All Chapters of วิวาห์ซ่อนกลรัก: Chapter 71 - Chapter 80

“ถ้ายังเห็นว่าไปสนิทกับใคร ฉันฆ่ามันแน่” เขาคาดโทษ ดึงเธอไปจูบหนักๆ ก่อนจะกอดเธอเอาไว้ไม่ยอมปล่อย“ไหนบอกว่าเมื่อยไงคะ จะให้แก้วนวดตรงไหน”“นวดตรงนี้ มันเมื่อยจนแข็งไปหมดแล้ว เส้นมันยึดน่ะ” เขาจับมือเธอมาวางบนแก่นกายแข็งแกร่ง แก้วกัลยาตาโต ก่อนจะหวีดร้องเบาๆ เมื่อเขาอุ้มเธอไปที่โซฟาตัวยาว ไม่บอกก็รู้ว่าโซฟาตัวนั้นจะกลายเป็นสมรภูมิรักในอีกไม่กี่วินาทีข้างหน้าส่วนเดรกหัวเราะจนท้องคัดท้องแข็ง พี่ชายของเขานี่ก็หึงโหดใช่เล่น มองเหมือนจะฉีกเขาเป็นชิ้นๆ แผนยั่วรัชวินทร์นี่มันได้ผลเกินคาด ถ้าคุณยายรู้คงหัวเราะจนน้ำหมากกระจายเป็นแน่รักเขา หึงเขาจนควันออกหู แต่ยังทำปากแข็ง ถ้าแก้วกัลยาจะหย่าขึ้นมาจริงๆ เขาจะรอสมน้ำหน้าพวกกลัวเมีย ฮ่าๆๆแก้วกัลยานั่งรอสามีจนดึกดื่น เธอเดินออกไปรอเขาด้านนอกด้วยเพราะอย่างไรก็คือภรรยา ส่วนพิมพ์สิริที่รออยู่ด้วยก่อนหน้าทนไม่ไหวหนีไปนอนเสียก่อนแล้ว แม้จะย้ายมาอยู่ด้านล่างของคฤหาสน์อย่างถาวร แต่เขาก็ลงมานอนกอดเธอทุกคืน เขาไม่ได้พูดจาถากถางโหดร้ายแต่ก็ทำให้เธอเสียใจได้พอสมควรเมื่อเขากลับขึ้นห้องไปก่อนฟ้าจะสางเหมือนไม่อยากอยู่ร่วมห้องกับเธอนานๆ คิดว่าเธอเป็นภรรยาต้องอ

“ก็เมื่อคืนเราออกจะเร่าร้อนกันทั้งคืน” เธอทำท่าทางบิดไปมาเหมือนอับอาย รัชวินทร์หรี่ตามอง ก่อนจะนึกคาดโทษแม่ตัวดี หนีหายไปไหนตั้งแต่ตะวันยังไม่ขึ้น แล้วยอมให้คนอื่นมาสวมรอย เอาเถอะ เขาจะเล่นตามเกมแม่นี่ ทนอีกนิดเดียวเท่านั้น เดรกก็จะจัดการทุกอย่างให้เรียบร้อย“โอเค ผมเข้าใจแล้ว เมื่อคืนผมเร่าร้อนมาก” เขาพูดไม่จบ ถ้าเธอฟังและตีความหมายให้ดีกว่านี้ ก็จะเข้าใจว่าเขาเร่าร้อน แต่อาจไม่ใช่กับเธอ“ราร์ดหิวหรือยังคะ” พอได้ยินเขาพูดแบบนั้น เธอก็เอ่ยถามเขาอย่างเอาอกเอาใจ“ถามเหมือนคุณจะทำอาหารให้ผมเลย” เขาเยาะเหยียดยิ้ม แต่เธอเอาแต่ซบอกของเขาเลยไม่ได้สนใจน้ำเสียงที่เปลี่ยนไป“แหม... ป่านนี้ภรรยาก้นครัวของคุณคงทำเอาไว้แล้ว เราก็แค่ลงไปกิน” เธอพูดยิ้มๆ กอดเขาแนบชิดแน่นขึ้น ไม่ได้กอดเขาแบบนี้นานเท่าไหร่แล้วนะ“ก็... จริงนะ” เขาหรี่ตามองคนในอ้อมแขน “ผมอยากอาบน้ำแล้วนะ” เขาตัดบท พิมพ์สิริไม่ใช่แม่บ้านแม่เรือนเหมือนแก้วกัลยา เธอไม่ชอบงานบ้านงานครัว อดีตที่เคยคบกัน เขาก็ไม่เคยได้กินฝีมือการทำอาหารของเธอเลยสักครั้ง ดังนั้นเขาไม่ต้องหวังว่าจะได้กินมันตอนนี้ น่าแปลกที่เมื่อก่อนเขาเฉยๆ ที่เธอทำอาหารไม่

