอยากให้นางแต่งงาน จำเป็นต้องลาออกขอรับ" บิดามารดาของหนี่เอ๋อร์กำลังเจรจาขอตัวของบุตรสาวกลับบ้าน "ได้อย่างไรกัน หนี่เอ๋อร์เพิ่งอายุสิบสี่ปี มาอยู่ที่นี่ตั้งแต่อายุเก้าขวบ เป็นเจ้าสองคนที่พานางมาฝากไว้กับข้า แล้วคิดอย่างไรถึงจะให้นางกลับไปทั้งที่ยังเด็ก" ไป๋เยว่หยุดมองการสนทนาประเมินสถานการณ์อยู่ห่าง ๆ พ่อแม่ของหนี่เอ๋อร์ต่างอ้ำอึ้งในการตอบคำถามที่ถูกฮูหยินอบรมไปด้วยปฏิเสธไปด้วยในคราวเดียวกัน "ครอบครัวเรามิใช่ยากจนดั่งเมื่อก่อน ข้าผิดเองที่พานางมาให้ฮูหยินลำบากใจ ท่านเลี้ยงนางแทนข้าได้ดี นางเป็นเด็กดีมาก" บิดาของหนี่เอ๋อร์พูดกับมารดาของนาง "พอสุขสบา

สิบห้าวันต่อมาที่จวนตระกูลไป๋ หลังจากตระกูลไป๋เตรียมงานอย่างขะมักเขม้นสำหรับงานเลี้ยงของปีนี้มานานถึงสิบวัน ไป๋เยว่และคนอื่นก็มัวแต่วุ่นวายกับการเตรียมงานจึงไม่มีข่าวคราวใดจากข้างนอก อีกอย่างนางรับหน้าที่หลายอย่าง ทั้งเชิญแขกไปยังวังหลวงและตระกูลขุนนางต่าง ๆ ทั้งเตรียมงานช่วยมารดาอยู่ในจวนจึงมิได้สนใจเรื่องอื่น ในค่ำคืนที่เต็มไปด้วยแสงไฟระยิบระยับจากโคมไฟแก้วสีทองสร้างบรรยากาศอันอบอุ่นให้กับงานเลี้ยงประจำปีของตระกูลไป๋ ท่ามกลางเสียงเพลงที่แผ่วเบาและการพูดคุยที่รื่นเริง ผู้คนในงานต่างพากันแต่งกายอย่างงดงาม ทว่าความคิดของไป๋เยว่กลับไม่สามารถหลุดพ้นจากการมองหาบุรุษที่เข้ามามีบทบาทสำคัญในชีวิตของนาง นั่นก็คือองค์ชายรองจิ่นเหวิน งานนี้จัดขึ้นเพื่อเฉลิมฉลองการบำเพ็ญบุญครั้งใหญ่ของตระกูลไป๋ เป็นโอกาสที่แขกจากทั่วทั้งเมืองหลวงต่างมาเข้าร่วม มันเป็นงานที่มีความสำคัญไม่น้อย และไป๋เยว่ก็ถูกคาดหวังให้แสดงออกถึงความยินดีและความเป็นมิตร แต่สิ่งที่นางรู้สึกกลับตรงกันข้าม ความคิดเกี่ยวกับจิ่นเหวินยังคงแผ่ขยายไปในใจของนางโดยที่ไม่อาจหักห้ามได้ เสียงกระดิ่งดังขึ้นเมื่อเหล่าผู้สูงศักดิ์เริ่มเดินทางเ

