วิวาห์ซ่อนกลรัก のすべてのチャプター: チャプター 91 - チャプター 100

“ร้องไห้ทำไม” เขาถามอย่างหงุดหงิด อยากแกล้งเธอแล้วให้เธอดิ้นสู้ หน้าแดง เขินอาย ต่อปากต่อคำแต่ตัวสั่นไม่กล้าสู้ ไม่ใช่ให้ร้องไห้สะอึกสะอื้นแบบนี้“ใจร้าย”“อ้าว... ฉันใจร้ายตรงไหน จะอาบน้ำให้” เขาเปิดน้ำฝักบัวรดทั้งเธอและเขา คนไม่อยากให้ถูกอาบน้ำให้ยืนนิ่งเม้มปากแน่นใต้สายน้ำ“ยายตุ๊กตาหุ่นจื้อกง หันหน้ามาจะฟองสบู่ให้” เขาพูดอย่างขบขันเมื่อเห็นแก้มป่องๆ ของเธอ แต่คนไม่นึกสนุกด้วย คิดว่าตัวเองเหมือนเธอเหมือนตุ๊กตาให้เขาจับเล่น ยังก้มหน้าสะอื้น“หันหน้ามาสิ จะถูสบู่ให้ เดี๋ยวต้องรีบไปทำงานนะ ไม่เอาไหนแบบนี้ ไม่กลัวพ่อแม่เสียใจหรือไง” เสียงเขานุ่มขึ้นสร้างความประหลาดใจให้เธอ เสียงกระซิบอยู่ข้างหูและลมหายใจร้อนๆ ทำให้เธอตัวสั่นในระหว่างที่เขายังเปิดน้ำที่ฝักบัว คนที่ยืนแข็งคราแรกถูกจับให้หมุนมาหา ชัชวินทร์ค่อยๆ แตะริมฝีปากกับปากจิ้มลิ้มของเธอเบาๆ เขาดุนดันขบกัด ก่อนจะสอดแทรกลิ้นเข้าไปหารสจูบดูดดื่มกำซาบซ่านทำให้คนทั้งสองยิ่งมัวเมา ชัชวินทร์ผลักร่างเล็กไปที่ผนังห้องน้ำ เขาปิดน้ำประคองใบหน้าของเธอขึ้นจูบ เขาตัวสูงมากจึงต้องก้มลงมาแทบจะย่อตัวให้แนบชิด คนตัวเล็กถูกร่างใหญ่คร่

การออกมาข้างนอกของเขาก็ไม่ได้ไปที่ไหนไกล เขามาที่สปอร์ตคลับของเพื่อนรักอย่างรัชชานนท์ เธอจำที่นี่ได้แม้จะเคยมานานแล้วเมื่อเดือนก่อน“สีหน้าระริกเชียวนะ อย่างว่า... พอเห็นเหยื่อผู้ชายก็อยากงาบ”“คุณชาร์ลบ้า มะปรางไม่ได้...”“ไปกันเถอะ เดี๋ยวทุกคนจะรอนาน ข้าวของหลังรถเธอไปถือมาด้วย”“สุภาพบุรุษจริงๆ เล้ย!...” มะปรางแอบค่อนขอด ก่อนจะถืออุปกรณ์กีฬาของเขาตามไปติดๆ เขาเป็นผู้ชายแท้ๆ ไม่มีน้ำใจเลยจริงๆ“ว้าว... วันนี้ชาร์ลพาน้องมะปรางมาด้วย” ลินลดายิ้มหวานให้เพื่อนชายและมะปราง มะปรางหัวเราะแหะๆ เก้ๆ กังๆ ไม่รู้จะนั่งตรงไหนดี“มาครับพี่ช่วย” รัชชานนท์ช่วยเหลือเด็กสาว ก่อนจะเชิญนั่งลงใกล้ๆ กับตัวเอง เธอกล่าวขอบคุณ ยกมือไหว้ทุกคนบนโต๊ะที่นั่งรออยู่“ใครกันคะชาร์ล” ปรียานุชซึ่งเป็นเพื่อนในกลุ่มของชายหนุ่มเอ่ยขึ้น เธอเป็นดารานางแบบอยู่ในวงการบันเทิงและที่สำคัญแสดงออกชัดเจนว่าชอบชัชวินทร์“คนรับใช้ในบ้านน่ะ”“เหรอคะ” ปรียานุชจิกตามองเด็กรับใช้หน้าตาน่ารักอย่างไม่ไว้วางใจ“นี่หมอนิรุต นี่ปรียานุช เพื่อนของพวกเราจ้ะ” ลินลดาแนะนำให้มะปรางได้รู้จักกับเพื่อนๆ ในกลุ่ม แต่รัชชานนท์คงรู้จักกันแล้ว

