All Chapters of ภรรยาวัยละอ่อน: Chapter 11 - Chapter 20

แล้วทั้งสองก็รับประทานข้าวต้มกันอย่างเงียบๆ ต่างคนต่างมองหน้ากัน แล้วเผลอยิ้ม แต่ไม่มีใครพูดอะไรกัน คล้ายจะใช้ใจสื่อถึงกันมากกว่าคำพูดภามพาเด็กสาวมาซื้อชุดนักศึกษาและเสื้อผ้าของใช้หลายอย่าง เนื่องจากต้องย้ายไปเมือง ช่อเพชรเดินดูของอย่างเพลินตา วันนี้คุณยายให้งบมาไม่อั้น เพราะดีใจที่เธอสอบเข้ามหาวิทยาลัยได้“ชุดนี้เป็นยังไงคะคุณอา”“มันสั้นไปครับ” คนตอบส่ายหน้าไปมา ไม่โอเคกับชุดที่เธอหยิบมา“อาภามรู้ไหมคะ เวลาอาภามส่ายหน้าไม่เห็นด้วยนี่ เหมือนคุณยายมาเองเลยค่ะ” เธอหัวเราะคิกๆ จินตนาการนึกไปถึงหน้าคุณยายตอนเห็นชุดนักศึกษาซึ่งเป็นกระโปรงสั้นๆ แบบนี้ออกเลยว่าคงทำหน้าเหมือนภาม“ที่ไม่อยากให้ใส่สั้นๆ แบบนี้เพราะอาหวง กลัวคนอื่นเห็น แต่ถ้าใส่ให้อาดูคนเดียว อาโอเคนะครับ” เขาเดินเข้ามาหา หยิบกระโปรงสั้นจากมือเธอไปแขวนเอาไว้ที่ราวเหมือนต้องมนตร์สะกด เธอเองก็ยืนนิ่งเมื่อเขามาหยุดอยู่ตรงหน้าแล้วประโยคของเขาก็ทำเอาใจสาวเต้นรัว“ลองชุดนี้ดีกว่า” เขาหยิบกระโปรงยาวจีบรอบมาให้เธอแทน เธอแทบหลุดขำ“คุณยายสั่งมาเหรอคะ”“อาหวง บอกแล้วไง” เขาบอกซ้ำ คราวนี้คนฟังถึงกับไปไม่เป็น รีบรับกระโปรงยาวจีบรอบต

“อาอ่อยช่อตรงไหน” คนตอบยังสาละวนอยู่กับอาหารหน้าเตาไฟฟ้า“อ้อ... ช่อล้อเล่นน่ะค่ะ” เธอส่ายหน้าไปมา เดินเข้าไปดูเขาทำอาหาร คอนโดมิเนียมแบบนี้ก็ดีนะ มีเครื่องดูดควัน ไม่ต้องกลัวว่ากลิ่นอาหารจะตลบอบอวลไปทั่วห้อง เพราะสถานที่ค่อนข้างจำกัด ไม่เหมือนบ้านสวนที่เธออยู่“เวลาหิวก็ทำอาหารกินเองได้ตอนกลางคืน แต่ถ้าหนาว เรียกอามาเป็นหมอนข้างได้นะ หมอนข้างแบบอาทั้งอุ่น ทั้งดิ้นได้ แล้วก็อาจจะฟินด้วย” เขาอ่อยเธอแน่ๆ ช่อเพชรอยากจะยิ้ม แต่ทำหน้าเคร่งเอาไว้ ก่อนจะเสไปยิ้มทางอื่นเชอะ! ไม่ได้เห็นขาอ่อนเธอง่ายๆ หรอก“เสร็จแล้วล่ะ” เขาตักสปาเกตตีทะเลใส่จาน เธอก้มลงไปมอง หอมจนต้องสูดดมเสียเต็มปอด“ว้าว... น่ากินจังเลยค่ะ”“อาเหรอครับ”“คะ?” เธอเงยหน้าขึ้นมองอย่างสงสัย ก่อนจะทวนประโยคของเขาแน่ะ! มีอ่อย ไม่หลงกลตาแก่ง่ายๆ หรอก“สปาเกตตีทะเลค่ะ ที่น่ากิน ไม่ใช่อาภาม”“ไม่หลงกลแฮะ”“อาภามท่าจะเจ้าชู้นะคะ สงสัยสาวๆ ติดตรึม”“เชื่อไหม พูดแบบนี้กับว่าที่เมียคนเดียว” เขายกจานสปาเกตตีออกไปด้านนอก เธอเดินตามไปแบบเขินๆ ขาแทบพันกัน กัดปากตัวเอง เมื่อคิดตามแล้ว... อยากจะกรีดร้องอ๊ายยย... เธอไปเป็นว่าที่เมียของเขาตอ

