Semua Bab แดนตะวัน: Bab 31 - Bab 40

“อาว่าอาเริ่มหิวแล้วครับ” เขาเดินไปล้างไม้ล้างมืออีกด้านที่มีกระติกน้ำใบโตวางอยู่ ก่อนจะเช็ดหน้าเช็ดตาให้แห้ง กลิ่นหอมอ่อนๆ ของสาวน้อยทำเอาต้องสูดดมเข้าปอดแรงๆ เธอเดินมานั่งใต้ต้นไม้ที่ปูด้วยเสื่อใบเตย จัดสำรับกับข้าวออกมาวางตรงหน้าของเขา“น่ากินจังครับ” คนบอกว่าน่ากินไม่รอช้าที่จะลิ้มรสอาหารฝีมือว่าที่ภรรยาอีกด้านหนึ่งของพุ่มไม้...“คิดถูกหรือคิดผิดนี่ ที่ให้หมอนี่มาพลอดรักกับว่าที่เมีย น่าหักเงินเดือนสักครึ่งเดือน” แดนตะวันบ่นเบาๆ“โหย... เฮียจะเค็มไปถึงไหน เฮียชิตทำงานให้เฮียไม่เคยมีวันหยุดเลยนะ หยุดมาอี๋อ๋อกับว่าที่เมียสักอาทิตย์ก่อนแต่งงาน แถมฮันนีมูนให้อีกสักอาทิตย์ก็ไม่ทำให้เฮียเจ๊งหรอกน่า”“มากไป”“อะไรที่บอกว่ามากไป”“หยุดมากไป... ยังกับเจ้าของบริษัท”“โอ๊ย! เฮีย” เธอร้องเสียงหลง ขยับเนื้อตัวไปมา เกาหยุกหยิกไปหมด“เป็นอะไร”“มดกัด”“ตรงไหน”“ด้านหลังค่ะ” เธอหันหลังให้เขา แดนตะวันล้วงมือเข้าไปด้านหลังเสื้อของเธอเพื่อคลำหามด“ตรงไหน”“อ๊ายๆๆ ตรงนั้นเลยเฮียขยับขึ้นมาหน่อย”“มดกัดแต่ร้องซะ...” แดนตะวันขำ“ตรงนั้นเลยเฮีย”“ตรงไหน” เขายังหาไม่เจอ“ขึ้นมาอีกนิด”“ขึ้นไปอีกนิดก็ตะขอ

“ได้ขายไง”“ขายให้แกนี่นะ ไปทำอย่างอื่นรวยกว่าไหม”“เพิ่มให้อีกก็ได้ 5%”“งั้นต้องคิดดูก่อน”“ล้อเล่นน่าเฮีย ทำเป็นเค็มไปได้”“ฉันกับแกใครเค็มกว่ากัน” สุริยันต์ยกเหล้าขึ้นดื่มก่อนเอ่ยถาม มองเด็กสาวไม่วางตา“ทะเล”“พูดกับแกเหมือนพูดกับหมา เอาสีข้างเข้าถู พูดเรื่องโน้นไปเรื่องนั้น” สุริยันต์บ่นไม่จริงจังนัก“เฮียทำขวดเล็กๆ สวยๆ สีหวานๆ เหมือนเครื่องดื่มของเกาหลีสิ เปิดขวดยกซด ต้องขายดีแน่ๆ”“ออกแบบมาแล้วกัน”“เฮียเห็นด้วยใช่ไหมล่ะ”“ต้องลองขายดูก่อน”“ขนาดนมใส่เหล้าเฮียยังขายมาแล้วเลย” เธอประชด เพราะตอนไปอยู่กับสุริยันต์เธอแอบกินอยู่บ่อยๆ“รู้ดีอีก”“อาบอบนวดเฮียอยู่ใกล้มหาวิทยาลัย”“ห่างเป็นกิโลฯ” สุริยันต์พูดเสียงสูงอัญชัญหัวเราะร่วนเพราะเริ่มเมา หน้าเธอแดงก่ำ ร่างน้อยพิงไปกับร่างสูงของแดนตะวัน เขาก็โอบกอดเธอเอาไว้ ท่าทีหวงแหนของชายหนุ่มทำเอา พิมพ์รดาอมยิ้ม ทั้งสองทะเลาะกันตั้งแต่เด็ก โตขึ้นมาก็ยังเถียงกันไม่หยุดหย่อน แต่ครอบครัวนี้แปลก เถียงกันได้เถียงกันดี แต่ไม่เคยโกรธกันเลยสุริยันต์ก็เหมือนกัน เวลาอยู่กับน้องๆ เขาชอบเถียงกับเด็กแล้วหัวเราะ มันเป็นความเคยชินของครอบครัวนี้ แต่

