All Chapters of เจ้าหนี้ซาตาน: Chapter 71 - Chapter 78

แต่บางทีแค่เอ่ยออกมาให้เธอรับรู้บ้าง เธอจะได้หัวใจพองโตสักครั้งในชีวิต ไม่ต้องหวานหรือบอกรักทุกวันก็ได้ ขอแค่รับรู้ว่าเขารักเธอจริงๆ ไม่ได้คิดไปเอง หรือดูการกระทำแล้วก็เข้าข้างตัวเองอยู่แบบนี้เขมชาติก้มลงไปจุมพิตกลีบปากหวานฉ่ำอย่างกระหาย เขาคิดถึงเธอจริงๆ คิดถึงจนอยากจูบเธอให้ขาดใจ อยากกลืนกินเธอเข้าไปทั้งเนื้อทั้งตัว ความหิวโหยของเขาดูรุนแรงขึ้นตามลำดับเมื่อเขาซุกไซ้เข้าหาร่างกายนวลเนียนด้วยลมหายใจฟืดฟาดร้อนแรง แทบจะขาดใจเขาเหมือนคนหิวโซกินเท่าไหร่ก็ไม่อิ่ม ริมฝีปากร้อนขบเม้มไปทั่วสรรพางค์กาย ร่างกายเปลือยเปล่าเสียดสีร้อนซู่ หยาดเหงื่อไหลซึมไปทั่วเรือนร่าง แรงรักผลักดันเข้าหากันอย่างหนักหน่วง สะโพกผายหยัดรับการโจนจ้วงที่ลึกล้ำมิดเม้นริมฝีปากร้อนดูดกลืนยอดอกสีหวานหนักๆ เขากระตุ้นให้หยาดน้ำนมไหลรินออกมาให้เขาได้ดื่มกิน เขาขม้ำอย่างหิวจัด นึกถึงรสชาตีที่ลูกสาวตัวน้อยได้ดื่มกินแล้วชุ่มฉ่ำหัวใจนัก“ฉันคงไม่ได้แย่งนมลูกกินหรอกนะ รสชาติเป็นแบบนี้นี่เอง” เขาเผลอพูดออกมา หลังจากนั่งจ้องเธอให้นมลูกตาแป๋วมาเดือนกว่า“อื้อ...” ปิ่นปัทมาได้แต่ร้องคราง เธอไม่รู้จะตอบเขาว่าอย่างไรดี เขมชาติขยับส

“แกเบื่อเหรอวะ” ชานนท์เอ่ยถาม“เปล่า ฉันอยากให้เขาอยู่กับฉันแล้วยิ้ม สุขภาพจิตดี มีความสุข” พูดถึงภรรยาแล้วเขมชาติก็เผลอยิ้ม ชานนท์ชะโงกหน้ามองเพื่อน อีกฝ่ายถลึงตาใส่ ชานนท์ถึงกับหัวเราะอย่างขบขัน“แหม... ไอ้เขม น้อยๆ หน่อยแก”“จริงๆ นะโว้ย! หรือแกอยากให้ปลายรุ้งหน้าหงิกใส่แกทุกวัน”“ไม่อยากให้หน้าหงิกหรอก ต้องออกแรงปล้ำเหนื่อยว่ะกว่าจะได้นอน ปาเข้าไปตีสาม”“แกทำอะไร”“วิ่งไล่จับ”“บ้ารึ วิ่งไล่จับตีสามไม่ได้นอน”“ฉันไม่ได้กลัวเมียจริงๆ นะโว้ย ตัวเท่าลูก... หมา” คำหลังเบาแสนเบา“ปลายได้ยินแล้วใช่ไหม ไอ้นนท์บอกว่าเราเป็นหมา”“เฮ้ย! ไม่ใช่ ไอ้เขมบ้า พี่นนท์ล้อเล่น ใครบอกกันล่ะ ปลายตัวเหมือนตุ๊กตาบาร์บี้กอดแล้วอุ๊นอุ่น” ชานนท์หันไปที่ประตูหลับหูหลับตายกมือไหว้ท่วมหัว ก่อนจะค่อยๆ ลืมตาขึ้นมอง“ไอ้เขมบ้า ไหนปลายไม่มีสักหน่อย แกหลอกฉัน แกล้งให้ฉันหน้าแตกเหรอวะ” ชานนท์หน้าบึ้ง เขาเผลอแสดงความเกรงใจเมียออกมาเต็มๆ“ไหนแกบอกไม่กลัวเมีย ยกมือไหว้ท่วมหัวนะแก”“ฝากไว้ก่อน อย่าให้ถึงทีฉันบ้างล่ะ” ชานนท์คาดโทษเพื่อนเอาไว้“ไม่รับฝาก อยากเอาคืนก็เอาเลย”“ดี คืนนี้ฉันจะฟ้องคุณปัทให้ไล่แกออกมานอนนอกห้อ

