All Chapters of เล่ห์หวาม+เล่ห์สวาท: Chapter 21 - Chapter 30

เธอเงยหน้ามองเขา น้ำตานองหน้า เขากุมใบหน้าของเธอเอาไว้ ซับน้ำตาให้เบาๆ“อยู่กับฉันลำบากตั้งแต่เด็ก ต่อจากนี้ไปจะไม่ให้ลำบากแล้วนะ”“ทำไมคะ”“ฉันจะทำตัวเป็นสามีที่ดีไม่ให้เหมือนคุณพ่อเด็ดขาด”“คุณนัสเสียใจไหมคะเรื่องที่บ้าน”“ไม่หรอก มันไม่ใช่ของฉันแต่แรก เป็นของคุณพ่อ ฉันเคยพูดกับคุณแม่แล้วว่าให้ย้ายไปอยู่ที่อื่น จะทนอยู่กันอีกทำไม ในเมื่อหมดรักกันแล้ว อยู่กันไปก็ทรมานกันเปล่าๆ”“คุณท่านใจดำมาก ไม่มาดูดำดูดีลูกเมียเลย” เธอรู้สึกว่าบิดาของมนัสวีใจดำนัก ถ้าเธอมีพ่อแบบนี้คงจะช้ำใจไม่ต่างกัน“เราเริ่มต้นกันใหม่นะยายเด็กถึก”“เมื่อกี้คุณนัสเรียกพลอยว่ายังไงคะ”“ยายเด็กถึก”“พลอยไม่ใช่วัวควายนะคะ” เธอค้อนเขา“ก็ไม่ใช่น่ะสิ แต่เด็กอะไรถึกจริงๆ โดนแกล้งแต่เด็ก ซื่อบื้อก็ซื่อบื้อ” เขาทาบหน้าผากกับหน้าผากของเธอ“พลอยคงซื่อบื้อจริงๆ นั่นแหละค่ะ ที่หลงรักคุณนัสเข้า”“คราวหลังอย่ายอมฉันอีกนะ ถ้าฉันดื้อให้เธอดุได้”“ดุได้เหรอคะ” เธอยืดอกทำท่าขึงขัง“อือ... ขอบใจนะพลอยใส ที่ทำให้ฉันได้รู้จักกับความรัก เธอคือผู้หญิงที่มีค่าที่สุด ฉันทำร้ายเธอ เกือบจะเสียเธอไปแล้ว”“พลอยอโหสิกรรมให้ท

ฤกษ์ส่งตัวเข้าห้องหอมีขึ้นหลังจากงานเลี้ยงเลิกราไปช่วงหัวค่ำ ที่นี่ไม่มีงานดึกดื่น เพราะเกรงใจเจ้าของบ้านที่มีสมาชิกเพียงแค่ไม่กี่คน จึงช่วยเก็บกวาดทุกอย่างจนเรียบร้อยก็แยกย้ายกันกลับบ้านของตัวเอง“แม่ขอให้ลูกทั้งสองรักกันไปนานๆ เห็นอกเห็นใจซึ่งกันและกัน เวลามีเรื่องไม่พอใจกันก็ให้คิดถึงตอนที่ลำบากนะลูก”ทั้งสองกราบคุณดาเรศ ท่านร้องไห้เบาๆ ลูบศีรษะของลูกๆ ด้วยความสุขที่เห็นลูกคนเดียวเป็นฝั่งเป็นฝากับผู้หญิงที่ดีงาม“แม่ดีใจที่นัสไม่เจ้าชู้เหมือนพ่อ” อดไม่ได้ที่จะพูดถึงอดีตสามี“ผมจะไม่เจ้าชู้ครับแม่” มนัสวีรับคำอย่างมั่นเหมาะ“แม่ขอโทษพลอยอีกครั้งนะลูก วันนี้หนูสวยที่สุดและเป็นผู้หญิงที่ดีที่สุดสำหรับลูกชายของแม่” ท่านดึงเด็กสาวมากอดแนบอก ร้องไห้เบาๆ อย่างตื้นตัน“ขอบคุณค่ะคุณแม่” ป้าจงจิตรที่กลับมาดูแลคุณดาเรศอีกครั้งค่อยๆ เข็นรถของเจ้านายออกไปจากห้องหอมนัสวีประคองร่างของเจ้าสาวมากอดเอาไว้แนบอก เขาไล้แก้มสาวเบาๆ ก่อนจะพาเธอไปที่หน้ากระจก จัดการแกะผมให้ภรรยาอย่างเบามือ ในขณะที่เธอก็เช็ดเครื่องสำอางไปพร้อมๆ กัน“ไปอาบน้ำกันนะ” เขาชวนไปอาบน้ำ พลอยใสเลยรู้สึกหน้าร้อนหน่อยๆ เมื่อเขาช่วยป

