เจ้าหนี้ซาตาน의 모든 챕터: 챕터 1 - 챕터 10

ปิ่นปัทมา เขตโสภณ หญิงสาววัย 25 ปี เธอมีใบหน้าสวยหวาน เค้าโครงหน้ารูปไข่ ริมฝีปากอิ่มย้อยสีชมพูจัด ผิวพรรณนั้นขาวนวลเนียนสะอาดสะอ้านหมดจดเหมือนมารดาไม่มีผิดเพี้ยน คิ้วเรียวแม้ไม่ได้ผ่านการตกแต่งแต่กลับสวยน่ามอง ขนตางอนงามน่าชม แก้มแดงระเรื่อตามวัยสาว บ่งบอกถึงความมีสุขภาพดี เรือนร่างของเธออรชร อวบอิ่มในสัดส่วนความเป็นหญิง ทั้งอก เอว สะโพกรับกันอย่างเหมาะเจาะ หุ่นเหมือนนาฬิกาทราย นิ้วเท้าเล็กๆ กับเท้าบอบบางนั้นช่างน่าสัมผัส นิ้วมือเรียวสวยกับมือเล็กๆ ช่างเข้ากันเป็นอย่างดี ส่วนสูงของเธอเกือบหนึ่งร้อยเจ็ดสิบเซนติเมตร ทำให้รูปร่างของเธอนั้นดูโดดเด่นสวยสง่า คุณนวลแข โขมพัสตร์ เจ้าแม่เงินกู้รายใหญ่ของจังหวัด ซึ่งมีวัยล่วงเลยห้าสิบกว่าปีไปแล้วขยับกรอบแว่นตาเล็กน้อย เพื่อพิศมองคนตรงหน้า ยิ่งมองท่านก็ยิ่งนิยมชมชอบในตัวปิ่นปัทมายิ่งนักหญิงสาวตรงหน้าช่างมีคุณสมบัติครบทุกประการที่จะเป็นภรรยาที่ดี รูปร่างหน้าตาไม่ได้ขี้ริ้วขี้เหร่ แต่สวยจับตาจับใจ หากมีลูกมีเต้าคงเกิดมาหน้าตาดีเหมือนมารยา กิริยามารยาทนั้นช่างเรียบร้อยอ่อนหวาน พูดจามีสัมมาคารวะ ลูกเต้าที่เกิดมาถ้าไม่ผ่าเล่าผ่ากอก็ต้องนิสัยเหมือน

แค่บอกว่าให้ไปคุยและไม่ได้บีบบังคับ แต่รัตนาจะบีบบังคับหรือไม่นั้นเธอไม่รับรู้“ได้ ฉันจะรอฟังคำตอบ หวังว่าคงได้คำตอบภายในหนึ่งอาทิตย์นี้นะ”“รับรองว่าไม่เกินอาทิตย์ได้คำตอบแน่นอนค่ะ” รัตนามั่นใจว่าเธอสามารถพูดให้ปิ่นปัทมาตอบตกลงได้ก่อนหนึ่งอาทิตย์แน่นอน เธอรู้จุดอ่อนของลูกเลี้ยงดี ปิ่นปัทมาเป็นคนใจอ่อนขี้สงสาร เธอร้องไห้บีบน้ำตาไม่กี่หยด ขี้คร้านจะรีบตอบตกลง แต่เธอคงต้องปั้นแต่งเรื่องราวอยู่บ้าน จะบอกตรงๆ ตามข้อตกลงที่เจ้าหนี้เสนอมา ก็ดูจะไม่เหมาะ เพราะถึงจะไม่ชอบขัดใจใคร แต่ถ้าให้ไปทำเรื่องแบบนี้ คงปฏิเสธเป็นแน่ ขนาดมีผู้ชายร่ำรวยหรือเสี่ยที่ชอบเด็กสาวมาทาบทามปิ่นปัทมายังไม่ยอมตกลงปลงใจกับใคร ออกจะรักนวลสงวนตัวไม่สุงสิงกับผู้ชายคนไหนเสียด้วยซ้ำ“คุณแม่เล่นการพนัน แล้วที่คุณนายเค้ามาบ้านเราบ่อยๆ ก็เพราะมาทวงหนี้” ปลายรุ้งพูดหน้ายุ่ง เธอรู้สึกไม่ดีที่มารดาเป็นภาระให้พี่สาวอย่างปิ่นปัทมาตลอด เธอเคยแอบฟังมารดาคุยกับคุณนวลแขเลยได้รู้ความจริง แต่วันนี้ไม่อยากไปแอบฟังเพราะคิดว่าคงเป็นเรื่องเดิมๆ คือเรื่องการทวงหนี้นั่นแหละ“เล่นการพนันหรือปลาย” ปิ่นปัทมาถามกลับอย่างตกใจ เธอไม่ใคร่จะรู้หรอ

