เจ้าสาวอุปถัมภ์+สาวน้อยกรุบกริบ

บทนำ

มณีรัตน์กระแทกก้นลงบนเก้าอี้ในห้องนั่งเล่นด้วยใบหน้าหงิกงอ จนคนเป็นสามีต้องหันไปมองหน้าลูกชายทั้งสองตาปริบๆ รู้เลยว่าภรรยาต้องไปหงุดหงิดใจอะไรมาอย่างแน่นอน

“คุณแม่เป็นอะไรครับ” อธิปไตย  วสุธิกุล ลูกชายคนเล็กวัยสามสิบเอ่ยถามมารดาเสียงนุ่ม

“หมั่นไส้ยายกำไลนัก เวลาแม่ไปซื้ออะไร มันชอบมาซื้อตัดหน้าแม่อยู่เรื่อย” กำไลที่มณีรัตน์เอ่ยถึงคือกชกร อดีตเพื่อนรักของเธอนั่นเอง

ในอดีตนั้นเธอกับกชกรรักกันมาก แต่มาผิดใจกันเรื่องผู้ชาย ก็อธิวัฒน์สามีคนปัจจุบันของเธอเองนี่แหละ เขากับเธอรักกัน แต่กชกรแอบรักอธิวัฒน์ด้วย แต่ผู้ชายไม่เล่นด้วย เขาเลือกเธอ กชกรเลยโกรธ หาว่าเธอแย่งผู้ชายที่แอบชอบไปครองต่อหน้าต่อตา หลังจากนั้นหล่อนก็ไปแต่งงานกับนภดล เพื่อนของอธิวัฒน์แทน เวลาเจอกันก็จะชอบพูดจาแดกดันหาเรื่องประชดประชันอยู่เรื่อย แรกๆ เธอก็ไม่ได้คิดอะไร แต่พอหลายปีเข้าชักจะหนักข้อขึ้นทุกวัน ที่ร้ายไปกว่านั้นเจ้าลูกชายคนโตของเธอดันไปชอบเขียนฟ้า ลูกสาวคนเดียวของกชกรเสียอีก

“คุณแม่ก็ชอบไปมีเรื่องกับน้ากำไล” อธิราชส่ายหน้าไปมา เลยได้ดวงตาเขียวปั้ดจากมารดาตอบกลับมาในทันที

อธิราช วสุธิกุล วัยสามสิบห้าปีเป็นลูกชายคนโตของคุณ    มณีรัตน์และคุณอธิวัฒน์ ครอบครัวนี้ทำสวนทำไร่เพราะมีที่ดินมากเป็นพันไร่

ส่วนครอบครัวของกชกรกับนภดลนั้นค้าขาย ฐานะทางบ้านก็ร่ำรวยไม่ต่างกัน

“เจ้าแซน แกไปชอบลูกสาวนังกำไลได้ยังไงกัน  ผู้หญิงสวยออกเต็มบ้านเต็มเมืองไปหมด ทำไมแกไม่เลือกเอาสักคน ฉันละหนักใจกับแกจริงๆ เลย”

มณีรัตน์พูดด้วยความหงุดหงิดใจ โบกพัดในมือไปมาให้หายจากความร้อนรุ่มในอก

“ความรักมันห้ามกันได้ที่ไหนล่ะครับคุณแม่”

“ห้ามได้สิ ฉันไม่อยากไปดองหรือนับญาติกับมัน”

“แต่ถ้าคุณแม่ไม่ไปขอเขียนฟ้าให้เฮีย รับรองเลยว่าคุณแม่จะโดนนินทา หาว่าจน ไม่มีปัญญาไปสู่ขอลูกสาวเขานะครับ ป้ากำไลพูดไปทั่วตลาดว่าคุณแม่ประกาศไปแล้วว่าสินสอดลูกชายสองคนถึงไหนถึงกัน” อธิปไตยพูด แล้วกลั้นขำ บางทีพวกผู้ใหญ่ก็ทะเลาะกันเรื่องไร้สาระ

“เจ้าโซ่ แกก็เห็นทุกอย่างเป็นเรื่องตลกไปหมด แกเถอะ สามสิบแล้ว  ชาตินี้จะมีเมียไหม จะมีผู้หญิงโชคร้ายคนไหนได้แกเป็นผัว ฮะ!”

