Semua Bab แดนตะวัน: Bab 41 - Bab 50

“เมาแล้วฟูมฟายไหมล่ะ”“อ้อ... ไม่ค่ะ เมาเฉยๆ นั่งนิ่งๆ ถามไม่ตอบนึกว่าเป็นใบ้”“อัญ”“คะ”“เฮียยันต์เสียใจ แต่ไม่แสดงออกเท่านั้น”“เจ้ก็หายไปเลยค่ะ เมื่อคืนเจ้บอกให้อัญขึ้นไปนอนก่อน พอตื่นมาก็หาย ไป โทร. ไปหาก็ไม่ติด”“คงอยากหลบหน้าน่ะ เพราะทำผิด”“นี่เฮียแดนก็หาว่าเจ้ผิดเหรอ เชอะ! พวกผู้ชายนี่เข้าข้างกันจริงๆ เลย”“ผิดต่อเฮียยันต์ไง ปิดบังเรื่องสำคัญ”“ผู้ชายมักจะเข้าข้างผู้ชาย”“เฮียเข้าใจเฮียยันต์นะ ศัตรูเยอะ แค่ให้อีกฝ่ายรู้ว่ามีลูกมีเมียที่รักก็เสี่ยงมากพอแล้ว” อัญชัญฟังแล้วเงียบไป“อยากกินไอติม”“ยายเด็กบ๊องเป็นไบโพล่าหรือไง เมื่อกี้ยังโมโหอยู่เลย นี่มายิ้มแฉ่งประจบ จะกินไอติมของเฮีย ยังกับคนละคน” เขามองร่างที่มาซบอกกว้าง บีบนวดจะกินไอศกรีมไม่กะพริบตา“กินไอติมจริงๆ ไม่ใช่ไอติมเฮีย” เธอเงยหน้าขึ้นยิ้มขำ แดนตะวันทำหน้าเหลอหลา รู้สึกหน้าแตกนิดๆ “มีเรื่องจะเล่าให้เฮียฟังหลายเรื่องเลย”“ก็เห็นมีเรื่องเล่าทุกวัน” เธอโทร. หาเขาแทบจะสามเวลาหลังอาหาร“เฮียจำเพื่อนใหม่ของอัญที่ชื่อพลับพลึงได้ไหมคะ”“จำได้ ทำไม”“วันนี้เธอไม่ได้มาเรียนค่ะ กินไอติมเสร็จไปเยี่ยมเธอกันนะคะ พ่อกับแม่ของเธอตาย

แดนตะวันกอดรัดร่างน้อยแนบอก เขาเบียดกายเข้าหา แนบใบหน้ากับแก้มสาวชื้นเหงื่ออย่างแสนรัก ปากร้อนบรรจงจูบแก้มสาวซ้ำๆ ด้วยความเสน่หา“เหนื่อยจัง” คนที่ทิ้งตัวลงนอนคว่ำหน้าบ่นอุบแดนตะวันตวัดลิ้นเลียเม็ดเหงื่อที่ผุดพรายขึ้นเต็มแผ่นหลังเนียนละเอียด เธอครางหงุงหงิงเหมือนลูกแมว ซุกหน้าหาหมอน หอบระรวยอยู่อีกครู่หนึ่ง ก่อนจะพลิกร่างมาหา“เฮียจ๋า... อุ้มอัญไปอาบน้ำหน่อย ขาสั่นเดินไม่ไหว” เธอออดอ้อนน่ารัก ยกแขนขึ้นข้างตัว แดนตะวันจุมพิตหน้าผากนูนเกลี้ยงอย่างมันเขี้ยว จัดการตวัดอุ้มร่างเธอขึ้นสู่อ้อมแขนพาไปอาบน้ำ เสียงหัวเราะในห้องน้ำค่อยๆ แปรเปลี่ยนเป็นเสียงคราง ก่อนที่จะเงียบลงด้วยความสุขสมอีกครั้งร่างสูงของแดนตะวันที่เดินลงมาพร้อมกับอัญชัญทำให้สุริยันต์เงยหน้าขึ้นมอง สีหน้าของเขาเคร่งเครียดบ่งบอกว่าอารมณ์ไม่ปกตินัก“สวัสดีครับเฮีย”“ฟัดกันสมใจแล้วสิ เดินสะโหลสะเหลลงมาเชียว” แดนตะวันลูบท้ายทอยไปมา แต่อัญชัญรีบยิ้มแป้นแล้น พยักหน้าว่าใช่“ฉ่ำปอดเลยค่ะ คิดถึงเฮียแดนมาก”“ปวดกบาล!” คนที่กำลังสูบไปป์อยู่ถึงกับกุมขมับ“ปวดกบาลที่เมียหายเหรอเฮีย” สายตาคมดุตวัดมาหา แต่อัญชัญไม่กลัว เธอละอัดอั้นตันใจอย

