All Chapters of เจ้าหนี้ซาตาน: Chapter 21 - Chapter 30

“โอ๊ย!” หญิงสาวร้องเสียงหลง เธอมองเขาอย่างตัดพ้อ นอกจากเขาจะปากร้ายแล้ว ยังอารมณ์แปรปรวน เขาทำร้ายเธออย่างเลือดเย็น“เธอ!” เขมชาติตกใจเมื่อเห็นเลือดที่ไหลลงมาตรงหว่างคิ้ว เขาสบถอย่างหยาบคาย ตรงเข้าช้อนตัวเธออย่างรวดเร็ว“คุณจะทำอะไร ปล่อยปัทนะ” ปิ่นปัทมาตกใจคิดว่าเขาคิดจะทำร้ายเธออีก แต่เขาก็พาเธอมานั่งบนเตียง ก่อนจะสั่งให้เธอห้ามไปไหนเขากลับมาอีกครั้งพร้อมกับอุปกรณ์ทำแผล เธอมองเขาอย่างไม่แน่ใจ ในขณะที่เขาจัดการซับเลือดให้เธอ ใส่น้ำยาล้างแผล ใส่ยาและติดปลาสเตอร์ติดแผลให้อย่างเบามือ“เจ็บหรือเปล่า” เขาเอ่ยถาม แววตานั้นสำนึกผิดจนเธอใจอ่อนยวบ“ปัทไม่เป็นอะไรค่ะ ปัทผสมน้ำให้คุณแล้ว คุณอาบเถอะค่ะ เดี๋ยวปัทจะเตรียมชุดนอนให้” เธอบอกเขาเสียงนุ่ม ทำท่าจะลุกแต่เขากดร่างบางให้นั่งลงที่เดิม“เธอมีอาการอะไรอีกหรือเปล่า” เขามองแผลของเธอด้วยใบหน้าไม่สบายใจ“ปัทไม่เป็นอะไรมากค่ะ มันเป็นแค่อุบัติเหตุ ปัทรู้ว่าคุณไม่ได้ตั้งใจ”“ฉัน...” เขมชาติพูดไม่ออกเมื่อได้ยินเธอพูดแบบนั้น นอกจากจะไม่มีท่าทีโกรธเคืองแล้ว แต่แววตาของเธอกลับเหมือนเข้าอกเข้าใจเขาเสียอีก“เธอไม่โกรธฉันเลยเหรอ” เขาถามอย่างไม่แน่ใจ ถ้าเป

เขาถามขณะที่มือหนาเลื่อนมาเคล้นคลึงทรวงสาวเบาๆ คนถูกรุกรานถึงกับร้องครางด้วยความรู้สึกวาบหวาม“ปัทก็พอทำได้ค่ะ” เธอตอบเสียงสั่นๆ เมื่อเขาสะกิดยอดถันสีสวยระรัวแต่เบามือนัก เขากำลังเกียจคร้านที่จะลุกจากที่นอน แต่กลับเพลิดเพลินกับการสัมผัสเรือนกายสาว ต่างคนต่างแนบชิดเข้าหากัน ปล่อยให้ความสุขที่แสนเรียบง่ายค่อยๆ ดำเนินไปในครรลองของมันอย่างไม่เร่งรีบ“ตอนนี้ฉันอยากกินเธอน่ะ ปิ่นปัทมา” เขากระซิบที่ริมหู เลื่อนมืออีกข้างลงไปสะกิดยอดเกสรนารีสีหวานตรงเนินสาวฉ่ำเยิ้ม คนถูกสัมผัสถึงกับหน้าแดง เพราะตอนนี้ยังเช้าอยู่ด้วยซ้ำ ไม่คิดว่าเขาจะต้องการเธอในเวลาที่เพิ่งตื่นนอนเช่นนี้“เธอพร้อมสำหรับฉันแล้วล่ะ” เขมชาติจับคางสวยให้หันมาหาก่อนจะบดจูบริมฝีปากอิ่มหวานอย่างดูดดื่ม มือหนาเลื่อนไปยกขาเพรียวสวยของเธอขึ้นแล้วสอดแทรกเรือนกายแกร่งเข้าไปฝากฝังในความฉ่ำชื้นที่รอคอยเขาอยู่“อื้อ...” หญิงสาวร้องครางแล้วผ่อนลมหายใจออกมาหนักๆ รับการโจนจ้วงที่ขยับเข้ามารุกล้ำภายในซอกทางรักซ้ำๆ อย่างเปี่ยมสุข เสียงเนื้อกายกระทบกันสนั่นไปตามแรงเสียดสีของกันและกัน กายที่เชื่อมประสานขยับเข้าหากันอย่างลงล็อก กายสาวสั่นสะท้านไปทั

