All Chapters of ภรรยาวัยละอ่อน: Chapter 1 - Chapter 10

ช่อเพชร พิรุณรักษ์ เด็กสาววัยสิบแปดปีค่อยๆ คลานเข่าเข้าไปหาคุณยายที่นั่งสนทนาปราศรัยอยู่กับแขกประจำคนสำคัญ คุณกนกกานต์ วิรุณรัศมี หญิงสูงวัยอายุห้าสิบแปดปี และลูกชายคนเดียวของท่าน ภาม วิรุณรัศมี อาจารย์หนุ่มคณะเกษตรศาสตร์ สาขาพฤกษศาสตร์ วัยสามสิบห้าปี เธอนั่งฟังคนทั้งคู่คุยกันเงียบๆคุณกนกกานต์นั้นมีภูมิลำเนาอยู่ในละแวกบ้านสวนของคุณยายช่อลดา ซึ่งเป็นคุณยายวัยเจ็ดสิบปีของช่อเพชร หลานกำพร้าที่ท่านอุปการะเลี้ยงดูเอาไว้ ดังนั้นทุกวันหยุดเสาร์-อาทิตย์ คุณกนกกานต์ก็จะชวนลูกชายเดินทางแวะเวียนมาเยี่ยมเยียนคุณยายช่อลดาเป็นประจำ ทั้งสองคุยกันถูกคอ ชอบไปวัดไปวาทำบุญสุนทานเหมือนกัน จึงคบหากันมานาน เพราะชอบทำอะไรเหมือนๆ กัน“หนูช่อนี่ยิ่งโตยิ่งสวย ยิ่งน่ารัก กิริยามารยาทเรียบร้อยเหลือเกินนะคะ น้าลดา” คุณกนกกานต์เอ่ยชมด้วยรอยยิ้มพิมพ์ใจ ในขณะที่ช่อเพชรนั่งพับเพียบเรียบร้อยอยู่บนพื้นใกล้ๆ คุณยายช่อเพชรก้มหน้านิ่ง ใจก็คิดว่าสองแม่ลูกนี้มาทีไร เธอต้องออกมาต้อนรับขับสู้ นั่งพับเพียบจนเหน็บกินเสียทุกคราไป“น้าอบรมสั่งสอนมาตั้งแต่เล็กแต่น้อย ให้อยู่กับเหย้าเฝ้ากับเรือน ทำกับข้าวกับปลา ไม่เที่ยวเตร่

“คุณป้านกกับอาภามจะกลับแล้วนะลูก” คุณยายจำต้องเรียกภามว่าอาตามหลานสาว เพราะให้เรียกพี่ อีกฝ่ายไม่ยอมเรียก จะเรียกอาท่าเดียว ภามยังดูหนุ่มแน่นและไม่แก่ ถ้าไม่บอกว่าอายุสามสิบห้าท่านก็ไม่เชื่อคุณยายคิดในใจว่าเรียกคนเป็นแม่ว่าป้า เรียกคนเป็นลูกว่าอา ฟังแล้วทะแม่งหูชะมัดช่อเพชรรีบยกมือไหว้คนทั้งสองทันที แล้วก็ยืนส่งแขกของคุณยายขึ้นรถ“ไปทำอะไรมา บอกยายมาซะดีๆ”“ไม่มี้ไม่มีเลยค่ะคุณยาย ไม่ได้ทำอะไรเลย” คนทำผิดโบกไม้โบกมืออย่างมีพิรุธ“ปฏิเสธเสียงสูงแบบนี้ต้องมีแน่ๆ”“ไม่มีจริงๆ นะคะ คุณยายไม่เชื่อหนูเหรอ” เด็กสาวก้มหน้าทำท่าจะบีบน้ำตา“ไม่มีก็ไม่มี ไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเถอะ จะพาไปร้อยมาลัย”“ค่ะคุณยาย จะไปเดี๋ยวนี้ล่ะค่ะ” ช่อเพชรรีบรับคำทันที ไปร้อยมาลัยดีกว่าโดนคุณยายดุ เธอรีบวิ่งปรู๊ดไปในห้องครัว เก็บข้าวของให้เรียบร้อย ยังได้ยินคุณยายบ่นตามหลังมาว่าอย่าวิ่ง เดี๋ยวหกล้มป้าแมวยังอยู่ในห้องครัว รอซักถามความเป็นมาเป็นไป เธอจำต้องเล่าความจริงทั้งหมดให้ท่านฟัง“ตายแล้วคุณช่อ ไปแกล้งคุณภามแบบนั้นได้ยังไงกันคะ”“ป้าแมวอย่าไปบอกคุณยายนะคะ ไม่งั้นช่อโดนหยิกเนื้อเขียวแน่ๆ”“ทีหลังอย่าไปแกล้ง