“ค่ะพี่ปัท น่ารักจังเลยค่ะไม่ถือตัวสักนิด พุดชื่อพุดกรองนะคะ เรียกพุดเฉยๆ ได้เลยจ้ะ พุดเป็นหลานสาวของแม่ครัวที่นี่ ถ้าพี่ปัทต้องการอะไรก็บอกพุดได้เลยนะคะ” พุดกรองบอกด้วยรอยยิ้ม ก่อนจะขอตัวจากไป เมื่อพาปิ่นปัทมาเข้ามาในบ้านเป็นที่เรียบร้อยแล้วปิ่นปัทมายืนหมุนคว้างอยู่กลางห้อง ลืมถามไปว่าจะนอนห้องไหน เธอวางกระเป๋าเสื้อผ้าใบขนาดย่อมลงบนพื้นขัดเงา ก่อนจะเดินสำรวจบ้าน บ้านหลังนี้เป็นบ้านไม้ทั้งหลัง เครื่องเรือนทุกอย่างล้วนมีราคาแพง เธอมองแล้วคิดตามไปว่าเจ้าของคงหวงน่าดูหญิงสาวกลับมายืนกลางห้องรับแขกอีกครั้ง เธอควรจะเริ่มทำงานบ้านก่อน ทำอาหารเอาไว้ให้เจ้าของบ้าน เผื่อเขากลับมาจะหิว ไม่รู้ว่าหลานของคุณนวลแขชอบทานอะไรเป็นพิเศษ เธอคิดว่าเขาคงไม่ใช่คนเรื่องมากอะไรปิ่นปัทมาเข้าไปในห้องน้ำแล้วล้างหน้าล้างตา เธอไปเปิดตู้เย็นดู ดีใจที่มีอาหารสดและผักต่างๆ บรรจุเอาไว้ คิดไปว่าเจ้าของบ้านคงชอบทำอาหารเป็นแน่ เพราะไม่อย่างนั้นคงไม่มีอาหารเต็มตู้เย็นแบบนี้ เธอเหลือบมองห้องครัวกว้างแล้วอมยิ้ม ที่นี่มีของแห้งของสด เครื่องปรุงรสครบครัน อุปกรณ์เครื่องครัวก็สะดวกสบายเธอขมวดคิ้วเข้าหากันเพราะเครื่องปรุงรส