“ซื้อของเสร็จหรือยัง” เขาเอ่ยถาม มองคนที่กอดแขนเขาแน่นอย่างเอ็นดู“เสร็จแล้วค่ะ” เธอตอบรับ มองสีหน้าเป็นกังวลของเขาอย่างห่วงใย“เฮียยังคิดเรื่องพี่ลูกพลับอยู่อีกเหรอ”“คนตายไปแล้วอย่าไปพูดถึงเขาเลย”“เฮียไม่ผิดนะ โทษว่าเป็นความผิดของตัวเองทำไม” แม้แดนตะวันจะไม่แสดงออก แต่ลึกๆ เธอรู้ดีว่าเขารู้สึกผิดกับผู้หญิงคนนั้น“เรื่องมันผ่านไปแล้ว” แดนตะวันตัดบท อัญชัญเลยไม่อยากกวนเขาอีก ตอนนั้นเธอยังเด็ก ไม่ค่อยรู้เรื่องราวอะไรของพวกผู้ใหญ่นักหรอก แต่เธอก็สัมผัสได้ว่าลูกพลับนั้นไม่ใช่ผู้หญิงที่ดีนักสุริยันต์เคยพูดว่าผู้หญิงมันจะจับ ทำไมต้องไปยอมให้มันจับด้วย ใครจะว่ายังไงก็ช่าง ไม่เห็นต้องสนใจปากชาวบ้าน รุ่งเช้าของวันใหม่ แดนตะวันพาเด็กสาวไปหาพี่ชายในเมือง ระยะทางจากไร่เข้าเมืองนั้นหลายร้อยกิโลเมตรแม้จะอยู่จังหวัดเดียวกันก็ตามที แต่ก็ไกลกันลิบลับอาณาจักรของสุริยันต์นั้นยิ่งใหญ่ เขาทำธุรกิจสีเทาก็จริง แต่ก็ถูกกฎหมาย ทั้งอาบอบนวด สถานบันเทิง และบ่อนการพนัน เรียกว่าไม่มีปัญหาเรื่องโดนบุกจับอะไรพวกนั้น เพราะจ่ายเงินดี“สวัสดีครับเฮีย” แดนตะวันยกมือไหว้พี่ชายที่เคารพรัก สุริยันต์เป็นชายหนุ่มวัยสี่