แถมยังให้อาหารมันซึ่งเป็นหญ้าที่มีคนเตรียมเอาไว้ เขาก็พาเธอแวะพักตรงส่วนที่สามารถชมวิวได้ ที่นั่นมีผลไม้บุปเฟ่ห์ไว้ให้นักท่องเที่ยวได้ทานกันอย่างเต็มอิ่มและไม่อั้น ทั้งทุเรียน มังคุด เงาะ ขนุน มีอาหารไว้คอยบริการ พวกส้มตำ ข้าวเหนียวมะม่วงและผลไม้อีกมากมายหลายอย่างวางเรียงรายกันอยู่อย่างตื่นตาตื่นใจเขมชาติพาเธอไปนั่งพัก แล้วมีคนงานในสวนของเขานำน้ำผลไม้มาเสิร์ฟก่อนจะนำผลไม้อีกหลายชนิดมาให้เธอลองชิมมีหญิงสาวคนหนึ่งปรี่เข้ามาทักทายเขมชาติ เธอสารยายถึงความดีของตัวเองที่พาทัวร์มาลง เขมชาติเพียงแต่กล่าวขอบคุณอย่างสุภาพ เธอมองออกว่าผู้หญิงคนนั้นกำลังทอดสะพานให้สามีของเธอ ยอมรับในใจลึกๆ ว่าเขมชาติเป็นผู้ชายที่มีสาวๆ สนใจอยากสานสัมพันธ์ด้วยมากมาย มีนักท่องเที่ยวหรือลูกค้าหลายคนทิ้งสายตาเชื่อมหวานให้เขา แต่เขมชาติกลับไม่สนใจ นอกจากมองใบหน้าของเธอเท่านั้น จนสาวๆ พวกนั้นต้องถอยทัพหนีไปเองปิ่นปัทไม่อยากเข้าข้างตัวเองว่าเขมชาติสนใจเพียงแค่เธอ เธอมองไปรอบๆ และหันกลับมามองหน้าเขา ยอมรับอีกว่าเขาดูโดดเด่นที่สุดในบรรดาผู้ชายทั้งหมด เพราะความสูงและบุคลิกความเป็นผู้นำ อีกทั้งความหล่อเหลาที่ไม่เป็นสองรอ

