บททั้งหมดของ แดนตะวัน: บทที่ 11 - บทที่ 20

แดนตะวันรักลูกน้องมาก เขาค่อนข้างมีจิตวิทยาสูงในการควบคุม มีทั้งพระเดชพระคุณ ลูกน้องทุกคนจึงทำงานถวายหัวเรียกว่าไม่กลัวตายลูกน้องคนไหนมีลูกเมีย เขาก็จัดการส่งเสียเลี้ยงลูก ส่งให้ลูกๆ ได้เรียนหนังสือทุกคน อาหารการกินอิ่มหนำสำราญไม่เคยให้อดอยากหิวโหย ค่าหยูกยาเวลาเจ็บไข้นั้นมีพร้อมไม่เคยขัดสน เรียกว่าดูแลเหมือนคนในครอบครัวพ่อแม่พี่น้อง ลูกเมียมีความสุข กินอิ่มนอนหลับ ก็เกิดความสบายใจ มีความสุขในการทำงานตามไปด้วยคนไหนไม่ซื่อสัตย์หรือคิดคดทรยศ เขาก็มีวิธีจัดการที่เด็ดขาด ไม่มีใครกล้าหืออือหรือทรยศหักหลังเมื่อเจอกับโทษทัณฑ์ที่ได้รับ เรียกว่าเป็นการเชือดไก่ให้ลิงดูว่าคนคิดไม่ซื่อจะมีผลเช่นไร สิ่งนี้เป็นสิ่งที่แดนตะวันทำตามพี่ชายอย่างสุริยันต์ สุริยันต์ไม่เคยอ่อนข้อให้ใคร เขาเด็ดขาดและสอนน้องชายให้ดูแลลูกน้องเช่นไร การดูแลคนเยอะๆ ต้องอย่าใจอ่อนเด็ดขาด ผิดก็ว่ากันไปตามผิด ถูกก็ว่ากันไปตามถูก ไม่อย่างนั้นคนในปกครองจะเกิดการแข็งข้อขึ้น อ้างว่าคนโน้นทำได้ ทำไมตัวเองจะทำไม่ได้“ยายเด็กบ๊องปีนขึ้นมาทำไม” ร่างเล็กที่ตะกายขึ้นมาหาทำเอาแดนตะวันมองตาปริบๆ“จะนั่งตรงนี้” คนเมาบอกว่าจะนั่งตรงนี้ หมาย

“ยายเด็กบ๊อง”“เฮียก็ฟินใช่ไหม ถึงซุกจมูกเอา ซุกจมูกเอาแบบนั้น”“ไม่สวยแล้วยังหลงตัวเองอีกนะ”“เฮียนะ!” คนถูกแหย่ถึงกับหน้างอในทันทีเธอผงกศีรษะขึ้นมองการกระทำของเขาอย่างอยากรู้อยากเห็น“นี่ไม่เขินอายเหมือนผู้หญิงคนอื่นเลยเหรอ” เขามองคนที่กำลังจ้องมาทางเขาตาแป๋วอย่างมันเขี้ยว“เขินค่ะ แต่อยากรู้มากกว่าว่ามันเป็นยังไง”“ยายเด็กเซี้ยว”“เฮียคะ”“ว่ายังไง” เขาไล้ขาเพรียวสวยของเธอเล่นอย่างอารมณ์ดี“ไม่ทำแบบนี้กับผู้หญิงคนอื่นอีกแล้วนะคะ”“รับปากก็ได้”“เย้!”“ทำท่าดีใจเกินเหตุ” เขาทำเสียงดุ เหมือนดุเด็กเสียมากกว่าจะดุว่าที่เมีย มือหนาดึงแพนตี้ตัวบางของเธอออกจากสะโพกผายคราวนี้ของจริง อัญชัญหลับตาปี๋ เพราะรู้สึกได้ถึงลมหายใจร้อนๆ ที่เป่ารดอยู่ตรงเนินสาว เธอรู้สึกว่าหัวใจกำลังจะหยุดเต้นเสียตั้งแต่ตอนนี้“หลับตาแน่นแบบนั้นจะไปมองอะไรเห็น” เขาพูดอย่างเอ็นดู ขยับใบหน้าเข้าหาเพื่อแนบชิด ลมหายใจร้อนๆ ที่ย้ายมาเป่ารดอยู่ตรงใบหน้าทำเอาเธอต้องลืมตามอง ก่อนจะหน้าแดง“อ้าว... หนีบขาเอาไว้แบบนั้นเฮียจะซุกเข้าไปได้ยังไงล่ะ”“เฮียแดนบ้า”“แยกขากว้างๆ หน่อยจะ...”“จะอะไรคะ” คนปากไวเอ่ยปากก่อนจะรีบปิดปากต

