All Chapters of เล่ห์หวาม+เล่ห์สวาท: Chapter 31 - Chapter 40

“จะทำอะไรให้กินเหรอ”“อาหารญี่ปุ่น”“อาหารญี่ปุ่น เดี๋ยวนะคงไม่ใช่มาม่าหรอกนะ” เธอดักคอ... อาหารญี่ปุ่นในความหมายของเพื่อนสำหรับเพื่อนที่ไม่มีเงิน แต่พูดกันให้ดูหรูหราคือมาม่าหรือบะหรี่สำเร็จรูปดีๆ นี่เอง มันก็อร่อยอยู่หรอก แต่กินบ่อยๆ ไม่ดีต่อสุขภาพ แถมยังจะขาดสารอาหารอีกด้วย“อาหารญี่ปุ่นจริงๆ”“จะเชื่อก็ได้”“หรืออยากกินมาม่า”“ไม่เอา” เธอรีบส่ายหน้าดิก ตอนไม่มีเงินก็กินมาม่าจนท้องอืดไปหมด ช่วงหลังมานี้บิดาและมารดาเลี้ยงประสบปัญหากับการค้าขาย บางเดือนส่งเงินมาน้อย เธอก็คอยโกหกว่าพอใช้ ทั้งๆ ที่ค่อนข้างขัดสนอยู่มาก ยอมรับว่าช่วงนี้เธอเกาะชัชวินทร์กิน“ไปเถอะ” เขาดึงเธอออกจากห้อง เธอเดินตามออกไปสำรวจ บ้านช่องของเขาสะอาดสะอ้าน เขาคงจ้างแม่บ้านมาทำความสะอาด เธอคิดแบบนั้นเพราะผู้ชายส่วนใหญ่ไม่ค่อยแตะงานบ้านงานเรือนนัก อาหารญี่ปุ่นของเขาคือซูชิที่ดึงออกมาจากตู้เย็น นำมาจัดใส่จานเดี๋ยวนะ!“ไหนบอกจะทำอาหาร”“กำลังทำอยู่นี่ไง จัดใส่จานกินได้เลย” เธอค้อนเขา มองอาหารชิ้นต่อไป เขาเดินไปหยิบเตาปิ้งย่างมา ก่อนจะนำเนื้อที่หมักออกมาวางเอาไว้ มีหม้อไฟและผักอีกหลายชนิดเธอพอจะเข้าใจว่าเขาจะทำอะไร บ

“สวัสดีค่ะ” น้ำเสียงของเธอราบเรียบเย็นชา เธอแอบเม้มปากเล็กน้อยก่อนจะคลายออกยามเมื่อทอดสายตามองลูกชายของเขา เพราะไม่เคยสนใจเรื่องชื่อของลูกค้า ผู้จัดการแจ้งมาว่ามีคนจองโต๊ะพิเศษเธอก็ลงไปจัดการทำอาหารเอง เลยไม่รู้ว่าเป็นเขาถ้ารู้ว่าเป็นเขา เธอคงไม่มา ใช่... ดมิสากลืนน้ำลายลงคออย่างยากเย็นวันนั้นจำได้ว่าเขาทำแฟนเก่าที่ชื่อดาวท้อง คงเป็นลูกของเขากับผู้หญิงคนนั้นสินะ“อาหารของคุณอร่อยมากครับ ผมจองคิวนานเป็นปีกว่าจะได้กิน” อาหารเลิศรส หอมกรุ่น นุ่มละมุนลิ้นแบบนี้หาไม่ได้ที่ไหน เขายอมรับว่าไม่ได้เจอกันหลายปี เธอเปลี่ยนไปมาก“ยินดีมากๆ ค่ะที่คุณชอบ งั้นคุณกับลูกชายตามสบายนะคะ ดิฉันขอตัวก่อน” เธอฝืนตอบกลับไป รอยยิ้มจางหายไปจากใบหน้าตั้งแต่เดินเข้ามาในห้องอาหาร“เดี๋ยวก่อนสิครับ” ชัชวินทร์รีบเรียกหญิงสาวเอาไว้ แต่เธอก็สาวเท้าก้าวออกไปแบบไม่รั้งรอ จนผู้จัดการร้านถึงกับหันรีหันขวาง ไม่เคยเห็นเจ้านายสาวมีอาการแบบนี้กับลูกค้าคนไหนมาก่อน“เดี๋ยวก่อนสิมิ” เขาตามมาคว้าแขนเล็กๆ เอาไว้ เธอหันมาขมวดคิ้วหน้ายุ่ง สะบัดมือหนี แต่สิ่งที่ได้ยินจากปากของเด็กน้อยทำให้ต้องชะงัก หยุดกึกเหมือนถูกสาป“คุณแม่มิ ทำ

