《วิวาห์ซ่อนกลรัก》全部章節：第 51 章 - 第 60 章

“อ๊า...” สองเสียงครางพร้อมกันด้วยความเสียวกระสัน ใบหน้าของเธอเหยเกเหมือนจุกเพราะเธอแค่ขยับกายกดลงไปช้าๆ แต่เขากลับกระชับมือกับสะโพกของเธอ กดให้เธอกระแทกอ้าอมดูดรัดแก่นเนื้อความเป็นชายของเขาเต็มแรงตลอดเส้นทาง“เยี่ยมมาก ขยับเลย ขยับโยกบนตัวฉัน” รัชวินทร์บอกเธอด้วยน้ำเสียบแหบพร่า ใบหน้าเหยเกไม่ต่างจากเธอ แก้วกัลยาอ้าปากหอบ เธอค่อยๆ ขยับตามคำสั่ง ใบหน้าของเธอแดงซ่าน เขาขยำบั้นท้ายรุกเร้า จนเธอต้องขยับตามอย่างเร็วรี่ ก่อนจะกรีดร้องด้วยความเสียวซ่าน ฟุบหน้าลงบนอกแกร่งของเขาอย่างต้านทานไม่ไหว..“ชาร์ลไปส่งน้องหน่อยสิลูก นี่ก็มืดค่ำดึกดื่นแล้ว น้องมีน้ำใจ มาช่วยงานจนลืมเวลาเลย” การะเกดเอ่ยกับลูกชายคนเล็กที่กำลังนั่งคุยอยู่กับเพื่อนๆ อย่างออกรส เสียงหัวเราะดังขึ้นเป็นระยะ มะปรางได้ยินการะเกดบอกว่าเป็นเพื่อนสมัยเรียนด้วยกันที่กรุงเทพฯ ซึ่งเป็นผู้ชายทั้งคู่ ไม่ได้มีผู้หญิงสักคนเดียว“แล้วพ่อแม่ของเธอไปไหนซะล่ะครับ ทำไมถึงไม่กลับไปพร้อมกัน” ชัชวินทร์ตวัดสายตามองเด็กสาวที่ยืนอยู่ใกล้มารดา“คุณป้าคะ มะปรางกลับเองได้ค่ะ” มะปรางพยายามาห้ามการะเกดแล้ว แต่อีกฝ่ายก็ยังจะยืนยันให้ลูกชายของนางไป

“บอกว่าห้ามใส่กางเกงในยังไงล่ะ” เขาจับให้เธอยืนขึ้นตรงหน้าเขา เครื่องบินของเขามีห้องพักเป็นส่วนตัว ซึ่งมีเขากับเธอเท่านั้น“พี่ราร์ดคะ เดี๋ยวใครมาเห็นเข้า” เธอตะครุบมือของสามีเอาไว้ ขณะที่เขาสอดมือเข้าใต้กระโปรงยาวกรอมเท้าไต่ขึ้นไปตามเรียวขา“ใครจะมาเห็น แต่มาเห็นก็ดีสิ ตื่นเต้นดี” เขาแกล้งว่า“ไม่เอาคะพี่ราร์ด”“จะขัดใจฉันเหรอ อยากเป็นเมียฉันไม่ใช่เหรอ ถึงได้วางแผนจับฉัน มาถึงขนาดนี้ ยังจะปฏิเสธอะไรอีก”“ก็ถ้าพี่ราร์ดไม่เต็มใจ ความจริงเราน่าจะบอกผู้ใหญ่ไป”ใช่ว่าอยากขัดใจ แต่พอได้ยินเขาพูดเรื่องนี้ทีไร เธอก็เจ็บทุกครั้ง ใช่... เธอแอบรักเขาจริงๆ แต่ถ้าเขาไม่ต้องการ เธอก็มีศักดิ์ศรีพอ ไม่คิดจะจับเขาทำสามีอย่างที่เขากล่าวหาหรอก คุณยายและทุกๆ คนก็เข้าใจว่าถ้าเขาไม่เต็มใจ... จะไม่บังคับเด็ดขาด แค่หาโอกาสให้ได้ใกล้ชิดกันเท่านั้น แต่เขาเองไม่ใช่เหรอที่ทำท่าอยากจะงาบเธอตั้งแต่แรกเห็น“คราวหลังบอกว่าไม่ให้ใส่ ก็ไม่ต้องใส่สิ” เขาล้วงมือเข้าไปใต้กระโปรง ไต่ขึ้นไปกอบกุมเนินเนื้อสาวกลางซอกขาของเธอได้สำเร็จ หลังจากปัดมือเธอออกไปพ้นทาง“มันโล่งค่ะพี่ราร์ด” เธอหน้างอนิดๆ พอจะรับอารมณ์แปรปรวนของ