“ก็ชาร์ลส่งรูปมาให้ดู พี่สะใภ้ของฉันสวยหยาดฟ้ามาดิน ถ้าฉันมีเมียแบบนี้ขอตายคาอกดีกว่า จะเลิกเจ้าชู้ด้วย”“แต่หล่อนเคยแต่งงานแล้ว” เขาหายใจไม่ออกเมื่อน้องชายของเขาสนใจผู้หญิงที่เห็นเพียงแค่รูปถ่าย“ไม่เห็นสน แต่งแล้วก็ดี นายก็ช่วยเทรนเธอด้วย เวลามาอยู่กับฉันจะได้เป็นงาน”“ล้อเล่นน่า” รัชวินทร์หัวเราะแบบไม่เต็มเสียง ดวงตาวาววับแทบจะขย้ำน้องชายลูกพี่ลูกน้องให้จมปฐพี แต่คนปลายสายไม่มีวันเห็น“ฉันพูดจริงๆ ก็นายบอกว่าเป็นแผนการของเธอกับทุกคนจะจับนายแต่งงาน แต่อย่างว่าละน่ะ ถ้าเป็นฉัน ฉันยอมให้เธอใช้แผนการจับฉันเหมือนกัน สวยๆ แบบนี้มองเท่าไหร่ก็ไม่มีเบื่อ”“แกไม่อยากแต่งงานไม่ใช่เหรอ เห็นว่าหวงความโสด”“ก็หวงนะ เหมือนนาย เหมือนไอ้ชาร์ลนั่นแหละ แต่ว่าถ้าเจอแม่ของลูกที่ดีพร้อม ฉันก็พร้อมจะสละโสด โผออกจากความเป็นโสด”“เหรอ...” เขาแทบหาเสียตัวเองไม่เจอ ทำไมมีแต่ผู้ชายจ้องจะงาบเมียเขานะ เธอก็ไม่เห็นสวยซะหน่อย แต่... ไม่หน่อย เธอสวยหวานหยาดเยิ้มเชียวล่ะ“นายฟังฉันอยู่หรือเปล่า”“อะไรของแกอีก”“นายบอกไม่อยากแต่ง แล้วแต่งทำไม”“ก็สถานการณ์บังคับ ผู้ใหญ่จับได้ว่าฉันแอบเจาะไข่แดงเธอจนพรุน”“แล้วนายจะท

