All Chapters of วิวาห์ซ่อนกลรัก: Chapter 61 - Chapter 70

“ถ้าฟื้นไข้เธอโดนหนักแน่ยายเด็กบ้า” เขาเอาแต่ด่าเธอก่อนจะจัดการถอดเสื้อเชิ้ตของเธอออก เขาสลัดมันทิ้งไป เสื้อเธอเอาไปทำผ้าขี้ริ้วได้มั้ง ผู้หญิงที่เขาควงทุกคนแต่งตัวดี น่ามองทั้งนั้น ยายเด็กนี่แต่งตัวไม่น่ามอง แต่พอลอกคราบออกมาเหมือนหน้ามือกับหลังมือมือของชายหนุ่มสั่นเมื่อปลดตะขอเสื้อชั้นในของเธอ เสื้อชั้นในก็เชยเหมือนยายแก่ ปิดเต้าเสียหมด แถมสีก็บ้านนอกเสียจริง ถ้าเขาเห็นผู้หญิงบนเตียงสวมเสื้อชั้นในแบบนี้ เขาหมดอารมณ์ทางเพศแน่ๆ“แม่เจ้า!” ตอนเห็นเสื้อชั้นในเขาหงุดหงิด แต่ตอนถอดออกแล้วเห็นเต้าอวบๆ ของเธอเขาถึงกับถอนใจเฮือก เต้าอวบเต็มตึง ยอดถันนั้นสีชมพูจัดเป็นป้านน่าดูด ไม่เคยเห็นผู้หญิงคนไหนหน้าอกสวยแบบนี้มาก่อน บางคนก็เสริมเอา จะบีบทีก็ไม่ได้อารมณ์“ข้างบนขนาดนี้ แล้วข้างล่างล่ะ” รัชวินทร์มองกางเกงผ้าเก่าๆ ของเธอ แม้จะซักสะอาดเรียบร้อยมีกลิ่นหอมของน้ำยาปรับผ้านุ่ม แต่เชยและสำหรับในสายตาเขาคือผ้าขี้ริ้วดีๆ นี่เองแต่เอาอีกแล้วพอถอดกางเกงออก ขาเล็กๆ ของเธอเพรียวสวย ผิวนุ่มเนียนนั้นขาวราวน้ำนม เหมือนไม่ค่อยโดนแดด อาจเพราะตั้งแต่เจอกันเขาเห็นเธอสวมเสื้อผ้ามิดชิด ซึ่งชัชวินทร์ไม่รู้ว่าห

รัชวินทร์ยืนเก้ๆ กังๆ มองภรรยากำลังเตรียมอาหารกับสาวใช้อย่างเก้อๆ หลังจากคืนนั้นที่เขาระบายอารมณ์เอากับเธอ แก้วกัลยาตื่นมาอย่างสงบนิ่ง ไม่ร้องไห้ฟูมฟายหรือด่าว่าเขา แต่กลับเงียบจนเขานึกอึดอัด พร้อมๆ กับความรู้สึกผิดอย่างไม่เคยเป็นมาก่อนเขายอมรับว่ารู้สึกเกรงใจเธออยู่เหมือนกัน ถ้าเธอจะดุด่าว่ากล่าวเขาที่ทำรุนแรงไปเขาก็เข้าใจ ที่ไม่เข้าใจคือเธอกลับประหยัดคำพูด พูดกับเขาน้อยมาก แต่ยังทำหน้าที่ภรรยาไม่ขาดตกบกพร่อง นั่นคืองานบ้านงานเรือน และอะไรที่เธอทำได้เธอก็จะทำ ไม่สนใจว่าเป็นงานของคนใช้หรือคนสวน เธอทำอย่างที่เขาพูดจริงๆตอนนั้นเขากำลังโมโหเลยพูดออกไปแบบนั้น พอเห็นเธอทำงานงกๆ ก็เริ่มทำตัวไม่ถูก แถมเธอยังไม่ปริปากบ่นเลยแม้แต่น้อย เขาเลยได้แต่ทำหน้าเหลอหลา เมื่อเธอทำเหมือนเขาเป็นอากาศธาตุในบางครั้ง เดินผ่านไปผ่านมาเหมือนไม่เห็นเขาก็ออกบ่อย จนต้องเรียกร้องความสนใจโดยการตอแยเธออยู่หลายครั้ง“ฮัลโหลคุณพี่สะใภ้สุดสวยของเดรก” เสียงสดใสและรอยยิ้มกว้างของหนุ่มฝรั่งสุดหล่อคนหนึ่งโผเข้ากอดเธออย่างแนบแน่นในขณะที่กำลังจัดโต๊ะอาหารอยู่ ทำเอาแก้วกัลยาตัวแข็งทื่อ ตื่นตกใจที่โดนจู่โจมแบบนี้“เอา

