Tous les chapitres de : Chapitre 1 - Chapitre 10

รัชวินทร์ แอนเดอร์สัน นักธุรกิจหนุ่มเนื้อหอมผู้ประสบความสำเร็จและร่ำรวยมหาศาล กำลังขับรถจี๊ปคันโตมุ่งหน้าไปยังบ้านสวนของผู้เป็นยายเพื่อไปเยี่ยมครอบครัวในต่างจังหวัด ตอนนี้เป็นช่วงแห่งการพักร้อนมาราธอนของเขา หลังจากทำงานอย่างหนักมาหลายปี จนกิจการทุกอย่างเข้าที่เข้าทาง เขาจึงอยากพักเงียบๆ เพื่อเลียแผลใจ จากการถูกทรยศหักหลัง เมื่อแฟนสาวที่คบหาดูใจกัน นอกใจไปมีผู้ชายคนอื่นความที่อยากขับรถเองและแวะซื้อของระหว่างทางเนื่องจากไม่ได้พักร้อนมานานแล้ว เขาจึงไม่มีคนขับรถให้ต้องวุ่นวาย ขับไปพักไป แวะดูข้าวของมากมายระหว่างทาง ซึ่งเขาไม่เคยได้สัมผัสบรรยากาศแบบนี้มานานแล้ว น้องชายซึ่งเป็นลูกพี่ลูกน้องที่ช่วยกันบริหารงานเป็นผู้สนับสนุนให้เขาพักร้อนได้นานที่สุดเท่าที่จะนานได้รถจี๊ปแล่นเข้ามาในอาณาเขตอันร่มรื่นของหมู่บ้านเล็กๆ ในต่างจังหวัด เขาฮัมเพลงไปพร้อมๆ กับการมองทัศนียภาพรอบข้างที่เขียวขจี ซึ่งหาชมได้ยากยิ่ง พยายามสลัดเรื่องราวเจ็บปวดในชีวิตทิ้งไปโดยสิ้น แม้เขาจะบอกใครๆ ว่าไม่เป็นอะไร แต่ความเจ็บลึกในอกที่ฝังรากลึกเนื่องจากแผลเหวอะหวะ ก็ยากยิ่งที่จะลืมเลือนไปได้อย่างง่ายดาย เขาเป็นคนมีชีวิตมีจิต

รัชวินทร์วิจารณ์ตามที่คิด เด็กๆ เดี๋ยวนี้แก่แดดแก่ลมนัก แม้เขาจะไม่ถือเรื่องพวกนี้ แต่ผู้หญิงที่เขามีสัมพันธ์ด้วยก็ล้วนผ่านผู้ชายมาแล้วทั้งนั้น ไม่เห็นใครมัวแต่กระมิดกระเมี้ยน หรือบริสุทธิ์ผุดผ่องเลยสักคน แม้แต่พิมพ์สิริที่เขาถูกตาต้องใจและคิดเรื่องการมีครอบครัวเป็นครั้งแรก เธอก็ลีลาเด็ดใช่ย่อย ทำให้เขาหลงใหลจนโงหัวไม่ขึ้น“แต่ไม่ใช่หนูแก้วของยายแน่นอน น้องน่ะอยู่แต่กับคนเฒ่าคนแก่ ไปวัดไปวา ไม่รู้จักความเจ้าเล่ห์ของผู้ชายหรือรู้เท่าทันใครหรอก แถมยังซื่อๆ อีกด้วย ยายละห่วงเหลือเกิน”ยายกิ่งแก้วพูดตามจริง แก้วกัลยาเป็นเด็กเรียบร้อย เก็บเนื้อเก็บตัว หัวอ่อน ทำงานบ้านงานเรือน ปรนนิบัติคนเฒ่าคนแก่ แล้วก็ทำบุญ เป็นชีวิตที่เรียบง่ายและติดจะสมถะ เด็กในอุปการะของนางคนนี้ไม่ได้ทันสมัย รับรู้เรื่องเทคโนโลยีหรือติดโลกโซเชี่ยลเน็ตเวิร์กเหมือนเด็กวัยรุ่นสมัยนี้ หลายครั้งที่นึกห่วงว่าหากไม่มีท่านแล้ว เด็กคนนี้จะอยู่ได้อย่างไรกัน ท่านจึงทั้งหวงทั้งห่วงมาก หากมีผู้ชายดีๆ ที่คิดว่าเหมาะสม ท่านก็อยากฝากฝังให้ดูแลเด็กแสนดีคนนี้“เอาเถอะครับคุณยาย เดี๋ยวผมจะหาให้แล้วกัน แต่ไม่รู้จะมีใครเอาเด็กในอุ