เด็กอะไรนมใหญ่!อาจารย์หนุ่มเบือนหน้าหนี ก่อนจะได้ยินเสียงตูมอีกรอบ คราวนี้เธอดำน้ำหายไปอีก เขาอดรนทนไม่ไหว จึงเดินไปมองเธออยู่ริมบึงบัว ซึ่งมีศาลาอีกหลังตั้งตระหง่านอยู่ ตรงนั้นมีบันไดยื่นลงไปในน้ำ มีที่นั่งสำหรับเอาไว้ชมวิว แต่เขาเลือกนั่งที่ศาลาหกเหลี่ยมอีกด้านเพราะสามารถเอนนอนได้สบายกว่าเขามองอยู่นาน คิดในใจว่าเด็กสาวกลั้นหายใจในน้ำได้นานมาก ภามผงะเมื่อเธอทะลึ่งพรวดขึ้นมาตรงหน้าเขา ใบหน้าสดใสที่ยิ้มกว้างห่างกับเขาแค่คืบ ลมหายใจร้อนๆ เป่ารดกันถนัดถนี่ เธอเองก็คงอึ้งไปเหมือนกันที่เห็นเขา ภามกะพริบตาปริบๆ หัวใจหนุ่มสั่นรัวอย่างรุนแรงเขาตกหลุมรักเด็กแสบ!“เฮ้ย! ตู้ม!” เพราะมัวแต่อึ้งเลยโดนเธอดึงลงไปในน้ำ เขาได้ยินเสียงหัวเราะสดใสของเธออยู่อีกด้าน ภามมองสภาพของตัวเองคือเปียกไปหมด รองเท้าแตะที่เขาสวมอยู่ลอยขึ้นมาเหนือน้ำ“แกล้งอาเหรอ”“ช่อนึกว่าคุณอาจะอยากเล่นน้ำกับช่อด้วยเสียอีก” เธออมยิ้มเจ้าเล่ห์ไม่ไกลจากเขานักช่อเพชรมัวแต่นึกถึงชัยชนะของตัวเองที่แกล้งเขาได้ ภามเลยเข้าถึงตัวอย่างรวดเร็ว ร่างสูงแข็งแรงของภามเบียดชิดเข้ามาหา โอบกอดร่างน้อยแนบอก“ปล่อยนะคะอาภาม” หนีไม่ทันเลยตกใจท