“ยายเด็กน้อย เสียใจด้วยนะที่เธอเมาหลับไปก่อน” เสียงเหี้ยมของอีกฝ่ายแลดูขนลุก ก่อนที่จะหันไปยิ้มกับผู้มาใหม่ ร่างสูงใหญ่ของคนที่เดินออกมาพยักหน้าให้ลูกน้องหิ้วปีกคนที่นอนสลบขึ้นไปบนห้องทันที“ธันคะ จัดการให้พวกมันกระอักเลยนะคะ เดี๋ยวลูกพลับจะถ่ายคลิปให้เอง” เธอบอกเขาด้วยน้ำเสียงรื่นเริง เสียดายที่ไม่ได้สูตรเหล้าจากอัญชัญ เพราะอีกฝ่ายปากแข็งมาก ถามอะไรก็ไม่ยอมบอก แต่ไม่เป็นไร แค่นี้เธอก็สะใจมากพอแล้วธันวายิ้มเหี้ยมโอบกอดหญิงสาวเดินขึ้นห้องด้วยท่าทีที่เต็มไปด้วยแผนร้าย สองหนุ่มสาวมองร่างที่นอนแผ่อยู่บนเตียงแล้วยิ้มให้กัน ลูกพลับเดินไปเปิดกล้องถ่ายวิดีโอ ในขณะที่ธันวาสวมหน้ากาก แล้วเริ่มปลดเปลื้องเสื้อผ้าออกจากกาย มือหนาลูบไล้ไปตามเรือนร่าง แต่ยังไม่ทันได้ทำอะไร เสียงเอะอะก็ดังขึ้นเสียก่อนโครมๆๆ เสียงเคาะประตูดังขึ้น“นายครับ ตำรวจมากันเต็มเลยครับ เข้ามาค้นร้าน”“มันมาได้ยังไงวะ” แล้วเสียงเอะอะโวยวายก็ดังขึ้น ตำรวจมาเป็นกองทัพ ไม่รู้ว่ามาจากไหน ในห้องมีคนกรูกันเข้ามา ชุลมุลจนธันวากับลูกพลับตั้งตัวไม่ทัน ไม่มีใครสนใจอัญชัญอีก ธันวาต้องไปรับหน้าตำรวจ คนที่มาเที่ยวหนีออกจากร้านกันไปหมด วิ่