อยากดูดหัวนมเล็กๆ สีชมพูของเธอใจจะขาด กว่าจะได้ดูดต้องใช้งานให้หนักและหลับลึกขนาดนี้ นับว่าแผนการของเขาชั่วร้ายและแยบยล แต่เขาไม่เห็นจะอยากยอมรับสักเท่าไหร่ รู้สึกเสียศักดิ์ศรีชะมัด ที่นายชัชวินทร์ต้องลงทุนทำถึงขนาดนี้“นมอะไรใหญ่น่ากลัว ตัวเล็กนิดเดียว นมใหญ่น่าเกลียดที่สุด” เขาแกล้งว่า เหมือนพวกปากไม่ตรงกับใจ ก่อนจะเบ้ปากก้มลงดูดจ๊วบๆ อร่อยเป็นบ้าเลย คนขี้เซาขยับไปมาแต่ไม่มีท่าทีว่าจะตื่น เขาชินเสียแล้วกับการดูดนมเธอก่อนนอนแล้วก็... ริมฝีปากหนาทับลงไปกับกลีบปากจิ้มลิ้ม“ปากก็เล็กนิดเดียว น่าเกลียดยิ่งกว่าอะไร” เขาวิพากษ์วิจารณ์สนุกปาก หัวเราะชั่วร้ายก่อนจะลงดูดปากเล็กๆ ของเธอ แล้วสอดลิ้นเข้าไปสัมผัสกับฟันเล็กๆ น่ารัก“ฟันก็เล็กเหมือนหนู จะเคี้ยวอะไรละเอียดล่ะนี่”“ฉันขาดแคลนผู้หญิงหรอกนะ เลยเอาเธอแก้ขัดไปก่อน อย่าหลงตัวเองเด็ดขาดยายเด็กบ้า นึกว่าฉันอยากฟัดเธอนักหรือไง”พูดแล้วหงุดหงิดเป็นบ้า คนอย่างชัชวินทร์ แอนด์เดอร์สันเหรอจะขาดแคลนผู้หญิง แค่เขาเรียกกริ๊งเดียว ก็ดาหน้ากันเข้ามา แต่ทำไมเขาไม่อยากออกไปไหนเลยวะ ปัดโธ่เอ๊ย! ก็แค่เขาอยากแกล้งยายเด็กบื้อนี่น่ะสิ คิดหาเหตุผลให้ตัวเองก่อ

“มะปรางจ้ะ” มะปรางตอบแล้วเดินไปเก็บบัวรถน้ำที่ห้องเก็บของ เธอมองด้านหลังก็เห็นรุ่นพี่คนนั้นมองอยู่ จึงรีบหันหน้าหนี เคยเห็นพวกรุ่นพี่มองเธอด้วยสายตาแบบนี้มาก่อน มันทั้งน่ากลัวและขนลุก มะปรางไม่เคยรู้ว่าตัวเองน่ารักน่าใคร่เพียงไหน เด็กสาวหน้าตาจิ้มลิ้มแม้จะเรียนไม่เก่งโดนแกล้งมาตลอด ก็มีเด็กนักเรียนในโรงเรียนสนใจ แต่เธอเอาแต่ก้มหน้าก้มตาเลยไม่เคยรับรู้อะไร นอกจากทำงานตามคำสั่งคนอื่น เพื่อแลกกับได้รับความช่วยเหลือเล็กๆ น้อยๆ ให้ตัวเองเรียนจบในแต่ละเทอมคนไม่เคยเข้าใจความรู้สึกของการทอดทิ้งย่อมมองเห็นเป็นเรื่องตลก เวลาไปทัศนศึกษาหรือคุณครูจัดให้ไปเที่ยว เธอจะถูกทิ้งให้อยู่คนเดียว พอเธอพูดก็ไม่มีใครสนใจ ไม่มีใครฟัง ทำเหมือนกับว่าเธอไม่มีตัวตน พอจะใช้ให้เธอทำอะไรก็คอยใช้เธอเหมือนทาส มันน่าเศร้าเวลาเธอนั่งร้องไห้อยู่หลังห้องเรียนคนเดียว คนอื่นออกไปเล่นกันอย่างสนุกสนาน แต่พอเธอเดินเข้าใกล้ ก็มีคนมองเหมือนเป็นอากาศธาตุ พอมีรุ่นพี่มาพูดดีด้วย แต่สุดท้ายก็หาทางแกล้ง รุ่นพี่ผู้ชายชอบหาเรื่องลวนลามเธอถ้าทำได้ เธอจึงมักไม่มีเพื่อนและเก็บตัวอยู่คนเดียวเสมอๆเสาร์- อาทิตย์ของวันนั้นมะปรางถูกนัดไปเจอ