“แล้วไง เงินตั้งมากมาย ยกหนี้ให้เธอก็บ้าแล้ว ใช้อะไรคิดฮะ”“คงจะว่ามะปรางไม่มีสมองอีกใช่ไหม ถึงมะปรางจะโง่แต่ก็ไม่ได้ปัญญาอ่อน” เธอพูดอย่างคับแค้นใจ อกแทบแตกตาย“ฉันก็ไม่ได้หมายความว่าเธอปัญญาอ่อนซะหน่อย” เสียงเขาเบาลง ไม่ได้ดุดันเหมือนก่อน“มะปรางจะบอกคุณยาย” เธอขึ้นเสียงกับเขา อยากจะกรีดร้องถ้าทำได้ เกิดมาไม่เคยมีอารมณ์แบบนี้มาก่อน แต่ครั้งนี้เธอสู้ยิบตา“ก็เชิญตามสบาย ไม่เห็นจะแคร์” เขายักไหล่ บอกว่าไม่แคร์จริงๆ คนฟังอัดอั้นตันใจ เม้มปากแน่น น้ำตาร่วงพลู ไหลอาบแก้มอย่างไม่อายใคร“คนไม่รักษาสัจจะ” เธอพูดเสียงสะอึกสะอื้น“ไม่มีสัจจะในหมู่โจร” เขาแบกมือ สีหน้าท่าทางกวนอารมณ์ น่าฆ่าทิ้งเสียให้รู้แล้วรู้รอด“คนบ้า คนเฮงซวย” คนอัดอั้นตันใจจนแทบระเบิดโถมตัวเข้าทุบตีอย่างบ้าคลั่ง ชัชวินทร์นั่งเฉยก่อนจะรวบมือคนที่เอาแต่ร้องห่มร้องไห้โวยวายเอาไว้ เขาไม่โต้ตอบ แต่ผลักเธอออกห่าง ก่อนจะเดินเข้าห้อง ปิดประตูปังใหญ่ คนร้องไห้มองตามแผ่นหลังเขาจนสุด ก่อนจะสะดุ้งเมื่อเขาปิดประตูตามหลังเต็มแรงเด็กสาวนอนร้องไห้สะอึกสะอื้นหลับไปบนโซฟา ใบหน้าแดงก่ำจนตาบวมผมเผ้ายุ่งเหยิง ชัชวินทร์เดินออกมาจาก