“เอ่อ... เมื่อคืนมะปรางรอคุณชาร์ลจนเผลอหลับไป ขอโทษนะคะ” เธอทบทวนเรื่องราวทุกอย่าง ก่อนจะตอบเขาด้วยใบหน้าเหมือนจะร้องไห้ เนื่องจากกลัวเขาโกรธเอาอีก“รอฉันทำไมไม่ทราบ แล้วใครใช้ให้เธอรอ”“มะปรางคิดว่าหน้าเกลียด ถ้าจะหลับไปก่อนคุณกลับมา แต่พอกินยาเข้าไปก็เผลอหลับไปตอนไหนก็ไม่รู้” เธอพูดอย่างรู้สึกผิด“ต่อไปที่นอนของเธอนอกห้องโน้น ตรงไหนก็ได้ แต่ไม่ใช่เตียงนี้ หายป่วยแล้วไม่ใช่เหรอ ไม่มีสิทธิ์นอนบนเตียงนี้อีก” เขาเอามือวางทาบบนหน้าผากของเธอ ก่อนจะพลิกร่างลงจากร่างเล็ก มะปรางรีบลงจากเตียงอย่างเจียมเนื้อเจียมตัว หันรีหันขวางว่าจะทำอะไรต่อดี“ชุดนอนของเธอนี่มันมีตัวนี้ดีที่สุดแล้วเหรอ” เขาหรี่ตามองชุดนอนเก่าๆ ของเธอ ที่ซีดจนเหมือนผ้าขี้ริ้วในสายตาของเขา“เอ่อ... ค่ะ เป็นชุดที่คุณแม่ซื้อให้เมื่อห้าปีก่อน” เธอตอบแล้วมองชุดตัวเองด้วยรอยยิ้ม ก่อนจะหน้าเศร้าเหมือนคนที่ซื้อให้จากไปแล้ว ชัชวินทร์เห็นเธอเศร้าเขาก็รู้สึกผิดนิดๆ ที่สะกิดเรื่องพ่อแม่ของเธอ“ไปอาบน้ำแล้วทำกับข้าว เสร็จแล้วเราจะออกไปข้างนอกกัน”“ไปทำอะไรคะ”“ถามมากจริง ฉันบอกให้ไปอาบน้ำ” เขาพูดเสียงดุเหมือนเป็นผู้ปกครองของเธอ“