รัชวินทร์ตื่นขึ้นมาในอีกหลายชั่วโมงต่อมา เขาควานมือหาร่างนิ่มที่กอดเอาไว้ก่อนหน้าแต่ไม่เจอ จึงค่อยๆ ลุกขึ้นนั่ง เห็นร่างเล็กๆ ของคนอ่อนหวานเรียบร้อย เป็นแม่บ้านแม่เรือนอยู่เสมอกำลังจัดเสื้อผ้าเข้าตู้อยู่ เขาพิงหลังกับหัวเตียง มองเธอเพลิน ก่อนจะนึกอะไรขึ้นมาได้ เขาต้องไล่เธอไปนอนที่อื่นนี่นา จะมานั่งยิ้มบ้า มองเธออยู่ทำไมกันล่ะนี่“นั่นกำลังจะทำอะไร” เขาแกล้งทำเสียงแข็ง“จัดเสื้อผ้าเข้าตู้ค่ะ” เธอหันมาตอบเสียงนุ่มอย่างอ่อนหวาน แถมยังยิ้มให้เขาจนคนมองตาพร่า แต่ก็ต้องสลัดรังสีแห่งความหวานปนออดอ้อนของเธอทิ้งไป“ใครอนุญาตให้เธอมาใช้ตู้เสื้อผ้าของฉัน แล้วก็มานอนห้องนี้มิทราบ” เขาตีหน้ายุ่งใส่เธอ“เห็นพี่ราร์ดพาแก้วมานอนที่นี่ ไม่ให้แก้วนอนห้องนี้หรอกเหรอคะ” เธอถามเขาตาปริบๆ อย่างไร้เดียงสา“ก็เธอเอาแต่หลับ ต้องให้ฉันแบกมานี่ ห้องเธอน่ะอยู่ชั้นล่างโน่น”“งั้นแก้วค่อยมาเก็บของวันหลังนะคะ เพราะยังจัดไม่หมด ที่จัดใส่ตู้ไปแล้วก็ไว้ที่นี่ก่อน พี่ราร์ดจะให้แก้วนอนห้องไหนคะ แก้วจะได้ไปจัดของต่อที่นั่น” เธอพูดด้วยน้ำเสียงเจียมเนื้อเจียมตัว รัชวินทร์เองก็อึกอัก เขาเองยังไม่ได้ให้ใครจัดห้องให้เธอเลย ไ