“พี่หมายถึงเชื่อฟังคุณยายน่ะดีแล้ว”“พี่ราร์ดปล่อยแก้วก่อนนะคะ ผู้ชายกับผู้หญิงกอดกันแบบนี้ไม่ดีค่ะ ใครเห็นเขามันจะไม่งาม” คำพูดแม่ตัวดีเหมือนคนแก่สมัยก่อนเสียจริง แต่เขาก็ชอบนะ แบบนี้แสดงว่าเธอไม่เคยถูกชายใดแตะต้องสัมผัสมาก่อน แล้วเขาก็ชอบที่จะได้เป็นคนแรกๆ ของเธอทุกการกระทำ“ปล่อยก็ได้ แต่ต้องให้พี่หอมแก้มก่อน”“อุ๊ย!” ในจังหวะที่เธอเผลอเขาก็ประทับริมฝีปากลงไปทันที แก้มสาวขึ้นสีแดงเรื่อ แก้วกัลยาผลักเขาออกก่อนจะวิ่งหนีออกมาด้วยความอาย เกิดมายังไม่เคยถูกเนื้อต้องตัวผู้ชายหรือโดนหอมแก้มแบบนี้มาก่อนเลย“อ้าว... ไปซะแล้ว” รัชวินทร์เซเล็กน้อยเมื่อโดนผลัก เขาทำท่าจะเรียกเธอเอาไว้ แต่เธอก็หนีหายไปเสียแล้ว มือหนายกขึ้นมาลูบปากตัวเอง กลิ่นหอมยังกรุ่นอยู่ที่จมูกของเขาแก้วกัลยาวิ่งกระหืดกระหอบออกมานอกบ้านอย่างตกใจ เธอลูบแก้มไปมาด้วยความเขินอาย หน้ายังร้อนผ่าว หัวใจยังเต้นแรง เธอกำชายกระโปรงยาวเอาไว้แน่นด้วยความรู้สึกปั่นป่วน พอเผลอเงยหน้าขึ้นไปมองที่ริมหน้าต่างห้องนอนของชายหนุ่ม ก็เห็นเขามองอยู่ก่อนแล้วหญิงสาวก้มหน้างุด หันรีหันขวางจนสะดุดเข้ากับตอไม้เพราะความซุ่มซ่ามและขัดเขิน รัชวินทร์เห็น

“ก็หนูแก้วน่ารักนี่คะ เกดยังชอบเลย” การะเกดเข้าไปบีบนวดมารดาอย่างเอาใจ เพราะเห็นอาการของลูกชายแล้วมีลุ้นว่าจะสำเร็จ เธอกับสามีจะได้อุ้มหลานกับเขาเสียที เพราะรอมาจนแทบถอดใจ พอรัชวินทร์คบกับพิมพ์สิริ เธอก็ให้ลูกน้องไปสืบ ปรากฏว่าผู้หญิงคนนั้น ไม่ใช่คนดี จึงเป็นคนกระชากหน้ากากของพิมพ์สิริเสียเอง“คอยดูเอาเถอะ ถ้าทำให้หนูแก้วของแม่เสียใจ แม่จะจัดหนักพ่อลูกชายยอดสวาทของเราเชียว” คุณยายกิ่งแก้วค้อนให้บุตรสาวเช่นกัน มองภาพตรงหน้าแล้วแสลงใจจนไม่อยากมอง ยิ่งพ่อตัวดีซุกหน้าเข้าที่ซอกคอของแก้วกัลยา ท่านยิ่งไม่อยากมองให้แสลงตา“ไม่ใช่คุณแม่คนเดียวหรอกค่ะ เกดก็ไม่ยอมเหมือนกัน ยังไงสะใภ้ของเกดต้องเป็นหนูแก้วคนเดียวเท่านั้น” การะเกดประคองมารดาเดินจากไป แต่ยายกิ่งแก้วไม่วายหันไปมองทางประตูห้องอย่างหวงๆ เด็กในอุปการะ แต่ก็ต้องตัดใจ เพราะเช่นไรก็คาดหวังว่ารัชวินทร์จะต้องได้เป็นหลานเขย แก้วกัลยาต้องได้เป็นหลานสะใภ้ของนางอย่างแน่นอน ในเมื่อเจอกันอีกครั้ง เคมีเข้ากันซะขนาดนี้...แก้วกัลยาค่อยๆ ลืมตาตื่นด้วยความง่วงงุน ก่อนจะตกใจเมื่อเธออยู่ในอ้อมกอดของรัชวินทร์ และยิ่งตกใจเมื่อเขากำลังมองเธออยู่ก่อนแล

“ดอกกล้วยไม้เหมาะกับแก้วเหลือเกินครับ พี่จะปักผมให้นะ” เขานั่งลงข้างๆ เธอ ก่อนจะเสียบดอกกล้วยไม้กับผมของแก้วกัลยาที่เกล้าเอาไว้บนศีรษะ“แก้วสวยมากเลยนะครับ” เขาเชยคางสาวให้เงยขึ้นสบตา แก้วกัลยาสะเทิ้นอาย ไม่กล้ามองสบ กลับหลับตาพริ้ม หนีความขัดเขินที่เกิดขึ้น“หลับตาแบบนี้แสดงว่าเชิญชวนให้พี่จูบ” เขากระซิบเสียงแหบพร่า“อุ๊ย!” เธออุทานเมื่อโดนขบริมฝีปากล่างเบาๆ จากริมฝีปากอุ่นหนา คนเจ้าเล่ห์ที่รอคอยอยู่ก่อนแล้วเห็นเธอเผยอปากก็ประทับลงมาอย่างดูดดื่ม เชยชิมความหวานของริมฝีปากนุ่มนิ่มด้วยความกระหายหิว“พี่ราร์ดพอแล้วค่ะ ปากของแก้วช้ำไปเสียหมดแล้ว” แก้วกัลยาเบี่ยงหลบเมื่อเขาถอนปากออกเพียงนิดแล้วทำท่าจะประทับลงมาอีก ริมฝีปากร้อนเลยพลาดเป้าไปโดนแก้มนวลเข้าเต็มๆ เขาก็ไม่ได้ว่ากระไร แต่กดริมฝีปากกับแก้มนวลของเธอฟอดใหญ่ จนแก้มสาวขึ้นสีแดงเรื่อทันตาเห็น กลิ่นหอมของสาบสาวทำให้เขาหลงใหลอยากครอบครองเป็นเจ้าของ“ปากก็หวาน แก้มก็หอม ตาก็สวย” รัชวินทร์เชยคางสวยให้แหงนขึ้นมองหน้าเขา แก้วกัลยาขบริมฝีปากด้วยความประหม่า“พี่ราร์ดอย่ารังแกแก้วแบบนี้สิคะ” เธอบอกเขาเสียงสั่น หน้าแดง หูแดง ตัวสั่นสะท้