“ไปกับชัช ชัชจะจัดการเอง”“จัดการอะไรไม่ได้หรอกชัช เขามีอิทธิพลมาก เราเดินเข้าไปมีหวังโดนเขาทำร้ายเอา”“ชัชไม่กลัว” ชัชวินทร์ดึงมือดาราวดีให้ลุกตาม เขาไปเรียกร้องหาความเป็นธรรมให้เธอ แต่สิ่งที่พัฒนพงศ์ตอบกลับมาทำเอาต้องสะอึก เลือดขึ้นหน้าแถมยังมีเรื่องชกต่อยกันอีกพัฒนพงศ์ไม่รับผิดชอบใดๆ ทั้งสิ้น เขาท้าว่าอยากจะไปแจ้งความก็ไปแจ้งเลยเพราะสมยอมเองไม่ได้บังคับขืนใจ ชัชวินทร์ได้แต่โกรธ เขานึกสงสารดาราวดี เธอเอาแต่ร้องไห้ บอกว่าไม่รู้จะทำยังไง“ฉันว่าลูกแกมั้งไอ้ชัช”“ไอ้ชาติหมาเอ๊ย” ชัชวินทร์เลือดขึ้นหน้า มีเรื่องกับพัฒนพงศ์แต่สู้อีกฝ่ายไม่ได้“กลับกันเถอะชัช เขาไม่รับ เราทำอะไรไม่ได้หรอก” ดาราวดีพูดอย่างสิ้นหวัง เธอคิดสั้นฆ่าตัวตายหลายครั้ง ชัชวินทร์ช่วยเหลือเธอเอาไว้ ก่อนจะพาเธอไปอยู่บ้านของเขาที่ต่างจังหวัดมันเป็นความสงสารที่เขาทนไม่ได้หากต้องเห็นใครคนใดคนหนึ่งต้องตายจากไปซึ่งๆ หน้า ในขณะที่พัฒนพงศ์ก็ยังใช้ชีวิตอย่างมีความสุข ไม่รับผิดชอบใดๆ ต่อดาราวดีเลยเรื่องยุ่งๆ ของอดีตคนเคยคบผ่านไป เขาเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าลืมใครบางคนไป เพราะมันยุ่งมากๆ ต้องจัดการอะไรหลายอย่าง พอคิดขึ้นมาได้เขาก็รีบ