“รักเฮียนะ” เธอบอกเขาเสียงหวานหยด แดนตะวันเลยหอมแก้มสาวอีกฟอดใหญ่เป็นรางวัลสำหรับคนน่ารักที่ปากกับใจตรงกันเสมอต้นเสมอปลายไม่ว่าจะยามหลับหรือยามตื่น “เฮียโกรธหยกเหรอ” พิมพ์รดาเดินตามเข้ามาในห้องนอนของสุริยันต์ เธอค่อยๆ เบียดกายเข้าไปหา แล้วก็นวดไหล่กว้างบึกบึนนั้นอย่างออดอ้อนเอาใจ อีกนัยเป็นการง้องอนเขาด้วย สุริยันต์ไม่ชอบคนพูดซ้ำซากหรือพูดในสิ่งที่ไม่ชอบเขาเงียบไม่ตอบคำถามของเธอ หญิงสาวรู้ดีว่าเขากำลังโกรธ“หยกขอโทษ จะไม่พูดเรื่องนี้อีก หยกสัญญา”“ศัตรูฉันมากเธอก็รู้ มีลูกไปจะลำบาก” เขาเองก็ใจเย็นลง ที่เขาไม่อยากมีลูกเพราะเป็นห่วงเธอกับลูก ไม่อยากให้ศัตรูใช้คนที่รักเป็นเครื่องมือมาต่อรองอะไรก็ตามที่เขาให้ไม่ได้“หยกเข้าใจแล้วค่ะ ไม่โกรธนะคะ” เธอเบียดร่างเข้าหา กลิ่นน้ำหอมและน้ำเสียงหวานๆ ทำให้สุริยันต์ผ่อนคลายลงไปมาก“วันนี้เฮียเหนื่อยมาทั้งวัน เดี๋ยวหยกจะอาบน้ำถูหลังให้นะคะ”“ไอ้ชาลียังมาเกาะแกะเธออยู่อีกไหม” เขาเอ่ยถามขณะที่เธอปลดกระดุมเสื้อของเขาออกจากรังดุม พิมพ์รดาชะงัก ช้อนสายตาขึ้นมองสายตาหวานหยด“หึงเหรอคะ” เธอกัดปากเบาๆ ใช้เล็บแหลมๆ ไล้หน้าอกแกร่งของเขา มือหนาตะครุบเอาไว้มอ

“เปล่า... ไปค่ะ ไปกินไอติมแท่งกัน” เธอพยักหน้าเนียนจูงมือเขาเข้าบ้าน“เมื่อคืนยังไม่อิ่มเหรอ เฮียจะกลับแล้ว”“ไม่อยากให้กลับเลย”“ถ้าหิวก็ช่วยตัวเองไปก่อนนะ มีมือไม่ใช่เหรอ” เขาพูดขำๆ“เอ๊ะ! มันคุ้นๆ คุ้นจริงๆ นะเฮีย” แดนตะวันหัวเราะร่วน เธอเลยหอมแก้มเขาฟอดใหญ่ ทั้งซ้ายขวา“เฮีย... หอมแก้มอัญด้วย” เธอจิ้มแก้มตัวเอง แดนตะวันหอมแก้มซ้ายขวาตามใจเด็ก เดี๋ยวเด็กงอน“ตั้งแต่มึงมีเมียเด็ก นี่มึงบ้าบอไปเลยนะไอ้แดน” สุริยันต์เดินออกมาเท้าสะเอวมอง อัญชัญย่นจมูกใส่ก่อนจะโบกไม้โบกมือส่งแดนตะวันขึ้นรถชีวิตการเรียนของอัญชัญเป็นไปได้ด้วยดี ไม่มีปัญหาอะไร เธอเข้าเรียนมหาวิทยาลัยด้วยความดูแลของพิมพ์รดา ใจอยากให้ปิดเทอมเร็วๆ จะได้ไปหาแดนตะวัน แม้เขาจะสั่งห้ามไม่ให้ไปหาเพราะจะมาหาเอง แต่เธอก็อยากไปหา อยากเห็นหน้าเขาทุกวันแดนตะวันพาเธอมาฝากให้สุริยันต์ดูแลตั้งแต่อายุสิบแปด พอเธอเรียนจบอนุปริญญาก็กลับไปหาเขา รอบนี้เขาพาเธอมาฝากอีกรอบ เรียนต่ออีกสองปีก็จบปริญญาตรีแล้วเสียงคนร้องให้ช่วยที่ด้านหนึ่งของมหาวิทยาลัยในช่วงเย็นซึ่งไม่ค่อยมีคนสัญจรไปมาทำเอาอัญชัญชะงัก มหาวิทยาลัยในต่างจังหวัดแบบนี้พอตกเย็นก็เงี