“ใครเป็นคนไปซื้อกลอนมาติดด้านใน” คำถามของเจ้านายทำให้วิเวียนรีบลนลานตอบเพราะรู้ดีว่ารัชวินทร์ไม่ชอบให้ใครขัดใจ“เดวิดค่ะ”“ไปบอกมันด้วยว่าฉันหักเงินเดือนมันครึ่งเดือน”“ค่ะ” วิเวียนหน้าเสีย ไม่คิดว่าเจ้านายจะโหดขนาดนี้“บอกให้ใครไปเอาอะไรก็ได้มางัดประตูห้องนอนของเมียฉันด้วย” วิเวียนรีบรับคำและผละจากมา เธอแอบบ่นกับสาวใช้คนอื่นๆ และบอดี้การ์ดของเจ้านายหนุ่มเมื่อได้รับคำสั่ง“ให้มาดามลงมานอนข้างล่างไม่ให้นอนในห้องด้วยกัน พอมาดามล็อกห้องแล้วจะให้เอาอุปกรณ์ไปงัด เจ้านายกินยาผิดขวดหรือเปล่านี่”“พูดมากวิเวียน เดี๋ยวโดนหักเงินเดือนอีกคน” มาเรียเป็นแม่บ้านเก่าแก่ประจำตระกูลปรามเสียงดุ วิเวียนจึงหลบวูบ แอบด้อมๆ มองๆ ดูเห็นรัชวินทร์สั่งให้มอร์แกนงัดประตูห้องนอนของแก้วกัลยา“เอะอะอะไรกันคะ” แก้วกัลยาแกล้งปรือตามองประตูที่เปิดปังเข้ามา ก่อนจะปิดปังอีกรอบ ทุกคนสะดุ้งรีบถอยหนีทันที“ล็อกกลอนทำไมแม่ตัวดี!” เสียงของเขาดังลั่นราวฟ้าผ่า“แก้วมาต่างบ้านต่างเมือง ย่อมกลัวเป็นธรรมดา คฤหาสน์ของพี่ราร์ดผู้ชายเต็มไปหมด แก้วก็ต้องป้องกันเอาไว้สิคะ แค่ลูกบิดประตูมันเอาไม่อยู่หรอกค่ะ ถ้าใครรจะเข้ามาทำมิดีมิร้าย

คงจะประทังชีวิตไปได้ เธอไม่มีความรู้มากมายนัก หากจะไปทำงานในเมืองคงหางานยากและอาจจะลำบากอย่างถึงที่สุด อยู่บ้านนอกอย่างน้อยบ้านก็ไม่ต้องเช่า ของกินก็หาเอาได้ข้างรั้วแค่ขยันปลูกผักปลูกหญ้า เลี้ยงไก่เลี้ยงปลา“คิดดีแล้วเหรอที่จะไปอยู่กับฉัน” เสียงของชัชวินทร์ปลุกภวังค์ความคิดของเด็กสาวได้เป็นอย่างดี เธอสะดุ้งหันไปมองเขาอย่างลนลาน“คุณชาร์ลว่าอะไรนะคะ” เธอนึกต่อว่าตัวเองที่เอาแต่เหม่อ ไม่ฟังที่เขาพูด“หูแตกหรือไง หรือมัวแต่ใจลอย ดีใจที่จะได้ไปอยู่กับฉัน” เขาหันมามองอย่างเหยียดๆ เด็กสาวถึงกับหน้าถอดสี แค่เริ่มเดินทางเขาก็ตั้งท่าเป็นศัตรูกับเธอชัดเจนกว่าอยู่ต่อหน้าผู้ใหญ่อีก เธอถอนใจเฮือก รู้ดีว่าเขาไม่ชอบหน้าเธอ แต่ไม่รู้ต้องทำยังไงให้เขาไม่เกลียดเธอไปมากกว่านี้ เพราะเธอทำอะไรก็ดูจะขวางหูขวางตาเขาไปเสียหมด“มะปรางไม่ได้ยินจริงๆ ค่ะ” เธอตอบตามตรง ชัชวินทร์ตวัดสายตาคมดุดันกลับมามอง หนวดเคราของเขาทำให้เขาดูดิบเถื่อนและเป็นผู้ชายใจร้ายในสายตาของมะปรางชายหนุ่มถอนใจเฮือก พอเขาจะกลับกรุงเทพฯ ก็ต้องหัวเสียเมื่อเห็นยายเด็กบ้านนอกนี่ยืนถือกระเป๋าตาละห้อยเหมือนไม่อยากจากบ้านตัวเองไปไหน แต่ดันรั