ไหล่ของเธอหู่ลงในท่านอนตะแคง ก่อนที่เสียงสะอื้นจะหลุดออกมา“ฉันไม่ได้...” เหมือนก้อนอะไรสักอย่างแล่นมาจุกที่ลำคอของเขา เขมชาติไม่เคยรู้ตัวว่าละเมอถึงพิมพ์อร เขาแค่ฝันร้ายถึงเธอในระยะหลังๆ นี้เท่านั้น“ถ้าคุณเขมยังลืมเธอไม่ได้ ก็ไม่ควรมาบอกรักปัท ปัทคงจะเจ็บน้อยกว่าที่รู้ว่าคุณเขมรักผู้หญิงคนอื่น ดีกว่าพูดจาหลอกลวงให้ปัทเข้าข้างตัวเองไปวันๆ ว่าคุณรักปัท”“ปัท คือว่าฉัน...” เขาวางมือบนไหล่บอบบางของเธอ ปิ่นปัทมาปัดมันออกไปเสีย“ปัทรู้ดีว่าเรื่องที่คุณพิมพ์อรหายไป ทำให้คุณเป็นห่วงเธอ ถ้าคุณเป็นห่วงเธอก็ออกไปตามหาเธอสิคะ อย่ามัวมานอนละเมอพร่ำเพ้อถึงเธออยู่เลย”“ปิ่นปัทมา เธอกำลังเข้าใจผิด” เขมชาติพยายามใจเย็นให้มากที่สุด“คุณไม่ต้องพูดให้ปัทรู้สึกดีๆ หรอกค่ะ ถ้ามันไม่ได้มาจากใจของคุณจริงๆ ส่วนเรื่องลูก คุณไม่ต้องกังวลว่าปัทจะพรากยายหนูไปจากคุณ”“ฟังฉันให้ดีนะปิ่นปัทมา ฉันอยากให้เธอฟังฉันสักนิด แล้วหยุดร้องไห้ได้แล้ว” เขาดึงไหล่ดื้อดึงของเธอมาหา ก่อนจะเชยคางมนให้เงยขึ้นสบ แล้วปาดน้ำตาให้“ฉันไม่ได้รักผู้หญิงคนนั้นอีกแล้ว ฉันรักเธอ ส่วนเรื่องที่ฉันนอนละเมอถึงเค้า ฉันไม่รู้จริงๆ แต่ถ้าฉันละเม

“ดีแล้วจ้ะ พี่เห็นปลายมีความสุข พี่ก็มีความสุขมากนะรู้ไหม” ปิ่นปัทมาลูบศีรษะของน้องสาวไปมา“ปลายเองก็อยากเห็นพี่ปัทมีความสุขค่ะ แล้วคุณเขมเขาดีกับพี่ปัทหรือเปล่าคะ”“คุณเขมเขาน่ารักมากค่ะ ดูแลพี่อย่างดี เขารักลูกมาก กอดหอม อุ้ม อาบน้ำ” คนเล่าอมยิ้มจนแก้มปริ“ดีจังเลยค่ะ แรกๆ ที่ปลายเห็นคุณเขม ปลายไม่ชอบหน้าเลย” ปลายรุ้งย่นจมูก“พี่ก็กลัวคุณเขมจะแย่ ชอบทำหน้าดุเหมือยักษ์” คำพูดของพี่สาวทำให้ปลายรุ้งหัวเราะคิกๆ“จริงเหรอคะ แต่พี่ปัทเป็นคนมีความอดทนมากๆ เลยนะคะ แถมยังสามารถเปลี่ยนคุณเขมให้เป็นคนละคนได้ พี่นนท์เคยเล่าว่าคุณเขมนี่เย็นชากับทุกคนนะคะ โดยเฉพาะผู้หญิง แต่กับพี่ปัทดูเหมือนจะไม่ใช่ทั้งหมด”“ตอนแรกที่พี่ไปอยู่กับคุณเขม เขาก็ไม่ค่อยพูดกับพี่นะ ทำอย่างเดียว” ปิ่นปัทมาพูดแล้วหน้าแดง ไม่น่าเล่าเลย เพราะยายน้องสาวตัวแสบตาวาวขึ้นมาทันที“ทำอย่างเดียวนี่ทำอะไรคะ”“ก็กินอย่างเดียวไม่พูดไม่จา จะไปก็ไปน่ะ ไม่ได้บอกอะไรพี่ ให้เข้าใจเลย”“กินอะไรคะ กินอย่างเดียว กินพี่ปัทหรือเปล่า”“พอเลยเรา คิดอะไรทะลึ่ง เดี๋ยวหยิกให้เนื้อเขียวเลย”“คิกๆ พี่ปัทเขินด้วย” ปลายรุ้งหนีมือเล็กๆ ของพี่สาวด้านที่แ