“อาป้อนให้ดีกว่า” ประโยคของเขาทำเอาเธอกะพริบตาปริบๆ เขาตักไอศกรีมมาป้อนที่ปากของเธอ ช่อเพชรเลยจำต้องอ้าปากรับ เพราะกลัวเขาจะจูบเอาอีก“อื้อ...” พออ้าปากรับเท่านั้นแหละ เขาก็บดจูบลงมาจริงๆ ไอศกรีมที่เขาป้อนไม่ได้กิน แต่ได้กินปากเขาแทนช่อเพชรตาโตก่อนที่มือบางนิ่มจะจิกคอเสื้อของเขาเอาไว้แทน เธอหลับตาพริ้ม ถอยหนีจุมพิตของเขาอย่างไร้เดียงสาภามรุกต้อน สอดลิ้นเข้าไปในโพรงปากแสนหวาน เธอครางอืออาโดนเขาบดจูบจนปากบวมเจ่อ“อาภามขา พอแล้วค่ะ ปากช่อช้ำหมดแล้ว” เธอก้มหน้างุดๆ เบี่ยงหลบ จมูกและปากของเขาเลยพลาดไปโดนแก้มสาวแทน“คิดถึง...” เขากระซิบบอก ลมหายใจร้อนๆ ที่เป่ารดอยู่ข้างแก้มพร้อมด้วยประโยควาบหวาม แหบพร่า ทำท้องไส้เธอปั่นป่วนเขาทำท่าจะโอบกอดเธอเอาไว้ แต่ช่อเพชรมุดเข้าใต้รักแร้ของคนตัวสูง หนีไปอีกด้านของศาลา ใบหน้าเห่อร้อน แดงก่ำ“คุณอาหิวไหมคะ ช่อจะไปทำอาหารให้กิน” เธอรีบเอ่ยถาม ถอยหนีไปเสียไกล“อากินเผ็ดมากไม่ได้ เค็มมากก็ไม่ได้” เขาพูดติดตลก ช่อเพชรกัดปากเบาๆ รู้ดีว่าเขาหมายถึงอะไร“ค่ะ” เธอรับคำ นึกถึงวันนั้นแล้วอดขำเสียไม่ได้“แล้วช่อจะทำอะไรให้อากินครับ” เขาเอ่ยถาม ยังอยากรั้งให้

“ยายตกลง ค่าเช่าเท่าไหร่พ่อภามก็บอกมาเถอะ ยายยินดีมากๆ กังวลเรื่องนี้อยู่พอดี แม่ช่อเขาไม่พูด แต่ยายรู้ดี เลี้ยงมาตั้งแต่ตีนเท่าฝาหอยเขาเกรงใจ คงคิดว่ายายไม่อนุญาต ตอนเด็กๆ น่ะใช่ แต่นี่เขาโตแล้ว จะไปใช้ชีวิตอยู่ข้างนอกเองบ้าง ยายก็ไม่ได้หวงห้ามหรอก เขาเองต้องเรียนหนังสือหนังหาเพื่ออนาคตของเขา ยายต้องมอบสิ่งที่ดีที่สุดให้เขา เขาจะได้ดูแลตัวเองได้ เพราะยายเองก็แก่แล้ว จะตายวันตายพรุ่งยังไม่รู้ คงไม่ได้ดูแลเขาไปตลอดชีวิตหรอก”“ค่าเช่าผมไม่คิดหรอกครับ แค่ช่วยดูแลห้องให้ ไม่ปล่อยให้ทรุดโทรมก็ดีมากแล้วครับ” บ้านช่องหรือห้องพัก ถ้าไม่มีคนอยู่มักจะทรุดโทรมเพราะไม่ได้ดูแล ช่อเพชรไปอยู่ที่นั่นเขาก็ยินดี“ได้ยังไงกัน คิดค่าเช่าไปเถอะ ยายไม่มีปัญหา”“ผมไม่คิดจริงๆ ครับ ให้ช่อเพชรช่วยดูห้องให้แค่นี้ก็พอแล้วครับ”“งั้นแล้วแต่เราละกัน ยายไม่บังคับแล้ว” เพราะคนพูดยืนยันจะไม่รับค่าเช่า คนแก่เลยไม่อยากเซ้าซี้ให้มากความ รู้จักนิสัยใจคอกันดี ภามเป็นคนพูดคำไหนคำนั้น เป็นคนมีสัจจะวาจาที่เชื่อถือได้ช่อเพชรคลานเข่า ถือตะกร้าดอกไม้เข้ามาหาคุณยาย ภามมองร่างน้อยไม่วางตา เธอช้อนสายตาขึ้นมองเขา ก่อนจะหลบวูบ