“โอ๊ย! แรงอะคุณแม่ ผมไม่ได้ชั่วช้าสารเลวขนาดนั้น พูดซะผมไม่มีอะไรดีเลย”

“น้อยไปสิไม่ว่า”

“คุณแม่ก็หาให้ผมสิครับ หาให้แต่เฮีย ผมก็รอให้คุณแม่หาผู้หญิงดีๆ ให้ผมเหมือนกัน”

“โอ๊ย! ฉันไม่อยากเอาหนังหน้าไปรับประกันอะไรให้แกหรอก เกิดแกไปทำลูกสาวเขาน้ำตาเช็ดหัวเข่าขึ้นมา ฉันจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน”

“ไว้บนบ่าเหมือนเดิมไงครับ”

“เพื่อนเล่นแกรึ”

“ขอโทษครับ”

“ฉันล่ะอ่อนใจกับแกเหลือเกิน”

“โหย... คุณแม่พูดซะผมนี่ชั่วเลยนะครับ แล้วเฮียแซนดูเป็นเทวดาขึ้นมาเลย” อธิปไตยแกล้งโอดครวญ

“แกน่าจะสำนึกบ้างนะ” มณีรัตน์จิกกัดลูกชาย ในขณะที่อธิราชนั่งฟังน้องชายกับมารดาเถียงกันไปมา ส่วนบิดานั้นไม่ต้องพูดถึง เป็นผู้ฟังที่ดีตลอดปีตลอดชาติ

“ผมไปข้างนอกดีกว่าครับ”

“แกจะไปไหนเจ้าแซน”

“ไม่บอกครับ”

“ไอ้ๆๆ ไอ้เจ้าลูกคนนี้นี่” มณีรัตน์ชี้นิ้วสั่นระริก มองตามลูกชายคนโตไปอย่างหงุดหงิดใจ

“เฮียคงไปหาว่าที่เมียแหละครับ”

“รู้ดี แกตามไปดูหน่อยสิ”

“ไม่ครับ ผมไม่ว่าง เฮียแซนโตจนหมาเลียก้นไม่ถึงแล้ว ปล่อยไปเถอะครับ”

“ไม่รู้ว่าจะไปรักไปชอบอะไรนักหนากับลูกนังกำไลมัน ไม่เห็นจะสวยสักนิด”

“ถ้าเขียนฟ้าไม่สวย ผู้หญิงทุกคนบนโลกคงขี้เหร่กันหมดแล้วละครับคุณแม่”

“ขาวซีดขนาดนั้นมันสวยยังไง ผอมอย่างกับกุ้งแห้ง พี่ชายแกน่ะไม่รู้จักผู้หญิงที่มีน้ำมีนวลหรือไง”

“อ้วนๆ น่ะเฮียไม่เอาหรอกคุณแม่ เฮียชอบผู้หญิงแขนเล็ก ขาเล็ก นมใหญ่ เอวคอด สะโพกสะบึม”

“ผู้หญิงแบบนั้นเอามาทำไม มานั่งชี้นิ้วเป็นคุณนายน่ะรึ บ้านเราทำไร่ไม่ใช่เปิดห้างสรรพสินค้า”

 “แล้วแม่จะให้เมียเฮียมาทำไร่ไถนาหรือไง เฮียโตแล้วแม่ ปล่อยเฮียไปบ้างเถอะ ไม่กลัวเฮียมีปัญหาชีวิตหรือไง”

“ปัญหาชีวิตบ้าบอคอแตกอะไรของแก พูดซะฉันเป็นพวกเผด็จการอย่างนั้นแหละ”

“คุณแม่ลองถามคุณพ่อดูสิครับ ว่าคุณแม่เผด็จการรึเปล่า”

“อ้าว... เกี่ยวอะไรกับพ่อ” อธิวัฒน์ใบหน้าเหลอหลาเมื่อลูกชายคนเล็กโยนถ่านร้อนๆ มาให้

“อ้าว... คุณพ่อพูดได้ด้วยเหรอครับ ผมนึกว่าคุณแม่แย่งพูดไปหมดจนคุณพ่อ...”

“พอเลย แกจะไปไหนก็ไปเถอะ” อธิปไตยยังพูดไม่ทันจบประโยคก็โดนมารดาเบรกเอาไว้เสียก่อน

“ขอรับกระผม” อธิปไตยยืนตัวตรงยืดอกกว้าง ยกมือตะเบะให้มารดาอย่างล้อเลียน เลยได้ค้อนจากมารดามาหนึ่งที

อธิราชขับรถมอเตอร์ไซค์คันเก่งมาถึงร้านขายปุ๋ยชื่อดังในตัวจังหวัด เป้าหมายของเขาคือแฟนสาว เขียนฟ้า อมรวัฒนานนท์ ลูกสาวคนเดียวของกชกรและนภดลที่รวยไม่แพ้ใครในจังหวัดทางภาคอีสานแห่งนี้