บททั้งหมดของ แดนตะวัน: บทที่ 21 - บทที่ 30

เธอไถลร่างลงไปคุกเข่าอยู่ตรงหน้าเขา ก่อนจะปลดกางเกงออกไปจากสะโพกสอบ“อ๊า...” ธันวาร้องครางแหงนใบหน้าขึ้นด้านบน เขาจิกผมของหญิงสาวแน่น กดให้เธอแนบชิดกับแก่นกายชายลูกพลับดูดรวบ รูดมือไปมาอย่างชำนาญการ ขยับปากสวมครอบลำกายของเขาเป็นจังหวะเร้าอารมณ์เธอขยับปากรุกเร้ามากขึ้น รูดมือหนักขึ้น ธันวาครางยาวกายสั่นระริกยามเธอดูดกลืนเขาจนแก้มตอบเวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ไม่รู้ได้ แต่ความเสียวซ่านมากขึ้นเรื่อยๆ จากปากร้อนอุ่นๆ เปียกชุ่มของเธอ ก่อนที่เขาจะคำรามลั่น ระเบิดความสุขออกมาอย่างสุดลั้นเธอกลืนกินน้ำรักของเขาจนหมดสิ้น ธันวาดึงเธอขึ้นมาหา แล้วบดจูบหนักๆ สอดมือเข้าในตัวเสื้อของเธอเพื่อขยำเต้านมอวบๆ นั้นแรงๆ“ไม่มีใครทำให้ฉันสุขได้เท่าเธอ” คนความอดทนสูงเช่นเขาไม่เคยเสร็จคาปากสาวที่ไหนง่ายๆ แต่ลูกพลับทำให้เขาตัวเบาได้ทุกครั้งที่เธอใช้ปากดูดกลืนส่วนนั้นของเขา“ไม่มีใครทำให้ลูกพลับเสียวซ่านได้เท่ากับธันเหมือนกันค่ะ” ธันวาขยำฟอนเฟ้นปทุมถันของเธอหนักขึ้น เขาหายใจฟืดฟาดรุนแรง ถลกเสื้อตัวสวยขึ้น แล้วก้มใบหน้าลงไปดูดปทุมถันอวบๆ อย่างหิวกระหาย อุ้งมือใหญ่อีกข้างเลื้อยลงไปยังซอกกายสาว เขาล้วงเข้าไปในกางเกง

ชายหนุ่มอุ้มเด็กสาวไปยังห้องนอนกว้าง ช่วงนี้ยายตัวแสบชอบย้ายมาแทรกตัวมุดผ้าห่มอยู่ในห้องของเขาทุกวัน เธอมุดเข้ามาทีไร เขาไม่เป็นอันนอนเสียทุกที ร่างสูงกดร่างน้อยลงไปกับเตียงนอนหนานุ่ม ก่อนจะจุ๊บปากช่างเจรจานั้นเบาๆ“รักเฮียนะ”“ครับ”“บอกรักอัญหน่อย”“ก็กำลังจะบอกรักอยู่นี่ไง” “แบบนี้เรียกหื่นไม่ใช่รัก”“รักครับ ไม่รักไม่ทำ”“ชอบเวลาแบบนี้ เฮียพูดครับ น่ารัก”“ต้องพูดดีไว้ก่อนเดี๋ยวเมียไม่ให้เอา โอ๊ย! ดึงหูเฮียทำไม”“โรแมนติกหน่อยสิคะ” เธอทำท่ากระเง้ากระงอด แดนตะวันหัวเราะร่วน ครางรับอือๆ ก่อนจะบดจูบปากแสนหวานช่างเจรจานั้นอย่างดูดดื่ม“อื้อ...” เธอครางรับ ปรือตาหยาดเยิ้มอุ้งมือใหญ่ค่อยๆ ปลดเปลื้องอาภรณ์ออกจากตัว เขาอ้อยอิ่งอยู่กับการปลดกระดุมเสื้อของเธอ พอมันหลุดเม็ดหนึ่งปากร้อนก็ก้มลงไปสัมผัสกับผิวผุดผ่องทีหนึ่งปลายนิ้วที่เกลี่ยไล้เบาๆ พร้อมด้วยปากร้อน ก่อนจะตามมาด้วยลิ้นสากที่ตวัดไปมาเบาๆ ทำเอาอัญชัญขนลุกซู่ เขาเล้าโลมอย่างใจเย็นเพื่อให้เธอพรั่งพร้อม“วันนี้อัญจะอยู่ข้างบน”“ก็อยู่ไปสิ” เขาหัวเราะเบาๆ“ให้อัญอยู่ข้างบนตอนไหน”“ตอนนี้อยู่ข้างล่างไปก่อน” เขางึมงำกับผิวเนื้อผุดผ่องข

