All Chapters of เล่ห์หวาม+เล่ห์สวาท: Chapter 11 - Chapter 20

“อุ๊ย! ว้าย!” เธอเดินสะดุดขาตัวเองจนล้ม มนัสวีกับดมิสาหันมามอง คนมุงกันใหญ่ เธอรีบเก็บข้าวของอย่างอับอาย ไม่มีใครเข้ามาช่วยจนกระทั่งมือหนึ่งยื่นมาช่วยเหลือเธอเอาไว้ “เราช่วย...” ชัชวินทร์ช่วยเก็บข้าวของ ก่อนจะประคองเธอขึ้น มนัสวีขบกรามแน่น เขาบีบมือของดมิสาเอาไว้ รั้งไม่ให้เดินไปช่วยจนหญิงสาวต้องนิ่วหน้า“พี่นัสคะ มิเจ็บค่ะ”“ขอโทษครับ”“เดินยังไงถึงได้ซุ่มซ่ามหกล้มได้” มนัสวีต่อว่า ชัชวินทร์หันมามอง ก่อนจะเห็นเพื่อนสาวอย่างดมิสาที่กำลังกุมมือกันอยู่“ของเยอะขนาดนี้ ไม่หกล้มก็แปลกแล้วครับ นี่ของของใครเหรอ ของของพลอยหรือเปล่า” ชัชวินทร์เอ่ยถาม พลอยใสก้มงุดไม่กล้าตอบเมื่อได้สบตาดุดันของมนัสวี“ยุ่งอะไรด้วย”“มาเถอะพลอย เราช่วยถือ” ชัชวินทร์แย่งของในมือเพื่อนสาวไปถือเอาไว้“ไม่ต้องหรอกจ้ะ พลอยถือได้”“สำออย... อยากเรียกร้องให้ผู้ชายมาช่วยมากกว่า” มนัสวีว่าให้ ดมิสาตรงเข้าไปช่วยพลอยใส ก่อนจะพูดตัดบท“มิช่วยถือดีกว่าค่ะ”“เพิ่งนึกได้เหรอว่าต้องช่วยถือ เห็นเธอไม่สนใจจะช่วยแต่แรก” ดมิสาหน้าบึ้งใส่ชัชวินทร์ทันที“ชัชไม่เป็นไรนะ เราโอเค” พลอยใสรีบห้ามไม่อยากให้เพื่อนมีปัญหา

พอเธอปิดประตูห้อง เขาก็สบถสีหน้าบึ้งตึง พลอยใสลากขากลับมาถึงห้อง เธอทิ้งตัวลงนอนร้องไห้เบาๆ กอดตัวเองเอาไว้ ยามนี้ไม่มีใครกอดเธอได้อุ่นเท่าการกอดตัวเองอีกแล้วแม้จะป่วยแต่เธอก็ลากสังขารออกไปช่วยงานในห้องครัวหรือทำงานเท่าที่ทำได้ เธอไม่อยากให้ใครมาว่ากินแรงคนอื่น สถานะของเธอคือสาวใช้ที่อาศัยใบบุญเจ้าของบ้าน“อุ๊ย! คุณนัสทำอะไรคะ” เธออุทานอย่างตกใจเมื่อจู่ๆ เขาก็เข้ามาอุ้มเธอขึ้นสู่อ้อมแขน ในขณะที่เธอกำลังช่วยงานครัวอยู่ สาวใช้ทุกคนในบ้านอ้าปากค้างกับภาพนั้น แต่ไม่มีใครกล้าว่าอะไร“คุณนัสปล่อยนะคะ”“จะดิ้นไปไหน ไม่สบายอยู่ไม่ใช่เหรอ ยังจะถ่อสังขารไปทำงานอีก อยากตายหรือไง” เขาตวาดกดร่างเธอให้นอนลงบนเตียงเล็กๆ ในห้องของเธอเอง พลอยใสทำท่าจะลุก เขาชี้หน้าดวงตาดุวับอย่างเอาเรื่อง เธอเลยต้องนอนลงไปอีกครั้ง“กินยาหรือยัง” เธอส่ายหน้าไปมา เขาหยิบยามายื่นให้เธอ นั่งกดดันให้เธอกินยาอยู่ริมขอบเตียงพลอยใสไม่อยากให้เขาโกรธก็ยอมกินยาแต่โดยดี เพราะเธอเป็นคนกินยาง่าย“แล้วก็นอนพักซะ อย่าให้ฉันเห็นว่าเธอออกไปทำงานอะไรอีก”“พลอยไม่อยากเอาเปรียบหรือกินแรงคนอื่นค่ะ” เธอตอบเขาตาปริบๆ“ป่วยก็คือป่วย ไม่เกี่