“บ้าผู้ชาย!” เสียงหาเรื่องของเพื่อนอย่างชัชวินทร์ทำให้ดมิสาหน้างอง่ำ ไอ้หมอนี่ปากร้ายชอบหาเรื่องแขวะเธออยู่เรื่อย ไม่เหมือนกับพลอยใส เขาพูดจาดีด้วยแตกต่างจากเธอลิบลับเธอแอบปลื้มมนัสวีรุ่นพี่ปีสี่เหลือเกิน เลยตั้งหน้าตั้งตาทำผ้าเช็ดหน้าสวยๆ สีหวานให้เขา ไอ้เพื่อนปากมอมยังบอกว่า“ทำให้ตุ๊ดหรือไง”“คนไม่มีความละเอียดอ่อนอย่างนายจะไปเข้าใจอะไร” การมอบผ้าเช็ดหน้าให้พี่นัสในวันนั้นโดยฝากเพื่อนรักอย่างพลอยใสไป ทำให้เธอได้เป็นแฟนกับเขาจริงๆ แต่เรื่องราวความรักของเธอมันไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบน่ะสิ เพราะเธอดันไปเสียตัวให้ไอ้เพื่อนปากไม่ดีอย่างชัชวินทร์ในวันที่เขาตัวเปียกแล้วมาขอค้างที่หอของเธอ จะว่าบรรยากาศพาไปก็ไม่ใช่ เธอโดนหมอนั่นมอมเหล้า ก็ไม่ใช่อีกนั่นแหละ เธออยากดื่มเองนี่แหละ อยากรู้อยากลองและคิดว่าเขาจะเป็นสุภาพบุรุษ ที่ไหนได้ตื่นมาเสร็จหมอนั่นไปแล้วเรื่องนี้ทำให้เธอละอายใจต่อมนัสวีมาก พอสอบเสร็จเขานัดให้เธอไปเจอเพราะมีเรื่องสำคัญจะคุยด้วย เธอก็รีบไปในทันที เพราะเธอเองก็มีเรื่องสำคัญจะคุยกับเขาเช่นกันแต่ยังไม่ทันที่มนัสวีจะพูดอะไร ชัชวินทร์ก็โทร. มาขู่ให้เธอไปเจอเดี๋ยวนั้นเลย ถ้าไม่ไ