“อัญอย่าโกรธพลับพลึงเลยนะ พลับพลึงทำไปเพราะจำเป็นจริงๆ ตอนนี้พลับพลึงไม่ไหวแล้ว” คนพูดวางสายไปก่อนจะส่งข้อความมาหา ใบหน้าเขียวช้ำและร้องไห้อย่างหนักทำเอาอัญชัญสะดุ้ง“เฮ้ย! ทำกันถึงขนาดนี้เลยเหรอ” อัญชัญแต่งตัวอย่างเร่งรีบ มองตัวเองหน้ากระจกนิ่ง ให้คนขับรถเอารถออกทันที ตอนแรกจะชวนแดนตะวันไปด้วย แต่เขามีงานต้องทำ เธอเลยไม่อยากกวนเขา ไปคุยกับพลับพลึงให้รู้ดำรู้แดงกันไปเลยก็ดี เธอหยิบปืนพกติดตัวไปด้วยกลัวเจอคนของธันวา เมื่อลูกพลับเห็นอัญชัญมาหาที่บ้านก็ร้องห่มร้องไห้หนักกว่าเดิม อัญชัญเห็นสภาพอีกฝ่ายมีรอยเขียวช้ำเหมือนโดนทำร้ายไปทั้งเนื้อทั้งตัว เธอก็ตกใจไม่น้อย“เธอเป็นอะไร” อัญชัญเอ่ยถาม“เรื่องเมื่อคืนต้องขอโทษด้วยนะอัญ อัญอย่าโกรธเราเลยนะ” ลูกพลับจับมือของอัญชัญเขย่าไปมา ขอโทษขอโพยเป็นการใหญ่“นี่มันอะไรกัน เธอไปรู้จักหมอนั่นได้ไง ไปติดหนี้มันเท่าไหร่”“พลับพลึงเป็นหนี้คุณธันวาอยู่เยอะมาก เขาเลยบังคับให้ทำแบบนี้ พอไม่สำเร็จ เขาก็ทุบตีทำร้ายซ้อมพลับพลึงจนสภาพเป็นแบบนี้แหละ” ลูกพลับร้องไห้สะอึกสะอื้นน้ำตาเป็นเผาเต่า อัญชัญเห็นแล้วใจอ่อนยวบ“มันทำถึงขนาดนี้เชียวหรือ”“พลับพลึงไม่ขอให้อั

“อยากกดปุ่มไหนก็กดไปเถอะ กูตายมันก็ตาย” ธันวาไม่กลัวตาย แต่กรงนั่นหล่นลงไปในน้ำตอนไหนแดนตะวันก็ต้องตาย“ฉันถามว่าปุ่มไหน” อัญชัญกดปืนที่ขมับแรงขึ้น เม็ดเหงื่อขึ้นเต็มใบหน้าเพราะความเครียด ตอนนี้เธอแทบกลั้นใจ มันรู้สึกอึดอัดจนอกแทบแตก“ไม่รู้”“ไอ้!” เธอสบถ“งั้นก็ตายเสียเถอะ”“ก็ยิงสิวะ แต่กูไม่บอก กรงนั่นถ้าค้างอยู่อีกไม่กี่นาทีไม่กดปุ่มอะไรมันจะตกลงไปเอง ฮ่าๆๆ” ธันวาหัวเราะอย่างบ้าคลั่งแบบไม่กลัวตาย จระเข้กระโดนขึ้นมาชนกรงจนเอียงไปเอียงมา แดนตะวันเริ่มสู้กับจระเข้ตัวเล็กๆ ที่ลอดกรงเข้ามาได้ มันกระโดดกระแทกกรงเพื่อให้เหยื่อหล่นลงไป“เฮีย!” อัญชัญมองแดนตะวันที่พยายามเอาตัวรอด และโดนจระเข้ตัวเล็กๆ กัด มันดุร้ายน่ากลัวแม้จะตัวเล็กก็ตามที ชายหนุ่มร้องลั่นกระชากมันออกก่อนจะโยนทิ้ง ตัวเล็กแต่พิษสงเหลือร้าย“งั้นแกก็ตายไปซะ” อัญชัญทำท่าจะยิง แต่เสียงเข้มของคนใต้ร่างที่โดนจ่อยิงพูดขึ้นมาเสียก่อน“สีเขียว ปุ่มเขียว”อัญชัญยังไม่ได้กด เธอหันไปมองแดนตะวัน ปืนที่จ่อหัวของธันวากลายเป็นยิงหัวจระเข้ตัวเล็กๆ ดุร้ายที่กระโดดลอดกรงเข้าไปกัดขาของเขาแทนธันวาอาศัยจังหวะนั้นดิ้นและผลักหญิงสาวไปอีกด้าน เข