จะไปรู้ได้ยังไง” รัตนาพูดปัด ไม่อยากสนใจอะไรอีกแล้ว“โอ๊ย! แม่ก็ไม่เคยคิดอะไรให้มันมีสาระน่ะสิ ถึงได้เป็นแบบนี้ คนที่รวยคือเจ้ามือไงแม่ คนที่ไปเล่นมีแต่เสียกับเสีย เคยคิดไหมแม่ เงินหายไปไหนใครๆ เล่นก็เสีย ก็หายไปอยู่ในกระเป๋าเจ้ามือยังไงเล่า ไอ้เสี่ยนั่นไงรวย แต่คนเล่นจนเอาๆ”“ฉันขี้เกียจพูดกับแกแล้ว หิวข้าวโว้ย” รัตนาเดินเลี่ยงเข้าครัว ก่อนจะโวยวายเสียงดัง“แม่เสียงดังทำไม”“ทำไมไม่มีอะไรกินเลยห๊ะ ทำไมแกไม่หัดทำอะไรให้ฉันกินบ้าง”“แม่สำนึกบ้างไหมว่าทำอะไรลงไป ถ้าพี่ปัทอยู่ป่านนี้ก็ทำให้กินแล้วล่ะ เมื่อก่อนพอฉันจะทำกับข้าวแม่ก็ไม่ให้ทำ ให้พี่ปัททำทุกอย่าง พอไม่มีพี่ปัท แล้วฉันทำเป็นซะที่ไหนล่ะ ขนมที่ฉันจะทำเพราะเคยเป็นลูกมือพี่ปัทเอาไปส่งเค้ายังไม่รับเลย เค้าบอกว่าไม่อร่อย รสชาติห่วยแตกแดกไม่ลง”“แกก็พูดถึงแต่พี่สาวนอกไส้ของแกนั่นแหละ พี่สาวแกมันดีเลิศประเสริฐศรีนักนี่”“นอกไส้อะไร พี่ปัทเป็นพี่สาวของฉัน เลี้ยงฉันมาตั้งแต่เด็กๆ ก็เลี้ยงฉันตอนที่แม่ออกไปเที่ยวนั่นแหละ แม่เคยสนใจไหมว่าฉันจะกินอะไร ครูเรียกผู้ปกครองไปพบ เคยไปสักครั้งไหมตอนฉันเข้าเรียน พี่ปัทไปทุกครั้ง ไม่เคยให้ฉันต้องอับ

เหลือบมองใบหน้าเหยเกของคนบนร่าง เขาหายใจฟืดฟาดเหมือนทรมานหนักหนา ก่อนจะหยัดสะโพกร้องครางเสียงสะอื้นเมื่อเขาฝังกายเข้ามาอย่างล้ำลึกมิดเม้น“คุณเขม...” เธอเรียกเขาเสียงสั่นพร่าเมื่อทุกอย่างหลอมรวมเป็นหนึ่ง ลมหายใจของเธอสะท้านจนทรวงอกอวบอิ่มกระเพื่อมขึ้นลง การเชื่อมประสานร่างกายอย่างลงล็อก ถูกบีบรัดเข้าหากันแน่นถนัด เขาครางเสียงหนักๆ มองเรือนกายของตัวเองที่จมดิ่งเข้าสู่ซอกกายสาวอันคับแคบเขาซู๊ดปากแล้วเริ่มขยับเข้าขยับ มองสบตาเธอไม่วาง ปิ่นปัทมามองสบเขาเหมือนต้องมนต์สะกด รอบข้างดูพลิกคว่ำพลิกหงายไปหมด ความกระสันเสียวแล่นพล่านไปทั่วอณูเนื้อกาย ทุกอย่างที่รวมตัวเข้าหากันเป็นหนึ่งดูล้ำลึกและร้อนแรงขึ้นตามลำดับหญิงสาวหยัดสะโพกขึ้นรับการกระแทกของเขาซ้ำๆ อย่างลงตัว เขารุกเธอรับเข้ากันได้ดีเหลือเกิน ริมฝีปากเผยอครางเสียงกระเส่าฟังไม่ได้ศัพท์ ทุกสิ่งทุกอย่างช่างลงตัวเข้ากันได้อย่างเหมาะเจาะ สะโพกผายถูกบีบนวดยกขึ้นให้หยัดรับการกระแทกกระทั้นอุ้งมือใหญ่อีกข้างฟอนเฟ้นทรวงอกอวบอิ่มไม่ละห่าง ก่อนจะจับรวบป้อนเข้าปากด้วยความกระหายหิว ชิวหาร้อนโบกสะบัดก่อนจะรัดรึงยอดบัวสีอ่อนหวาน เม้มหนักๆ จนคนใต้ร่างร