ช่อเพชรตื่นนอนตั้งแต่เช้ามาช่วยป้าแมวทำอาหารเช้า ยิ่งใกล้เปิดเทอมมากขึ้นเท่าไหร่ เธอยิ่งตื่นเต้นกับการเข้าเรียนมหาวิทยาลัยมากขึ้นเท่านั้นมื้อเช้าของวันนี้เป็นข้าวต้มปลา เธอไม่คิดว่าภามจะมา แต่เขาก็มาแค่เห็นหน้า หัวใจที่ฟูฟ่องพองโตคับอก มันก็เต้นถี่รัวอย่างรุนแรง เขินอายระคนมีความสุขอย่างบอกไม่ถูกแค่คิดถึงเขาเธอก็อมยิ้มได้ทั้งวัน แต่เห็นหน้านี่มันยิ่งกว่าการอมยิ้ม เพราะไม่รู้ตัวเลยว่ายิ้มกว้างให้เขาไปถึงขนาดไหนภามกับมารดาของเขาเป็นคนมีน้ำใจ ยามมาหาคุณยายมักมีของฝากติดไม้ติดมือมาให้อยู่เสมอ คุณยายจึงนิยมชมชอบสองแม่ลูกเป็นอันมาก“พาอาภามไปเดินเล่นสิช่อ ยายจะคุยธุระกับป้านกเสียหน่อย”“ค่ะคุณยาย” ช่อเพชรรับคำอย่างว่าง่าย หากเป็นสมัยก่อนเธอคงแอบบ่นในใจว่าทำไมต้องเป็นเธอ แต่ตอนนี้เธอกลับรู้สึกไปอีกทาง อยากอยู่ใกล้ภาม เพราะมันทำให้รู้สึกมีความสุข“รีบเดินไปไหนครับ” ภามเอ่ยถาม มองคนเดินขาแทบขวิดด้วยรอยยิ้มเอื้อเอ็นดู เธอชะงัก หันมาทำปากยื่น หน้างอน้อยๆ“จะไปเก็บดอกบัวค่ะ พรุ่งนี้วันพระ” เธอหันมาตอบ ไม่กล้ามองสบตาคนที่มองอยู่ก่อนแล้ว หมุนตัวจะเดินไปที่สระ ภามก็ตามมารั้งแขนเล็กๆ เอาไว้“รออ

