เจ้าสาวอุปถัมภ์+สาวน้อยกรุบกริบ의 모든 챕터: 챕터 11 - 챕터 20

มิ่งขวัญพยายามไม่คิดอะไรมากกับประโยคห่ามๆ ของเขา เข้าใจว่าอธิราชเคยเจอผู้หญิงไม่ดีหลายใจอย่างอดีตเจ้านายสาวของเธอมาก่อน เป็นใครก็ต้องรู้สึกไม่ดีเป็นธรรมดา เธอก้มหน้าก้มตาแกะกระดุมเสื้อให้เขา พยายามคิดหาทางหนีทีไล่ไปด้วย“ไม่ต้องคิดหนีหรอก หนียังไงก็หนีไม่พ้น” แน่ะ! ดันมารู้อีกนะ เธอล่ะ เชื่อเลยจริงๆ“ตรงนั้นจะปลดด้วยเหรอ ได้สิ เอาเลย” เขาทำท่ายินดีปรีดาที่เธอจะปลดส่วนนั้นให้เขาด้วยเธอหลับหูหลับตาปลดกระดุมเสื้อของเขา พอเม็ดสุดท้ายหลุดออกก็รีบคว้าเม็ดต่อไปทันที แต่ไม่รู้ว่ากระดุมหมดรังแล้ว เลยไปคว้าเป้ากางเกงเขา แทนเม็ดกระดุม“อุ๊ย!” เธอสะดุ้งดึงมือหนี เงยหน้าขึ้นมองเขา ก็เจอกับแผงอกแกร่งกำยำ เขาสูงมากเกือบร้อยแปดสิบเซนติเมตร ในขณะที่เธอตัวเตี้ยแค่ร้อยหกสิบเซนติเมตรเท่านั้นเอง เวลาคุยกัน เลยต้องเงยหน้าคุยกับเขาจนคอแทบเคล็ด อธิราชดึงมือน้อยของเธอไปจับที่ขอบกางเกงยีนเช่นเดิม“ถอดได้ ฉันไม่ว่าหรอกนะ”“เอ่อ... คุณ เอ๊ย! พี่แซนถอดเองดีกว่าค่ะ”“ทำไมเหรอ” คนหน้ามึนแกล้งถาม ยิ่งเห็นหน้าแดงๆ ของเจ้าหล่อน เขายิ่งอยากแกล้ง เธอส่ายหน้าไปมา เขาจับมือเธอมาปลดเข็มขัดออกไป ก่อนจะปลดกางเกงยีนตัวเองตาม

“ชอบกินมะระยัดไส้เหรอ” อธิราชหันไปถามเมียเสียงขรึม ก่อนจะยื่นมือไปตักมะระยัดไส้ให้เมียหน้าตาเฉย เขาไม่อยากให้ใครมาตักของโปรดให้เมีย เขามีมือ เขาตักให้เมียเองได้“เปล่าค่ะ มันขม” มิ่งขวัญตอบ อธิราชหันขวับไปมองน้องชายตัวเอง อธิปไตยอมยิ้มจนแก้มพองหน็อย... ไอ้โซ่อธิราชสบถด่าน้องชายในใจ อีกฝ่ายทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ เพิ่งรู้ตัวว่าโดนอีกฝ่ายหลอก“หวานเป็นลมขมเป็นยา ของดีๆ ทำไมไม่กิน” คนหน้าแตกหันไปบ่นเมีย ก่อนจะเหลือบมองอาหารบนโต๊ะ เห็นปลาราดพริกน่ากิน เดาไปว่าเมียอาจจะชอบ“ขอบคุณค่ะ” เธอกล่าวขอบคุณเมื่อเขาตักให้“อันนี้ชอบไหม” เขาถามเสียงเข้มๆ ดุๆ พอคนเป็นเมียพยักหน้าก็แอบยิ้มในหน้า ก่อนจะเก๊กขรึมตามเดิม ทุกคนมองหน้ากันยิ้มๆ อธิราชไม่กล้ามองสบตาใคร ก้มหน้าก้มตากินไปเงียบๆ พอเมียจะเอื้อมมือไปตักอะไร ก็รีบตักให้ในทันที“ผอมเหมือนกุ้งแห้ง ควรจะกินให้เยอะกว่านี้” คนวิจารณ์กระแอมกระไอเหมือนตาแก่ขี้บ่น มณีรัตน์รู้สึกว่ามื้อนี้ท่านเจริญอาหารมากที่สุดในรอบสี่ปีก็ว่าได้“เอ่อ... ขวัญกินไม่หมดแล้วนะคะ” เธอเปลี่ยนสรรพนามเรียกแทนตัวเองด้วยชื่อเล่น มองกับข้าวที่เขาตักให้ไม่หยุดมือ ก่อนจะเอ่ยบอกเสียงเบาๆ