“เอ่อ... คุณแดนหมายถึงใครกันคะ” สองสามีภรรยาเองก็ตกใจ ที่จู่ๆ แดนตะวันก็พูดโพล่งขึ้นมาแบบนั้น“ถ้าได้เขาเป็นเขย รับรองว่าที่นี่ไม่มีใครกล้าหือแน่ๆ ครับ ลุงกับป้าจะปลอดภัย กุนหยีเองก็จะมีคนช่วยดูแลด้วย ผมรับรองว่าเขาพึ่งพิงได้”“ใครเหรอคะคุณแดน” ลุงจำปาถามซ้ำ“ชิตพงศ์ลูกน้องผมเองครับ เป็นคนเอาการเอางาน แถมยังขยันด้วย ลูกเมียยังไม่มี มีหลักฐานมั่นคง เขาชอบกุนหยีอยู่นานแล้ว แต่ไม่กล้าจีบ ผมเลยต้องเป็นผู้ใหญ่มาสู่ขอให้เสียเอง ถ้าลุงกับป้าไม่ขัดข้องผมจะจัดงานแต่งให้นะครับ สินสอดเท่าไหร่เรียกมาได้เลยครับ” แดนตะวันทำหน้าที่เป็นผู้ใหญ่สู่ขอเมียให้ลูกน้องเสียเอง เพราะถ้าขืนไม่ทำแบบนี้ ชิตพงศ์คงได้แต่มองเด็กสาวตาปรอยอยู่แบบนั้น“ลุงกับป้าขอคิดดูก่อนนะคะ ต้องถามหยีมันด้วย ไม่อยากบังคับมัน” สองสามีภรรยาแบ่งรับแบ่งสู้ เพราะรู้จักชิตพงศ์ดี แต่ไม่เคยรู้ว่าชายหนุ่มมีใจให้บุตรสาวคนเล็ก กุนหยีก้มหน้านิ่ง มองมือตัวเอง เหมือนกำลังใช้ความคิดอย่างหนัก“ผมไม่ได้รีบเอาคำตอบนะครับ แต่ถ้าช้าไอ้ธันวามันต้องกลับมาอีกแน่ๆ เอาเป็นว่าเย็นนี้ผมจะให้ลูกน้องมาเฝ้าบ้านให้นะครับ”“รบกวนคุณแดนเปล่าๆ” สองสามีภรรยารีบพ