“คุณแม่มิครับ ไปอาบน้ำกัน” เด็กน้อยดึงมือของดมิสาขึ้นจากที่นอน มีความสุขที่จะได้มีกิจกรรมเล็กๆ กับมารดา เด็กน้อยไม่ได้คิดหรอกว่าอนาคตจะเป็นเช่นไร แม้อาการเจ็บป่วยของตัวเองจะหนักหนาสาหัสเพียงใด แต่สายน้ำก็ไม่มีความวิตกกังวลกับสิ่งที่ตัวเองเป็นอยู่ สายน้ำเพียงแค่อยากมีพ่อมีแม่พร้อมหน้าพร้อมตาเหมือนคนอื่นๆ เท่านั้นดมิสาจัดการอาบน้ำให้ตัวเองและลูกน้อยที่เธอต้องตกกระไดพลอยโจนรับมาเป็นลูกอย่างไม่ทันตั้งตัว“สายน้ำอยากให้แม่อาบน้ำให้แบบนี้นานแล้ว” เด็กน้อยบอกเสียงเศร้า ดมิสาลูบผมของเด็กชายไปมา ก่อนจะยิ้มให้“ฝันเป็นจริงแล้วไงครับ” เธอบอกเสียงนุ่ม“พ่อชอบพูดถึงแม่มิ พูดให้ฟังทุกวันเลย”“พูดว่ายังไงบ้างครับ” เด็กไม่โกหก ดมิสาคิดแบบนั้น เด็กน้อยตรงหน้าก็ไร้เดียงสาเกินกว่าจะมาโกหกพกลม อีกทั้งยังหงอยเหงาโหยหาความรักจากมารดา เธอจึงเอ่ยถามอย่างเอ็นดูดมิสาไม่เคยคิดว่าชัชวินทร์จะพูดถึงเธอให้ลูกชายฟังทุกวัน เธอคิดเสมอว่าเขาคงลืมเธอไปแล้ว สิ่งที่เข้าใจผิดในวันนั้นเธอไม่ได้โทษทั้งตัวเขาและตัวเธอ แต่ช่วงจังหวะชีวิตมันทำให้เราต้องเข้าใจผิดต่อกัน“พ่อชัชบอกว่ารักแม่มิมาก แต่แม่มิต้องไปทำงาน แต่สักว

“แกน่าสงสารนะคะ เป็นโรคร้ายแรงขนาดนี้แต่ก็ยังยืนหยันมาได้”“อาจเพราะแกยังเด็ก ไม่รู้หรอกว่าโรคร้ายแรงที่เป็นน่ะน่ากลัวแค่ไหน ในขณะที่เราเป็นผู้ใหญ่กลับกลัวแทนแกเสียเอง” ชัชวินทร์บอกเธอหลังจากที่ส่งลูกชายเข้านอนเรียบร้อยแล้ว“ชัชสอนให้เขาเข้มแข็ง การเจ็บป่วยคือสิ่งที่เราไม่สามารถฝืนได้ ถ้ามันจะป่วยก็คงต้องป่วย แต่ใจเราต้องสู้ก็เอาชนะทุกอย่างได้แล้ว”“มิเคยคิดว่าโรคนี้รักษาไม่หายเสียอีก” เธอบอกเขาหลังจากเดินออกมานั่งชมวิวที่ระเบียง กิจกรรมที่เขากับเธอทำร่วมกันคือนั่งดูดาวและนั่งคุยกัน มีหลายเรื่องมากๆ ที่ทั้งสองกลับมานั่งคุยกันอีกครั้งด้วยความรู้สึกขำๆ เรื่องในอดีตมีหลายอย่างให้จดจำไม่ว่าจะเป็นตอนที่เขาชอบแกล้งเธอ หรือรวบรัดจับเธอเป็นแฟนก็ตามที“ชัชก็เคยคิด แต่คุณหมอบอกว่ามันสามารถรักษาให้หายขาดได้แต่ก็ต้องดูว่าแกจะตอบสนองต่อการรักษาได้มากน้อยแค่ไหน” คุณหมอเจ้าของไข้บอกเขาว่า มันขึ้นอยู่กับปัจจัยหลายอย่าง เช่นชนิดโครโมโซมที่ผิดปกติใน ไขกระดูก ภาวะภูมิคุ้มกันของผู้ป่วยแต่ละราย เขาจึงพยายามดูแลสายน้ำให้ดี ให้กินอาหารที่มีประโยชน์ พักผ่อนให้เพียงพอและไม่ทำอะไรเสี่ยงๆ ที่จะทำใ