มิ่งขวัญเป็นเด็กดีเรียบร้อย ว่านอนสอนง่าย หัวไว ก่อนจะส่งไปเรียนต่อในเมือง เธอได้เห็นนิสัยใจคอเด็กสาวแบบใกล้ชิด ทำให้ท่านนึกรักมากกว่าเดิมเสียอีก กิริยามารยาทก็เรียบร้อย เจียมเนื้อเจียมตัว รู้จักเก็บเงิน เธอส่งเงินไปให้ใช้จ่ายในการเรียนก็รู้จักเก็บหอมรอมริบ แถมยังทำงานพิเศษหาเงินขณะเรียนอีกด้วยท่านแค่ลองใจ แต่ได้ผลตอบรับที่ดีมากๆ คนรู้จักใช้เงิน เห็นคุณค่าของเงิน ไม่ใช้จ่ายฟุ่มเฟือย เรียกว่าดีมากๆ เชียวล่ะ เหมาะที่จะเอามาเป็นภรรยาเป็นแม่ของลูก เพราะต่อไปในภายภาคหน้าถ้าไม่รู้จักเก็บเงินจะลำบากคนเราจะรวยแค่ไหนแต่ถ้าฟุ่มเฟือยยามตกต่ำขึ้นมาจะเอาเงินที่ไหน มาจุนเจือครอบครัวผู้หญิงบางคนสวยจริง แต่ให้เงินไปเท่าไหร่ก็ใช้จนหมด ใช้จ่ายไม่คิดหน้าคิดหลัง ถือว่ามิ่งขวัญสอบผ่านตั้งแต่เดือนแรกที่มาอยู่ด้วยกัน ทุกคนรุมรักเพราะเธอมีน้ำใจ บ่าวไพร่ในบ้านก็ชอบพอเพราะมิ่งขวัญชอบช่วยเหลือคนอื่น ไม่เคยคิดเล็กคิดน้อย หนักเอาเบาสู้คนที่จะมาเป็นสะใภ้ของตระกูล ท่านคิดว่าควรมีคุณสมบัติที่เหมาะสมคู่ควร เก่งการบ้านการเรือนเพราะบ้านของเธอทำไร่ทำสวน ไม่ใช่ค้าขาย ไม่ต้องการสะใภ้สำอางเอาแต่แต่งตัวสวยไปวันๆ แล้วไม่