“คุณนัสทำอะไรคะ ปล่อยพลอยนะ”“ฉันเคยบอกแล้วใช่ไหมว่าอย่าดื้อกับฉัน” เขาสวมหมวกกันน็อคให้เธอ ก่อนจะดึงไปที่รถมอเตอร์ไซค์ที่จอดอยู่“พลอยไม่ไป”“ถ้าเธอไม่ไป ฉันจะปล้ำจูบเธอตรงนี้แหละ” เขาเดินเข้าหา คนหันมามองกันทั่ว พลอยใสเลยรีบปีนขึ้นไปซ้อนท้ายรถมอเตอร์ไซค์ของเขาทันที“ว้าย!” เธอร้องเมื่อเขาขับเร็วมาก พลอยใสรีบกอดเอวหนาเอาไว้ หลับตาด้วยความกลัว มนัสวียิ้มในหน้าพลอยใสหลับตาปี๋ไม่กล้ามองทาง เพราะเขายิ่งขับรถเร็วกว่าเดิม ก่อนที่จะได้ยินเสียงล้อรถเบียดไปกับถนนดังเอี๊ยด!เธอลืมตามองก็เห็นคอนโดมิเนียมสูงระฟ้าตรงหน้า“คุณนัสพาพลอยมาที่ไหนคะ”“ตามมาเถอะน่า ถามมากจริงเชียว” เขากระชากให้เธอเดินตาม เธอขืนตัวเอาไว้ แต่สู้แรงเขาไม่ไหว“พลอยไม่ไปค่ะ ว้าย!” เขาจับเธออุ้มขึ้นพาดบ่า ก่อนจะหวดสะโพกของเธอด้วยความมันเขี้ยว“โอ๊ย!” คนที่เจ็บจนน้ำตาเล็ดร้องแล้วเงียบไป เธอมึนศีรษะเพราะเขาแบกห้อยหัวขึ้นลิฟต์ไปจนถึงชั้นยี่สิบพอเขาวางเธอลงหน้าห้อง เธอถึงกับเซ พลอยใสทำท่าจะหนี แต่มนัสวีดึงเธอเข้าไปในห้องก่อนจะล็อกประตูแน่นหนา“คุณนัสจะทำอะไรคะ”“ทำอะไรดีนะ ก็เห็นเธอยั่วผู้ชายไม่เลือก”“ว้าย!” พลอยใสร้องเสียงหล

