All Chapters of เจ้าสาวอุปถัมภ์+สาวน้อยกรุบกริบ: Chapter 1 - Chapter 10

บทนำมณีรัตน์กระแทกก้นลงบนเก้าอี้ในห้องนั่งเล่นด้วยใบหน้าหงิกงอ จนคนเป็นสามีต้องหันไปมองหน้าลูกชายทั้งสองตาปริบๆ รู้เลยว่าภรรยาต้องไปหงุดหงิดใจอะไรมาอย่างแน่นอน“คุณแม่เป็นอะไรครับ” อธิปไตย วสุธิกุล ลูกชายคนเล็กวัยสามสิบเอ่ยถามมารดาเสียงนุ่ม“หมั่นไส้ยายกำไลนัก เวลาแม่ไปซื้ออะไร มันชอบมาซื้อตัดหน้าแม่อยู่เรื่อย” กำไลที่มณีรัตน์เอ่ยถึงคือกชกร อดีตเพื่อนรักของเธอนั่นเองในอดีตนั้นเธอกับกชกรรักกันมาก แต่มาผิดใจกันเรื่องผู้ชาย ก็อธิวัฒน์สามีคนปัจจุบันของเธอเองนี่แหละ เขากับเธอรักกัน แต่กชกรแอบรักอธิวัฒน์ด้วย แต่ผู้ชายไม่เล่นด้วย เขาเลือกเธอ กชกรเลยโกรธ หาว่าเธอแย่งผู้ชายที่แอบชอบไปครองต่อหน้าต่อตา หลังจากนั้นหล่อนก็ไปแต่งงานกับนภดล เพื่อนของอธิวัฒน์แทน เวลาเจอกันก็จะชอบพูดจาแดกดันหาเรื่องประชดประชันอยู่เรื่อย แรกๆ เธอก็ไม่ได้คิดอะไร แต่พอหลายปีเข้าชักจะหนักข้อขึ้นทุกวัน ที่ร้ายไปกว่านั้นเจ้าลูกชายคนโตของเธอดันไปชอบเขียนฟ้า ลูกสาวคนเดียวของกชกรเสียอีก“คุณแม่ก็ชอบไปมีเรื่องกับน้ากำไล” อธิราชส่ายหน้าไปมา เลยได้ดวงตาเขียวปั้ดจากมารดาตอบกลับมาในทันทีอธิราช วสุธิกุล วัยสามสิบห้าปีเป็นลูกชายค

“ทำไมจะไม่มีล่ะ ลูกชายฉันรักใครชอบใคร ฉันก็มีปัญญาไปสู่ขอให้ทั้งนั้นแหละ” มณีรัตน์เกลียดนักเมื่อโดนดูถูก เธอจะเสียเงินทั้งทีก็ต้องเลือกคนดีๆ มาเป็นสะใภ้สิ นั่นมันเงินของเธอนะ “ดีแล้วละจ้ะ ลูกชายคนโตแต่งงานทั้งทีก็อย่าให้เสียหน้าล่ะ ฉันต้องไปซื้อของก่อนนะ ขอตัวก่อนนะจ๊ะ หวังว่าเราจะได้ดองเป็นทองแผ่นเดียวกันนะแม่รัตน์” กชกรยิ้มร่าก่อนจะเอ่ยขอตัว โดยมีร่างเล็กของมิ่งขวัญเดินตามไปต้อยๆ“นังลำเจียกแกดูสิ ฉันล่ะ ฮึ่ย!” มณีรัตน์ตบอกตัวเองไปมา เกลียดนักที่โดนดูถูก แล้วก็หงุดหงิดนักที่ลูกชายคนโตไปรักใคร่ชอบพอกับเขียนฟ้าลูกสาวของกชกร“เจ้าแซนก็เหมือนกัน ผู้หญิงมีเยอะแยะเหมือนฝูงลิง จะจีบทิ้งก็ยังไม่หมดโลก ดันไปชอบนังลูกของอีกำไล ฉันล่ะ เฮ้ย! อยากจะอกแตกตาย”คนพูดกระแทกเท้าเดินเข้าตลาด พอไปซื้อของก็ให้ยิ่งหงุดหงิด เมื่อของที่อยากได้ กชกรแย่งซื้อไปเสียหมด เหมือนอีกฝ่ายอยากเอาชนะ อยากแกล้ง เลยซื้อของตัดหน้าเธอไปเสียทุกอย่างเมื่อก่อนแกได้อธิวัฒน์ไป ฉันก็ยอมให้ แต่ตอนนี้ฉันไม่ให้อะไรทั้งนั้น ไม่ว่าจะเป็นของที่แกอยากได้หรือของที่ฉันอยากได้ ฉันไม่ให้แกหรอกนังมณีรัตน์ กชกรคิดในใจ แย่งซื้อของที่มณีรัต