“ไม่กัดแบบนั้นมันจะฝาด” เขาหมายถึงกัดผ่ากลาง“แล้วต้องกัดแบบไหนคะ”“ต้องกัดแบบแนวนอน” เขาบอกวิธีการกิน เธอชิมดูมันหวานอร่อยเชียวล่ะ“ต้นกล้ามันน่ะ ตกต้นละพันแปดถึงสองพันห้าเชียวนะ แต่ซื้อแบบโคลนนิ่งเนื้อเยื่อมา” เขาบอกภรรยา มองเธออย่างเอ็นดูไม่น้อย อธิปไตยป้วนเปี้ยนอยู่แถวนั้น แอบเห็นนะว่าพี่ชายมองเมียตาเยิ้มแน่ะ! ไหนบอกไม่เอาวะ“ปลูกกับเมล็ดไม่ได้เหรอคะ”“ได้นะ แต่รสจะฝาดไม่เหมือนเดิม มันกลายพันธุ์”“ทำไมคะ” เธอถามอย่างงงๆ เมื่อเขาปิดตาเธออีกแล้ว“แถวนี้คนงานผู้ชายเยอะ การมองผู้ชายคนอื่นนอกจากสามีจะทำให้เป็นตากุ้งยิงได้นะ” อธิปไตยเอาหน้าแนบไปกับต้นไม้กลั้นขำจนปวดกรามเมื่อได้ยินพี่ชายพูดกับเมียแบบนั้น อาการหนักละพี่ชายเขา เป็นเอามาก มากจริงๆแต่ข่าวนี้ มันต้องขยาย…ฮ่า! ฮ่า! ฮ่า!มณีรัตน์ฟังลูกชายคนเล็กเล่าก็ขำก๊ากไม่แพ้กัน คนเป็นพ่อนั้นยิ้มบางๆ เท่านั้น ตามประสาคนไม่ค่อยพูด“เจ้าโซ่”“ครับคุณแม่”“เดี๋ยวฝากของบำรุงไปให้พี่สะใภ้แกหน่อย”“บำรุงอะไรครับ”“จะได้มีหลานไวๆ ยังไงล่ะ กินเข้าไปรับรองท้องชัวร์” คนพูดหัวเราะชอบใจ แล้วอธิปไตยก็เอาของบำรุงมาให้พี่สะใภ้จนถึงบ้านพักท้ายไร่ เขายิ้ม

“มันต้องอย่างนี้สิครับคุณแม่”“เข้ากันเป็นปี่เป็นขลุ่ยแม่ลูกคู่นี้” ว่าจะไม่พูดแล้วเชียว แต่คนเป็นพ่อส่ายหน้าไปมาในทันที อธิราชหรี่ตามองน้องชายไม่วาง สีหน้าเจ้าเล่ห์ของอีกฝ่าย ทำให้เขาต้องส่ายหน้าตามบิดา“เฮียมองหน้าผมแล้วส่ายหน้าทำไมครับ”“เปล๊า” อธิราชเสียงสูง สีหน้ารู้ทัน“เสียงเฮียสูงไปนะ”“ไม่บอก”“อ้าว... เฮีย”“เมียฉันง่วงแล้ว ขอพาไปนอนพักก่อนนะ คุณพ่อคุณแม่ครับ ผมขอตัวก่อนนะครับ” พวกท่านยิ้มให้ ก่อนโบกไม้โบกมือว่าตามสบายเพราะมิ่งขวัญหาวหวอดๆ นั่นทำให้อธิราชรีบเอ่ยขอตัวประคองเมียขึ้นไปนอนพักคนหวงเมียรักเมียยิ่งชีพดูแลเมียไม่ห่าง เมียร้อนก็พัดให้ เมียอยากกินอะไร อยากได้อะไรก็หาให้ เมียว่ายังไงก็ว่าอย่างนั้น จนคนในบ้านหมั่นไส้ปนเอ็นดูอธิราชเหลือล้น เมื่อก่อนบอกไม่เอา พอได้เอานี่แหละหน้ามือเป็นหลังมือ“ผมขอตัวก่อนนะครับ” อธิปไตยหันไปขอตัวจากบิดามารดาเช่นกัน“จะไปไหนล่ะเรา”“ออกไปข้างนอกครับ ไม่ต้องรอกินข้าวนะครับ ผมกลับดึก ผมรักคุณแม่ที่สุดเลยครับ” อธิปไตยกอดหอมมารดาอย่างอารมณ์ดี ก่อนจะฮัมเพลงเดินออกไปอย่างสบายอารมณ์มณีรัตน์หันไปมองสบตากับสามี สีหน้าเต็มไปด้วยคำถามมากมาย คนพูดน้