คุณนวลแขยังยิ้มให้เธออย่างเป็นต่อ ไม่ได้รู้สึกผิดอะไรสักนิด แต่พอคิดขึ้นมา ท่านจะรู้สึกผิดได้อย่างไร เพราะนี่เป็นข้อตกลงตั้งแต่แรก คนที่ต้องรู้สึกผิดต้องเป็นมารดาเลี้ยงของเธอ ซึ่งเป็นไปไม่ได้ รัตนาไม่เคยรู้สึกผิดเลยสักครั้ง“ลองกลับไปคิดดูแล้วกัน ทุกอย่างอยู่ที่การตัดสินใจของเธอนะ ส่วนอาหารการกินเธอจะทานกับตาเขมที่บ้านหรือจะมาทานที่นี่ก็ได้ ฉันให้คนซื้อของสดและทุกอย่างเอาไว้พร้อม เห็นแม่รัตบอกว่าเธอชอบทำอาหาร”ปิ่นปัทมาเพิ่งกระจ่างแจ้งในใจก็ตอนนี้เอง เมื่อวานเธอสงสัยว่าทำไมเครื่องปรุงและวัตถุดิบถึงยังไม่ผ่านการแกะ เปิดหรืออะไรทั้งสิ้น และที่หลงคิดไปว่าเจ้าของบ้านจะทำอาหารเองนั้น เธอก็เข้าใจผิดทั้งหมด“ปกติตาเขมจะมาทานกับฉันที่นี่ แต่ถ้าเขามีเมีย ก็อยากให้เมียเขาทำให้กิน” คุณนวลแขฉลาดเสมอ เมื่อรับรู้ว่ารัตนาโกหกลูกเลี้ยงเรื่องการมาใช้หนี้ที่นี่ ท่านเองก็ไม่ได้ปริปากบอกปิ่นปัทมาด้วยเช่นกันว่าต้องมาเป็นเมียเขมชาติจนกว่าจะตั้งท้องและคลอดลูก เมื่อนั้นถึงจะยอมปล่อยกลับไป และหมดภาระหนี้สินจริงๆ เพราะดูท่าทางแล้วปิ่นปัทมาไม่ใช่จะยอมง่ายๆ เหมือนกัน จึงต้องใช้วิธีทำให้เธอจำต้องอยู่ที่นี่ต่อไป ถ

เขาก็กอดรัดเอาไว้แน่น“ขี้เกียจตักเอง ป้อนให้หน่อย” เขาบอกหน้าตาย ปิ่นปัทมาตาโต ยิ่งดิ้นขลุกขลักจะลงจากตักของเขาให้ได้ แต่เขาก็กักกอดเอาไว้ เขมชาตินึกหงุดหงิดที่เห็นคนตรงหน้าเอาแต่ดิ้นหนีทำท่าเหมือนรังเกียจเขานักหนา นึกสงสัยว่าเขาน่ารังเกียจนักหรือไง ทั้งๆ ที่เขาเองต่างหากที่คอยวิ่งหนีผู้หญิงน่ารำคาญพวกนั้น ยิ่งเธออยากหนีเขาก็ยิ่งอยากแกล้ง เขาจะกอดรัดให้เธอขาดใจยังได้ ถ้าคิดจะหนีเขาอีกเมื่อดิ้นหนีไปไหนไม่รอด ได้แต่หอบแฮ่กๆ อยู่บนตักเขา ปิ่นปัทมาก็เริ่มปลง เขายังหน้านิ่งกอดเธอเหมือนไม่รู้สึกรู้สาอะไร ปิ่นปัทมาหันไปตักอาหารมาป้อนให้เขา เธอโกรธเขาจริงๆ ผู้ชายเย็นชาที่เอาแต่ใจ มือบางยัดช้อนข้าวเข้าปากเขาจนอีกฝ่ายสำลัก“แค่กๆๆ” เขมชาติคำรามดูเหมือนเขาจะโกรธจัด หญิงสาวเพิ่งรู้ตัวว่าเธอผิดมหันต์ที่ไปยั่วยุให้เขาโกรธ เธอถูกกดลงบนพื้นตรงนั้นอย่างไม่ปรานีปราศรัย แล้วเขาก็จัดการลงโทษเธออย่างสาสมจนเสียงหวีดร้องกลายเป็นเสียงคราง ปิ่นปัทมาได้ป้อนอาหารเขมชาติอีกครั้ง แต่ป้อนด้วยปากแทนช้อน เธอเดินแทบไม่ไหวเพราะแสบร้อนไปหมด นึกก่นด่าเขาในใจที่โดนเขารังแกเอาๆ โดยที่ไม่สามารถสู้รบปรบมืออะไรกับเขาได้เลย