ช่องทางคับแคบตอดรัดถนัดถนี่ แดนตะวันซู้ดปากเบาๆ ยามกล้ามเนื้อส่วนนั้นเสียดสีบีบกระชับความเป็นชายของเขาทุกทิศทางแดนตะวันปลอบสาวน้อยไปตลอดเส้นทางรัก เขาแทรกลิ้นบดจูบ นวดเฟ้นเต้าอิ่ม ดูดรวบปากร้อนกับยอดถันสีสวย ลูบไล้สะโพกผายในขณะเดียวกันก็ช้อนขึ้นมารับการกดคลึงซ้ำๆ จนสามารถผ่านไปได้ครึ่งทาง ทั้งสองหายใจหอบสะท้านอ้าปากค้างกับความแนบแน่นที่สอดแทรกประสานเข้าหากัน กล้ามเนื้อสาวตอดรัดทุกทิศทาง เสียงแหบห้าวจากริมฝีปากหยักหนาดังขึ้นอย่างต่อเนื่องลิ้นร้อนรุ่มของเขาสอดแทรกเข้าพัวพันในโพรงปากนุ่ม เกี่ยวกระหวัดรัดรึงเข้าหากันอย่างดูดดื่มหยาดเหงื่อไหลโซมร่างหนุ่มสาวหยดย้อยจนมันวาบไปตามผิวเนื้อ กล้ามเนื้อชายที่แข็งแรงเกร็งสะท้านทุกครั้งที่ฝากฝังเรือนร่างเข้าหาถ้ำสวาทแสนคับแคบร่างน้อยดีดเด้งขึ้นรับด้วยความเจ็บแปลบระคนเสียวซ่าน เธอครวญครางไม่เป็นภาษา ฟังแทบไม่ได้ศัพท์ เสียงกระเส่าของคนใต้ร่าง รุกเร้าให้แดนตะวันควบสะโพกสอบซอยกายหนักขึ้น อัญชัญส่ายหน้าไปมาด้วยความเสียวซ่าน ริมฝีปากน้อยเผยอแย้มออกมาด้วยความรัญจวนใจ ผมนุ่มสลวยสยายไปทั่วหมอนใบโต ดวงตาของเธอปรือเยิ้ม ร่างน้อยสั่นคลอนอยู่ใต้ร่างใหญ่ เสี