“จู่ๆ ที่รักก็พามิไปบ้าน พ่อกับแม่ที่รักจะว่ายังไง” ดมิสาอยากจะกัดลิ้นตัวเองนักที่ต้องเรียกเขาว่าที่รักโอ๊ย! มันมุ้งมิ้งไม่สมกับความหล่อล้ำของเขาเลยใช่! ชัชวินทร์หล่อล้ำน่าปล้ำ แต่เธอไม่เคยคิดกับเขาเกินเพื่อน เธอชอบมนัสวีต่างหากล่ะ เมื่อก่อนเธอเคยคิดว่าชัชวินทร์ชอบพลอยใสเสียอีก แต่เหตุกลับตาลปัตรเสียได้“พ่อกับแม่ของชัชใจดีนะจะบอกให้ ถ้ารู้ว่าชัชพาที่รักกลับไปแนะนำว่าเป็นแฟน ต้องดีใจมากแน่ๆ เลย ท่านบอกว่าเรียนจบชัชต้องลงจากคานเลย จะได้มีลูกทันใช้” พูดเป็นตุเป็นตะ! เธอว่าเขาในใจ“จะดีเหรอคะ” ผู้หญิงไปบ้านผู้ชายมันไม่ค่อยงาม ไม่รู้สิ ไปทำความรู้จักเฉยๆ ได้ แต่นี่ไปแนะนำว่าเป็นแฟน แถมยังต้องไปค้างคืนอีก“ดีสิ ตกลงนะ” ชัชวินทร์จับศีรษะของหญิงสาว ก่อนจะกดให้เธอพยักหน้า“โอเค ที่รักตอบตกลงแล้ว”“แบบนี้เรียกมัดมือชก”“ข้าวผัดปูอร่อยไหม” เขายื่นหน้ามาหา ยิ้มใส่ตาเธอ เปลี่ยนเรื่องกะทันหันจนคนฟังตั้งรับแทบไม่ทัน พยักหน้าบอกว่าอร่อยไปเสียแล้ว“แล้วจะทำให้กินอีกนะ” เธอเดินหนี อ๊าย... ไปพยักหน้าบอกว่าอร่อยทำไมกัน ก่อนหน้าเธอเพิ่งบอกเขาไปว่าไม่กิน นี่ก็อายจะแย่อยู่แล้ว เหมือนกลับคำกลืนน้ำลายตั

“รัดเข็มขัดด้วย” เขาเขยิบเข้ามาใกล้ จัดการรัดเข็มขัดให้เธอ ใบหน้าที่อยู่ห่างกันแค่คืบ ลมหายใจที่ปะทะกับพวงแก้มสาวทำเอาดมิสาแก้มแดงปลั่ง“ตื่นเต้นเหรอ”“ค่ะ”“พ่อแม่ใจดี รับรองได้”“เอ่อ... ค่ะ”“ที่รัก”“คะ”“รัก” อ๊าย... บ้าเหรอ จู่ๆ มาบอกรัก“ซะเมื่อไหร่”“คนบ้า”“อ้าว... อยากให้บอกรักเหรอ”“ไม่อยาก” คนพูดทำเสียงงอนๆ“ไม่อยาก เห็นกินได้ตลอดเวลา”“พูดเรื่องโน้นไปเรื่องนี้” เธอค้อน เขาหันกลับไปตั้งใจขับรถให้ถึงบ้านโดยเร็ว เพราะแวะกินกันตลอดทาง แถมชัชวินทร์ก็ซื้อของฝากพวกขนมและอะไรอีกหลายอย่างไปฝากที่บ้านบ้านต่างจังหวัดของชัชวินทร์เป็นบ้านไม้หลังใหญ่ รายรอบด้วยต้นไม้นานาชนิด บ้านของเขาติดริมแม่น้ำทำให้ร่มเย็น อากาศดี เธอสูดอากาศบริสุทธิ์เข้าปอดแรงๆ ขณะลงจากรถคนในบ้านของชัชวินทร์ให้การต้อนรับเป็นอย่างดี บิดามารดา พี่ชายและน้องสาว ทุกคนแลดูรักใคร่กลมเกลียว ครอบครัวอบอุ่นแถมยังใจดีอีกด้วยชัชวินทร์แนะนำเธอให้ทุกคนได้รู้จักในในฐานะคนรัก เขาให้เกียรติโดยการจัดห้องนอนให้เธอต่างหาก เธอเลยโล่งใจหลังจากพูดคุยรับประทานอาหารกันเสร็จสิ้นแล้ว เขาก็พาเธอออกไปนั่งดูดาวใต้ต้นไม้ใหญ่ริมแม่น้ำ ตรงนั้