จืดชืดแบบเธอฉันไม่เอาเป็นแฟนหรอก” เขาละสายตาออกห่าง หันไปสนใจกับแพนตี้เซ็กซี่ที่คว้าหยิบมาก่อนหน้าเห็นเขาใบหน้าเฉยเมยเหมือนเดิม เธอเลยปลดท่อนล่างออกไป ยังไงก็มาถึงขนาดนี้แล้ว พอปลดออกเขาก็มองตาวาว แต่พอเธอแงยหน้าสบตาเขาก็ทำหน้านิ่งเหมือนเดิม“ตัวนี้” เขายื่นแพนตี้ตัวบางจ้อยมีเม็ดมุกอยู่ที่เป้าให้เธอ“ตัวนี้เหรอคะ” เธอมองแล้วหน้าเหย ขณะใช้มือข้างหนึ่งปิดกลางกายเอาไว้“ตัวนี้ คิดว่าคนที่ฉันซื้อให้คงชอบ” เธอทำหน้ายุ่ง นึกหงุดหงิดในใจที่เขาเอาแต่เอ่ยถึงผู้หญิงของเขา คงจะเซ็กซี่น่าดู และคงไม่เป็นยายเตี้ยเหมือนเธอเป็นแน่เธอหันหลังให้เขาก่อนจะรีบสวม แก้มก้นขาวผ่องที่เขาแอบลามเลียด้วยลิ้นร้อนๆ ของตัวเองทุกคืนทำให้ชัชวินทร์ลำคอแห้งผากกว่าเดิม ถ้าเขาได้แตะลิ้นเลียผิวผ่องๆ ของเธอคงจะดีไม่น้อย“ไม่เห็นต้องอาย หันหน้ามาดูหน่อยสิ”“ก็ใส่ได้ค่ะ” เธออุบอิบตอบ“หันหน้ามาหน่อย หันก้นลายๆ มาให้ดู ไม่อยากดูก้นใครสักหน่อย”“ก้นมะปรางไม่ได้ลายนะคะ” เธอก้มดูลูบไปมา “ไม่เห็นจะลายสักหน่อย” ค้อนให้เขาหน้างอง่ำ“งั้นหันก้นมาให้ฉัน ก็หันหน้าหากระจกแล้วกัน” เขาจับเธอไปหน้ากระจกบานใหญ่ ในห้องลองกว้างขวางทำให้ไม่

รัชวินทร์กัดฟันพูด ก่อนสลบไป แก้วกัลยาปล่อยโฮออกมาสุดเสียง คุณครูหนุ่มเหยียบคันเร่งจนมิด เขาได้ยินทุกอย่าง เพิ่งรู้ว่าคนทั้งสองมีปัญหากัน แม้จะรักแก้วกัลยาขนาดไหน แต่เขาไม่อยากเห็นน้ำตาของเธอ และไม่ได้ยินดีหากเธอจะเลิกรากับคนที่รักกัน เขาอยากเห็นเธอมีความสุข แค่เห็นรัชวินทร์ปกป้องผู้หญิงที่เขารักแบบนี้ เอกวิทย์ก็ไม่มีอะไรต้องคิดมากอีกแล้ว เพราะผู้ชายที่ยอมสละชีวิตตัวเองเพื่อผู้หญิงที่เขารักได้ขนาดนี้ แสดงว่าเขารักเธอจริงๆ เป็นบุคคลที่น่ายกย่องและหายาก เพราะเขาไม่เคยเห็นผู้ชายคนไหนจะเอาตัวไปขวางกระสุนกำบังให้อีกคน แม้แต่เขาเองยังยืนบื้อเป็นหิน หากไม่มีรัชวินทร์ แก้วกัลยาอาจจะโดนยิงเพราะความไม่เอาไหนของเขาก็ได้ ผู้ชายคนนี้เป็นคนจริง กล้าแลกและกล้าทำในสิ่งที่ลูกผู้ชายควรทำกับผู้หญิงที่ตัวเองรัก เขาปกป้องแก้วกัลยาไม่ให้เธอได้รับอันตราย“พี่ราร์ดคะ แก้วให้อภัยพี่ราร์ดค่ะ แก้วรับปากทุกอย่าง ขอแค่พี่ราร์ดฟื้นขึ้นมาก็พอแล้ว” แก้วกัลยาร้องไห้โฮ เธอให้อภัยเขานานแล้ว แค่ติดใจเรื่องบางอย่างเท่านั้น แต่ตลอดหลายวันที่ผ่านมาเขาก็พิสูจน์แล้วว่าเขารักเธอจริง เขาเอาชีวิตเข้าแลกเพื่อช่วยเธอ