ชิตพงศ์รับน้ำเย็นๆ จากสาวน้อยมาดื่ม เธอก้มงุดไม่กล้ามองหน้าเขา แต่เขาเห็นว่าเธอแอบเหลือบอยู่เป็นระยะ“ขอบคุณครับ”“เอ่อ... คุณแดนบอกว่าพ่อชิตชอบกุนหยีเหรอคะ” คนเป็นแม่ถามแบบตรงไปตรงมา ชิตพงศ์กระแอมหลังจากวางแก้วน้ำลงตรงหน้า ถ้าถามก่อนหน้านี้เขาคงสำลัก พอมารดาถามแบบนั้น เขาก็เห็นว่าเด็กสาวเดินหนีเข้าไปในห้องครัวทันที “ครับ” คนพูดน้อยตอบเสียงดังฟังชัดแบบไม่ต้องคิด เหมือนเขาจะให้คนที่เดินหนีเข้าครัวได้ยินด้วย“ถ้าเป็นพ่อชิตลุงกับป้าก็ไม่ขัดหรอกนะ มาตบแต่งเสียให้ถูกต้องตามประเพณี ดีเหมือนกันกุนหยีจะได้เป็นฝั่งเป็นฝา มีคนช่วยดูแล ไม่อย่างนั้นก็จะมีคนมารังแกเอาอีก”“ผมจะไม่ยอมให้ใครมารังแกกุนหยีอีกแน่นอนครับ”“คืนนี้พ่อชิตจะมาค้างที่นี่เหรอ”“ครับ เดี๋ยวผมนอนใต้ถุนบ้านเฝ้ายามให้เองครับ”“ตายแล้ว ใครจะให้พ่อชิตนอนใต้ถุนบ้านกัน” สองสามีภรรยาพูดอย่างตกใจ ชิตพงศ์เป็นแขก ก็ให้นอนกันบนเรือนนี่แหละ ออกจะกว้างขวาง“คุณแดนครับ” คนที่ถูกเอ่ยถึงสำลักเพราะกำลังยกน้ำขึ้นดื่ม“แค่กๆๆ”“เฮียเป็นอะไร”“ไม่รู้ใครพูดถึง”“ไม่พูดถึงอย่างเดียว อาจจะนินทาด้วยนะเฮีย”“รู้ดีอีก” เขามองหน้าเธอ อัญชัญอมยิ้ม“ป่านน

“เฮียก็ไม่ชอบเลียเท่าไหร่ ชอบกระแทกให้คนปากดีจมเตียงมากกว่า”“ไม่เอาแล้วเมื่อยก้น” แดนตะวันขำก๊ากกับประโยคของสาวน้อยตรงหน้า เขาเลยรุกต่อ “ให้อยู่บนรับรองว่าไม่เมื่อยก้น”“ไม่เอา” เธอทำเสียงกระเง้ากระงอด ส่ายหน้าดิก“อยู่บนไม่เมื่อยนะ เสียวอย่างเดียว”“เฮียน่ะ”“ครับ”“ไม่พูดด้วยแล้ว ยอมๆๆ” เธอยกมือยอมแพ้“วันนี้ยอมง่ายจัง”“พรุ่งนี้ทำขนมหวาน ใส่น้ำแข็งเย็นๆ ให้อัญกินด้วย”“เรื่อง...” เขายักไหล่ บอกไม่ใช่หน้าที่“คืนนี้จะให้อยู่ล่างก็ได้”“อยากกินอะไรล่ะ”อัญชัญค้อนคนปากกับใจไม่ตรงกัน ปากบอกว่าไม่ แต่ชอบระทวยตามใจเธอขนาดนี้ไม่รักได้ไงทางด้านชิตพงศ์ ตอนนี้เขากำลังนอนยิ้มตาลอยอยู่ใต้ถุนบ้านของสาวน้อย ก่อนที่เขาจะได้ยินเสียงอะไรสักอย่าง เลยลุกขึ้นนั่งในความมืด เล็งปืนออกไป“หยีเองค่ะอาชิต” เธอรีบบอก ขณะถือตะเกียงลงมาจากเรือน ในมือกอดผ้าห่มผืนหนาลงมาด้วย“หยีมีอะไรครับ” คนเอ่ยถามลดปืนลง มองร่างน้อยหอมกรุ่นที่เดินมาหาด้วยสายตาหวานหยด กลิ่นกายของเธอหอมละมุนเหมือนกลิ่นดอกไม้ป่า โชยมากับสายลมทำเอาเขาต้องสูดความหอมนั้นเข้าปอดแรงๆ“หยีเอาผ้าห่มมาให้คุณอาน่ะค่ะ กลัวจะหนาว” เขานอนอยู่ในความมืดเพ