“จะหักให้ฉันเท่าไหร่ล่ะ ครึ่งหนึ่งเหรอ เธอได้สองที่ หมื่นแปดเองนะ” เขายกน้ำขึ้นดื่ม คิดในใจว่าเธอคงไม่พอใจกับเงินเดือนน้อยนิดแต่ทำงานตั้งแต่เช้ายันดึกเพราะต้องจัดการที่คอนโดฯอีก ไม่มีผู้หญิงคนไหนทนได้หรอก“ยกให้คุณชาร์ลหมดเลยค่ะ มะปรางเอาแค่ห้าร้อยพอเผื่อเก็บเอาไว้ใช้จ่ายซื้อของใช้จำเป็นได้ไหมคะ” เธอหมายถึงพวกผ้าอนามัยหรือขนมเล็กๆ น้อยๆ ที่อยากกิน คงไม่รบกวนให้เขาซื้อของพวกนั้นให้ ที่เหลือเธอก็กินอาหารที่เขาซื้อมาตุนเอาไว้คงอยู่ได้เพราะไม่เห็นมีค่าใช้จ่ายอะไร จริงๆ จะยกให้เขาหมดก็ยังได้ แต่เธอคิดว่ามีเงินติดกระเป๋าไว้บ้างก็น่าจะดี เผื่อฉุกเฉินหรืออะไรขึ้นมา จะได้ไม่ลำบากจนเกินไป“แคกๆๆ” ชัชวินทร์ถึงกับสำลักพ่นน้ำออกจากปากเมื่อได้ยินยายเด็กเฉิ่มเชยด้านหน้าพูดแบบนั้น“คุณชาร์ลเป็นอะไรคะ”“ให้มันแน่ ที่พูดออกมาคิดดีแล้วใช่ไหม” เขามองอย่างโกรธๆ ก่อนจะเรียกบริการมาสั่งอาหารและรับประทานคนเดียวไม่สนใจคนที่นั่งดื่มน้ำเปล่ามองเขาด้วยความหิว ลอบกลืนน้ำลายจนเขานึกหมั่นไส้พอกลับถึงห้องท้องเธอก็เริ่มร้อง เจ้าของห้องพักถึงกับหรี่ตามอง เธอก้มหน้างุด เขาเลยพูดเยาะๆ ตามประสาคนอยากหาเรื่อง “คืนน

มันแปลกเหลือเกินในความรู้สึกของเขา เพราะไม่เคยมีสาวคนไหนที่ทำให้เขานอนกอดแล้วรู้สึกดีเช่นนี้ มันอ่อนโยนอ่อนหวานแปลกแยกในอารมณ์ที่สับสน เขาเริ่มหวาดกลัวและไม่คิดจะหาคำตอบ รีบสลัดผ้าห่มทิ้งไป แล้วออกมาตามหาลูกแมวน้อยที่กอดซบเขาทั้งคืนทันที“ทำอะไรอยู่” เขาเดินเข้าไปหาร่างเล็กๆ ในชุดนอนเก่าๆ ที่กำลังอยู่หน้าเตา“ทำข้าวต้มหมูสับค่ะ” เธอเห็นหมูสับที่ถูกเก็บเอาไว้ในตู้เย็น หลังจากสำรวจอยู่เป็นนานสองนาน ก็เจอกับอาหารหลายชนิดทั้งของสดของแห้งอย่างตื่นตาตื่นใจ เธอเลยนึกชื่นชมเขาอยู่ในใจที่ไม่ขี้เหนียวเรื่องของกิน“ทำแค่นี้เองเหรอ” เขาแนบร่างสูงไปกับแผ่นหลังของเธอ ก่อนจะชะโงกหน้าไปมองข้าวต้มที่เธอคนอยู่ในหม้อเล็กๆ เรือนกายของเขาสูงใหญ่ทำให้เธอตัวเล็กลงไปถนัดตา“ค่ะ” เธอตอบเสียงสั่นน้อยๆ ร่างที่ยืนค้ำหัวเธออยู่ แถมยังชะโงกข้ามหัวมามองอาหารที่ปรุงอยู่ทำให้เธอใจสั่นแปลกๆ ไหนจะลมหายใจของเขา มันรุนแรงกระทบอยู่กับแก้มถนัดถนี่“จะประหยัดไปไหน” เขาถอยหนีไปพิงโต๊ะ มองร่างเล็กๆ ตรงหน้าเพื่อพิจารณา เธอเตี้ยกว่าเขามาก น่าจะสูงแค่ร้อยห้าสิบกว่าๆ ในขณะที่เขาสูงถึงร้อยแปดสิบกว่า ซึ่งไล่เลี่ยกับพี่ช