“นังกำไลให้เสี่ยอรัญกับพ่ออาทิตย์มาสู่ขอลูกสาวของมันด้วย พูดจาโอ้อวดเรียกสินสอดสิบล้าน ลูกสาวมันเลี่ยมเพชรเลี่ยมพลอยหรือไงฮะ!” คนเป็นแม่พูดอย่างมีอารมณ์“เงินสิบล้านผมขอยืมก่อนก็ได้ ค่อยหามาคืนให้”“เหอะ! แฟนแกน่ะเขาตอบตกลงกับเสี่ยอรัญไปแล้ว เป็นแฟนกันประสาอะไร ไม่คุยกันรึไง สรุปแฟนแกนี่มีกิ๊กกี่คน” คนพูดก็ไม่ยอมลงให้ลูกชายเหมือนกัน เสียงดังคับบ้านจนอธิราชถึงกับอึ้งไปเลย“มันต้องมีอะไรผิดพลาดแน่ๆ คุณแม่ไปพูดยังไง เขาถึงไม่ยอมยกลูกสาวให้”“ฉันยังไม่ได้พูดอะไรเลย มันพูดจาดูถูกฉันก่อน แถมยังบอกว่าจะยกมิ่งขวัญให้แทนลูกมัน นังกำไลเอ๊ย! ทำอย่างกับลูกตัวเองวิเศษวิโสนัก”“แล้วคุณแม่ก็บ้าจี้ไปเอาเด็กคนนี้มาเหรอครับ” อธิปไตยเป็นคนถามแทนพี่ชาย เขาละเชื่อมารดาเลยจริงๆ“ถ้าแกไปด้วย แกก็ต้องเอาเจ้าโซ่”“แต่พูดไปพูดมามิ่งขวัญเพิ่งจะสิบแปดเองนะครับคุณแม่ เฮียน่ะสามสิบห้าแล้ว เหมือนลุงกับหลาน” อธิปไตยหัวเราะจนท้องแข็งเมื่อพี่ชายหันมาถลึงตาใส่ ในขณะที่มิ่งขวัญได้แต่กอดกระเป๋าเสื้อผ้าแน่น เธอเป็นเด็กกำพร้าที่กชกรอุปการะเอาไว้ ไม่สามารถขัดผู้มีคุณได้ แล้วต้องมาอยู่ที่นี่เธอก็ยิ่งกลัวเข้าไปใหญ่“ผมไม่เอาย