หลายวันต่อมา แสงอาทิตย์ยามสายทอดผ่านม่านโปร่งสีจางของเรือนใหญ่ ภายในเรือนสกุลไป๋กลับเงียบงันจนน่าอึดอัด บรรยากาศเหมือนมีบางอย่างกำลังคลี่คลายช้า ๆ ทว่าไม่อาจเดาได้ว่าจะเป็นไปในทางใด ไป๋เหวิน อัครเสนาบดีของราชาสำนักและบิดาผู้เฉียบขาดของไป๋เยว่ ยืนสงบนิ่งอยู่หน้าบานหน้าต่าง ท่ามกลางแสงแดดที่ส่องลอดผ่านใบหลิว เขานิ่งจ้องลงไปยังสวนเบื้องล่างที่บุตรสาวของเขากำลังนั่งอ่านตำราอยู่ใต้ต้นเหมย สายตาของบิดาไม่ใช่เพียงแค่สายตาของผู้เป็นพ่อ หากแต่เป็นสายตาของนักวางหมากชั้นครูที่กำลังอ่านกระดานอย่างรอบคอบ ไป๋เยว่ดูเปลี่ยนไป ไม่ใช่แค่ท่าทางการพูดหรือแววตาที่ไม่เหมือนเดิม หากแต่เป็นการตัดสินใจที่เด็ดเดี่ยว การโต้กลับอย่างแยบคาย และความนิ่งเฉยเย็นชาต่อคำสั่งของเขา เขาเรียกคนสนิทเข้ามาในห้อง "สืบให้ข้า ว่ามีผู้ใดเข้าใกล้นางบ้างในช่วงเดือนที่ผ่านมา ไม่เว้นแม้แต่คนในราชสำนัก ขุนนาง พ่อค้า หรือสาวใช้ที่ติดตามข้างกาย" "ขอรับ" ไป๋เหวินหรี่ตาลง มือข้างหนึ่งกำกระบี่ไม้ที่เขาใช้ประจำเวลาฝึกหมากล้อม ความอดทนของเขากำลังขาดสะบั้นโดยมีนางเป็นต้นตอ ความเปลี่ยนแปลงของบุตรสาว ทำให้เขารู้สึกเหมือนกำลังพลาดหมากบ

ภายในวังหลวง อากาศยามเช้าระหว่างฤดูหนาวยังคงมีความเย็นเยือก แต่กลับอบอุ่นขึ้นด้วยการเคลื่อนไหวของบุคคลในตำแหน่งสูง เริ่มมีข่าวลือแพร่สะพัดไปทั่วถึงความสัมพันธ์ที่เริ่มใกล้ชิดระหว่างองค์ชายรองจิ่นเหวินและบุตรสาวตระกูลไป๋ เสียงกระซิบจากข้ารับใช้ในตำหนัก ถึงแม้จะเป็นเพียงคำพูดเบา ๆ แต่กลับทำให้เกิดกระแสความระแวงในวังหลวงที่ไม่อาจหลีกเลี่ยงได้ "ได้ยินข่าวลือหรือไม่ว่าองค์ชายรองจิ่นเหวินและสตรีในตระกูลไป๋ จะใกล้ชิดกันมากขึ้นทุกวัน" เสียงกระซิบกระแนะกระแหนดังขึ้นในมุมมืดของห้องแห่งหนึ่งภายในวัง อีกฝ่ายหนึ่งตอบกลับด้วยเสียงต่ำ "ไม่ใช่แค่ใกล้ชิด แต่ยังมีข่าวว่าองค์ชายรองพยายามช่วยเหลือไป๋เยว่จากภัยคุกคามจากภายในจวน และข่าวลือยังบอกด้วยว่าองค์ชายรองมีความรู้สึกพิเศษต่อนาง คอยดูแลนางอยู่ห่าง ๆ " เหล่าข้ารับใช้ทั้งหลายต่างพากันจับกลุ่มพูดคุยในที่ลับตา ในขณะที่คำพูดเหล่านี้เริ่มกระจายไปทั่ววังหลวงเหมือนคลื่นที่ลามไปตามผืนน้ำ สิ่งที่ดูเหมือนจะเป็นเรื่องเล็กน้อยกลับส่งผลใหญ่หลวงต่อความสัมพันธ์ทางการเมืองภายในราชสำนัก ในห้องที่ปิดเงียบ รัชทายาทนั่งอยู่บนเก้าอี้มองผ่านหน้าต่างไปยังสวนด้านนอก