“ห้ามร้องอีก ฉันไม่ชอบ” เธอพยายามจะไม่ร้องไห้ ไม่อยากทำตัวอ่อนแอให้ใครดูถูก มือหนาของเขาสอดประสานเข้าในมือนิ่มของเธอ บีบรัดทุกครั้งที่กายกระแทกเข้าหากัน“อ๊า...” เธอหลุดเสียงครางยามที่เขากดคลึงกายเข้ามาหา จังหวะรักเริ่มเพิ่มระดับความร้อนแรงขึ้นเมื่อเขาควบสะโพกหนักหน่วงขึ้น เสียงโหนกเนื้อกระทบกันสนั่นลั่นเตียงไม่แพ้เสียงน้ำรักฉ่ำแฉะที่หยดย้อยไปตามเรียวขาเพรียวสวยเธอกอดเขาเอาไว้ยามเนื้อกายชายเสียดสีรุกเร้ารุนแรง ใบหน้าสวยหวานส่ายไปมาด้วยความกระสันซ่าน มือน้อยจิกกับแผ่นหลังของเขาแน่น มนัสวีผละออกห่างเล็กน้อย เขาก้มมองคนใต้ร่างที่ร้องครวญครางไม่เป็นภาษา สะโพกสอบยิ่งกระทบกระแทกเข้าหาเนื้อนางอ่อนหวานหนักเน้นขึ้น เธอเผยอปากหวีดร้องเสียงหลงเมื่อเขาอัดกายบดบี้จนร่างสาวถูกกระชากไปถึงจุดสุดยอดอย่างรุนแรง“อ๊า...” มนัสวีครางเสียงแหบห้าว เขาเบียดกายล้ำลึกปลดปล่อยทุกอย่างหมดสิ้น ก่อนที่จะซุกหน้ากับซอกคอชื้นเหงื่อของเธอ ซุกอยู่ตรงนั้นนิ่งนานเพื่อซึมซับความสุขพลอยใสไม่ถูกคุณดาเรศดุด่าว่ากล่าวอีกแล้ว เพราะตอนอยู่บ้านมนัสวีไม่เคยมีท่าทีอะไรให้ใครจับได้ แต่พอออกมาข้างนอกเขาก็มักจะพาเธอมาที่คอนโดส่วนตั

“ถือว่าพลอยขอ พลอยจะพูดกับคุณนัสเอง”“แล้วมิล่ะ เขาก็ควรรู้”“มิคงเสียใจมาก”“ถ้าเป็นเรานะพลอย จะเสียใจมากกว่าที่แย่งผัวชาวบ้าน”“ชัช!”“เดี๋ยวเราไปส่งบ้าน” ชัชวินทร์ตัดบทประคองเพื่อนไปที่รถ ก่อนจะพาไปส่งบ้าน“น้องมิครับ พี่มีเรื่องสำคัญจะคุยด้วย” มนัสวีตัดสินใจว่าจะพูดเรื่องนี้กับดมิสาให้รู้เรื่อง เขาไม่อยากทำร้ายเธอด้วยการหลอกให้รักอีกต่อไป เพราะเขาไม่ได้รักเธอแต่แรก เขาไม่อยากเป็นเหมือนบิดา ปากก็ด่าบิดาปาวๆ ว่าเจ้าชู้ ไม่จริงจังกับใคร ไข่ทิ้งไปทั่ว ไม่เคยสนใจลูกเมีย แต่เขากำลังจะทำแบบนั้นกับพลอยใส เด็กสาวที่ไม่รู้อีโหน่อีเหน่ในเรื่องของผู้ใหญ่ แต่กลับตกเป็นเครื่องมือให้คนอื่นทำร้าย รังแก และระบายอารมณ์ใส่“พี่นัสมีอะไรคะ”“คือพี่...” เสียงโทรศัพท์มือถือที่ดังขึ้น ทำให้ดมิสารีบขอโทษ กดรับโทรศัพท์ สีหน้าของเธอทำให้มนัสวีต้องเอ่ยถาม“เป็นอะไรหรือเปล่าครับน้องมิ”“มิมีธุระด่วนต้องรีบไปค่ะ เรื่องที่พี่นัสจะบอกเอาไว้ก่อนนะคะ”“แต่พี่...”“นะคะ ถ้าไม่ไปตอนนี้ มีเรื่องแน่ๆ ค่ะ” ดมิสาหน้าเสีย เพราะปลายสายบอกให้เธอไปตอนนี้ ถ้าไม่อย่างนั้นเธออาจจะแหลกคามือเขาอีกก็เป็นได้“ก็ได้ครับ น้องมิจะไป