“ไม่เอา” เธอดันใบหน้าของเขาออกห่าง“จะเอา” เหมือนเขาแกล้งเบียดกายเข้ามาหาเธอแนบแน่นขึ้น มิ่งขวัญยอมรับว่ากลัวมาก เธอตัวสั่นร้องไห้สะอึกสะอื้นจนคนเมาต้องชะงัก“ใครตายเหรอ ถึงได้ร้องไห้”“คนใจร้าย” คนพูดกัดปาก ถอนสะอื้นฮักๆ“นี่ยายเด็กขี้เหร่ แค่เห็นหน้าก็เอาไม่ลงแล้ว”“ปล่อยหนูนะ”“ฉันร้อนแล้วก็เหนียวตัวมากด้วย” เขาผละออกห่าง บอกเด็กสาวที่รีบตะเกียกตะกายไปอีกด้านหนึ่งของเตียงในทันทีที่เป็นอิสระ“ละ... แล้วมาบอกหนูทำไม”“หน้าที่เมียทำอะไร ไปเอาผ้ามาเช็ดหน้าเช็ดตาให้ผัวหน่อย” มิ่งขวัญอ้าปากค้างกับสำนวนห่ามๆ ของคนตรงหน้า เธอเคยเจอกับอธิราชมาบ้างแล้วตอนเขาไปพลอดรักกับเจ้านายสาวของเธอ ตอนอยู่กับเขียนฟ้าเขาก็สุภาพเรียบร้อยดี แตกต่างจากตอนนี้ลิบลับ“หรือจะทำอย่างอื่น” เขาเดินเข้าหา เธอรีบวิ่งเข้าห้องน้ำไปหาผ้ามาเช็ดหน้าเช็ดตาให้เขาโดยเร็ว“เร็วๆ สิ ชักช้าอืดอาดยืดยาดอยู่นั่นแหละ” เด็กสาววิ่งออกมาจากห้องน้ำ ด้วยความที่รีบเธอเลยสะดุดขาตัวเองถลาไปทาบทับร่างที่นั่งอยู่ตรงขอบเตียง“วะ... ว้าย” เธอถลาเข้าไปในอ้อมแขนของเขา อธิราชจำต้องอ้าแขนรับเอาไว้ ทำให้เขาล้มหงายตึงไปบนเตียงนอนกว้าง“ท่านี้ก็โอเค

“แต่ละคน” คนพูดหยุดวิ่งตาม ก่อนจะไปนั่งลงที่เดิม เขาเลิกสนใจเหล้ายาปลาปิ้งตรงหน้าในทันที นึกถึงอดีตคนรักแล้วหดหู่ใจ เขารักเขียนฟ้ามาก ไม่คิดว่าเธอจะหลายใจแบบนี้ ความรักทำให้คนตาบอดก็คงจริง เธอไม่ดีใครๆ ก็พูดแบบนั้น แต่เขาไม่เคยฟังคำเตือน แค่ไม่กี่วันเธอก็สลัดรักไปแต่งงานกับชายอื่นหน้าตาเฉยคนอกหักรักคุดหันไปสนใจกับการทำงานในไร่อย่างหนัก เรียกว่าทำงานหักโหมกันเลยทีเดียว อธิราชทำงานจนลืมวันลืมคืน ตัดขาดจากโลกภายนอก เขาไม่อยากสนใจใคร เรื่องการติดต่องานกับลูกค้าหรือการค้าขายต่างๆ เขายกหน้าที่ให้น้องชายเป็นคนจัดการทั้งหมดสี่ปีผ่านไป...ไวเหมือนโกหก...“เฮีย...” เสียงน้องชายที่เรียกมาแต่ไกล ทำให้อธิราชหันไปมอง“มีอะไร”“เฮียจะทำงานอยู่แต่ในไร่จนตายหรือไง”“แล้วหนักส่วนไหนของแก”“แรง!!!” คนขี้เล่นร้องครางออกมาจากลำคอ“เฮีย”“อะไร เรียกอยู่นั่นแหละ”“แม่ให้ไปรับมิ่งขวัญ”“มิ่งขวัญไหน” คนถามเลิกคิ้วขึ้นมองทำท่านึก“เมียเฮียไง”“แค่ก ๆ ๆ ๆ ฉันมีเมียตอนไหน” คนถามที่หยิบน้ำเย็นๆ จากขวดขึ้นมาดื่มถึงกับสำลักหูตาแดงไปหมดใบหน้าของธิราชเหลอหลาขณะมองน้องชาย อีกฝ่ายหลุดขำออกมากับท่าทีของพี่ชาย“เฮียจำ