“คุณอา...”“ขอกอดให้ชื่นใจเท่านั้น อาไม่เคยคิดจะล่วงเกินให้สาวน้อยของอาต้องมัวหมอง” เขาเชยคางสาวให้แหงนขึ้นสบตา จุมพิตเบาๆ แล้วผละไปจุมพิตกลุ่มผมนุ่มสลวยของเธอแทน ก่อนจะกดศีรษะเล็กๆ ให้ซุกที่อกอบอุ่นช่อเพชรซุกหาไออุ่นนั้นเงียบๆ ก่อนจะหลับคาอ้อมแขนของเขา ภามอุ้มร่างน้อยไปนอนในห้อง ก่อนจะห่มผ้าให้เธอ ค่อยๆ กอดรัดร่างนั้นด้วยความรักสุดหัวใจช่อเพชรตื่นขึ้นมาในตอนเช้าเพราะกลิ่นอาหารที่โชยมาจากมุมหนึ่งซึ่งเป็นห้องครัวเล็กๆ เธอขยี้ตาไปมา พบว่าตัวเองนอนอยู่บนเตียงกว้าง สำรวจเนื้อตัวแล้วมันยังปกติดีทุกอย่าง จึงรีบเดินออกไปดูเห็นภามกำลังทำข้าวผัดหอมกรุ่นอยู่บนเตา เธอยิ้มทันทีที่เห็นร่างสูงเพรียวสวมผ้ากันเปื้อน กำลังทำอาหารอย่างคล่องแคล่ว“ไปล้างหน้าแปรงฟันสิครับ แล้วมากินข้าวกัน อาทำข้าวผัดรวมมิตรให้ช่อด้วยนะ” ข้าวผัดเป็นอาหารง่ายๆ แต่อร่อยถูกปากคนส่วนใหญ่ ช่อเพชรได้ยินดังนั้นก็เริ่มหิว เธอเดินไปล้างหน้าแปรงฟันทันทีภามทำข้าวผัดหอมกรุ่น แกงจืด มะระผัดไข่ และยำไส้กรอกกับลูกชิ้นอีกอย่าง“น่ากินจังเลยค่ะ”“น่ากินก็ต้องกินเยอะๆ นะครับ อาทำสุดฝีมือเลยนะ”“แค่ได้กลิ่นก็รู้เลยค่ะว่าอร่อย” ข้

“อุ๊ย!” หันมาอีกครั้งแก้มสาวจึงชนกับปากร้อนๆ ของคนที่ยืนอยู่ไม่ไกลแก้มนวลร้อนฉ่า ขึ้นสีเรื่อๆ ทันที มือบางยกขึ้นลูบเบาๆ เสมองไปทางอื่น“รู้จักไหมครับว่ามีพันธุ์อะไรบ้าง” เขาชวนคุย คนที่เขินอายเลยหันไปมอง ก่อนจะสัมผัสเบาๆ“อันนี้รองเท้านารี อันนี้แวนด้าค่ะ” รองเท้านารีที่อยู่ตรงหน้าเธอนั้น มีลักษณะดอกที่เป็นจุดเด่น และคล้ายคลึงกับรองเท้าของผู้หญิงชาวเนเธอร์แลนด์ แต่ในวงการกล้วยไม้นั้น เขาจะเรียกดอกว่า ‘กระเป๋า’ ซึ่งบางชนิดออกดอกเดี่ยว แต่บางชนิดออกดอกเป็นช่อ ลำต้นแตกหน่อ และมีขนาดสั้น รากเจริญเติบโตตามแนวราบส่วนแวนด้านั้นเป็นแบบกลม บ้านสวนของคุณยายก็มีดอกไม้นานาพรรณ เธอจึงรู้จักดอกไม้พวกนี้เป็นอย่างดี“คิดว่าเรียนเกษตรศาสตร์แล้วจะไปทำอะไรครับ”“คุณอาคิดว่าช่อเรียนจบแล้วอยากทำอะไรคะ” เธอถามเขากลับ ภามมองหน้าเด็กสาวที่มีความแก่นเซี้ยวและอ่อนหวานรวมอยู่ในคนคนเดียว“เรียนจบสาขานี้ก็มีงานหลายอย่างรองรับนะครับ เช่นสอนหนังสือ หรือทำงานหน่วยงานราชการอื่นๆ”“คนแก่ชอบให้ลูกหลานรับราชการนะคะ”“แค่กๆๆ” ภามสำลัก หน้าตาเหลอหลา เพราะรู้สึกว่าโดนหาว่าแก่“ช่อไม่ได้หาว่าอาภามแก่เสียหน่อย ร้อนตัวท