“ว่าไงเฮีย มียาลดขนาดไหม”“ใครๆ เขาก็หายาเพิ่มขนาดกันทั้งนั้น”“เหอะ! มันจะอยากใหญ่กันไปไหน เจ็บจะตายไป”“พอหายเจ็บแล้วจะชอบ โอ๊ย! ดึงหูเฮียทำไมอีก กว่าจะแก่โดนเมียดึงหูยานแน่ๆ” เขาตีก้นเธอด้วยความมันเขี้ยวหัวข้อที่คุยกันเอาเป็นเอาตายคือขนาดของไอ้นั่นที่เธออยากให้เขาไปกินยาลดขนาดแดนตะวันหัวเราะก๊ากกับความคิดพิเรนทร์ของคนบนตัก สำหรับเขาคือเรื่องธรรมดา แต่ผู้ชายคนอื่นคงจะทำหน้าไม่ถูกแน่ๆ“เฮีย...”“อือ...” เขาขานรับ“อย่าไปกินยาเพิ่มขนาดนะ”“นอกจากยากินก็ยังมียาทานะ”“เหอะ! เฮียคิดภาพตามอัญสิ”“ว่า?” เขาหอมแก้มนุ่มตามไปด้วย เธอก็กอดคอหนา จินตนาการเลิศล้ำกลับมาอีกครั้ง“ถ้าเฮียไปกินยาเพิ่มขนาด หรือไปทาให้มันใหญ่ๆ เฮียคิดตามนะ”“ก็คิดอยู่นี่แหละ” เขากลั้นขำจนปวดกราม เห็นสีหน้าของเธอแล้วรู้ทัน ยายเด็กบ๊องว่าต้องคิดอะไรโอเวอร์อีกแน่ๆ“ถ้ามันใหญ่ เฮียก็จะใส่กางเกงในไม่ได้ อึดอัดแน่ๆ”“ก็จริงนะ” เขาเออออห่อหมกป้อนข้าวเด็กพูดมากอย่างใส่ใจ เธอก็อ้าปากรับแบบไม่รู้เนื้อรู้ตัว ตอนนี้พร่องไปครึ่งชามแล้ว“เห็นด้วยกับอัญใช่ไหม นอกจากใส่กางเกงในอึดอัดแล้ว เป้ายังตุงอยู่ตลอดเวลาด้วย คนจะได้หาว่าเฮียเป

แดนตะวันยัดยาใส่ปาก ก่อนจะกุมใบหน้าของเด็กสาวเอาไว้ ประกบริมฝีปากเข้าหาดันยาเข้าไปในปากเธอทันที เธอดิ้นอึกอัก จิกมือกับเสื้อของเขา แต่สุดท้ายก็ต้องกลืนยาอยู่ดี“ขม” เธอทำหน้าเหยเก เขาเบี่ยงตัวไปหยิบน้ำมาให้เธอดื่ม คนกินยายากรีบรับไปดื่มจนสำลัก“แค่กๆๆ”“ใจเย็นๆ ไม่ต้องรีบ” เขาลูบหลังลูบไหล่ให้อย่างห่วงใย“โกรธเฮีย โป้งแล้ว ไม่รักแล้ว” คนป่วยงอน หลับตาหลังจากทิ้งตัวลงนอนอีกครั้ง“กินยาแล้วจะได้หายเร็วๆ ไง อย่าดื้อสิครับ” เขากระซิบ จุมพิตหน้าผากเนียนเบาๆ ก่อนที่เธอจะหลับลงอีกครั้งเพราะฤทธิ์ยาหลายขนานคนป่วยที่กลัวเข็มฉีดยายิ่งชีพอาการดีขึ้นหลังจากฉีดยาและโดนบังคับป้อนยา เธอนอนซมอยู่อีกไม่กี่วันก็กลับมาซุกซนเหมือนเดิม“หน้าตาสดชื่นขึ้นนะ แสดงว่าหายแล้ว”“โป้งเฮีย!” เธอทำปากยื่น“โป้งอะไรเฮียอีก”“ก็เฮียพาพี่หมอมาฉีดยาที่ก้นอัญ” เธอตบที่ก้นเบาๆ เขาก็ดึงมานั่งบนตักหัวเราะลงลูกคอ“หายแล้วนี่นา”“อือ... ก็ดีขึ้นแล้ว” เธอกอดคอออดอ้อน ดีใจที่หายป่วยเพราะไม่ต้องทนกินยาขมๆ อีก “อยากไปซุ้มยาดอง”“ใครว่าอะไร” พอเขาพูดแบบนี้ดวงตาของเธอก็เป็นประกายขึ้นมาในทันที“อุ้มไปหน่อย” เธอกอดคอของเขาเอาไว้เพื