All Chapters of เจ้าหนี้ซาตาน: Chapter 31 - Chapter 40

“คุณเขมเป็นคนปากร้าย จริงๆ ใจเขาคิดอะไรอยู่ พี่เองก็ไม่รู้จ้ะ”“พี่ปัทจะทนอยู่กับเขาไปทำไม”“ก็... คือว่าพี่”“หรือว่าพี่ปัทรักเขาเหรอจ๊ะ เป็นไปได้ไง เพิ่งอยู่ด้วยกันนะ”“พี่เองก็ยังแปลกใจว่ามีใจให้เขาได้ยังไงกัน”“แล้วพี่ปัทบอกรักเขาหรือเปล่าจ๊ะ”“พี่บอกไปแล้ว แต่เขาบอกว่าอย่ามารักเขาเลย”“อะไรกัน ผู้หญิงบอกรักแทนที่จะหันมาใส่ใจคนที่รัก กลับพูดจาทำร้ายจิตใจ”“ช่างเถอะจ้ะ เราเป็นหนี้เขานี่นา”“เพราะแม่แท้ๆ เลย นี่ก็ไปแอบเล่นการพนันมาอีก ปลายไม่รู้จะทำยังไงแล้วพี่ปัท” ปลายรุ้งพูดหน้าตายุ่งเหยิงไปหมด“น้ารัตคงจะเลิกยากแล้วล่ะปลาย เหมือนคนที่ชอบเล่นหวยหรือติดเหล้าติดบุหรี่นั่นแหละ ถ้าจิตใจไม่เข้มแข็งพอก็เลิกยาก”“แต่ปลายอยากให้แม่เลิก ถ้าเป็นหนี้อีกคราวนี้จะทำยังไง ไม่มีที่ซุกหัวนอนจริงๆ แล้วนะพี่”“พี่ก็เป็นกังวล แต่พี่พูดอะไรไป น้ารัตก็ไม่ฟัง”“อย่าว่าแต่พี่ปัทเลย ขนาดปลายเองที่เป็นลูก แม่เอาแต่ด่าว่านังลูกเวร”ปลายรุ้งทำปากยื่น ไม่พอใจมารดาอย่างยิ่งยวด ไม่รู้ว่าเกิดมาเป็นแม่คนได้อย่างไร ไร้ความรับผิดชอบสิ้นดี ใครบอกว่าแม่รักลูก แม่ของเธอคนหนึ่งแหละ ตั้งแต่เล็กจนโต ไม่เคยสนใจไยดีอะไรเธ

เขมชาติมองแผ่นหลังกว้างของเพื่อนไปจนสุดตา เขารู้สึกตื้อไปหมด ไม่รู้จะเริ่มต้นอย่างไรดี เท้าแกร่งค่อยๆ เดินหาคนที่หนีหายไป ก่อนจะเห็นเธอนั่งร้องไห้อยู่หลังบ้าน เท้าหนาชะงักมองไหล่บอบบางที่สั่นสะท้านแล้วหัวใจของเขากลับเจ็บปวดอย่างไม่รู้เนื้อรู้ตัว“อุ๊ย!” ปิ่นปัทมาเงยหน้าขึ้นมาก็เห็นเขมชาติยืนอยู่ เธออุทานก่อนจะหันไปปาดน้ำตาทิ้ง เสมองไปทางอื่น พยายามบอกตัวเองว่าให้ทำหน้าที่ให้ดีที่สุด“คุณจะรับอะไรหรือเปล่าคะ เดี๋ยวปัทจะไปเตรียมให้” เธอเอ่ยถามเขา ทำท่าจะเดินหนีเมื่อเขาเอาแต่นิ่ง ไม่ยอมตอบอะไร รู้สึกว่าน้ำตามันจะไหลอีกแล้วเขมชาติดึงมือบางเอาไว้ ให้เธอหันกลับมาประจันหน้ากับเขา หญิงสาวเอาแต่ก้มหน้า มองแค่ปลายเท้าของตัวเอง เธอรู้ตัวดีว่าอยู่ในฐานะอะไร ไม่อาจเอื้อมไปเรียกร้องอะไรจากเขา นี่เขาคงจะไม่พอใจที่เธอร้องไห้ เธอรีบปาดน้ำตาทิ้ง ไม่อยากให้เขาเห็นความอ่อนแอ หรือกล่าวหาได้อีกว่าบีบน้ำตา“ฉันขอโทษนะ” เขาเอ่ยออกมาในที่สุด คนที่ไม่คิดว่าจะได้รับขอโทษจากเขาถึงกับเงยหน้ามองด้วยความประหลาดใจ ในขณะที่คนขอโทษ เสมองไปทางอื่นแล้วลูบท้ายทอยไปมา“คือฉันหิวข้าวน่ะ ยังไม่ได้กินมื้อเที่ยงเลย” เขาเบี่ย

“ก็ตีให้เจ็บยังไงล่ะ ไอ้สารเลว ฉันจะฆ่าแก”“โอ๊ย! บอกให้หยุดไง” ชานนท์รวบมือเล็กๆ เอาไว้ เธอกัดมือเขาจนจมเขี้ยว“โอ๊ย! ชาติที่แล้วเป็นไอ้ตูบหรือไง ปล่อยนะ โอ๊ย!” เขาสะบัดมือหนา ในขณะที่เธอทุ่มตัวเข้าหาและทุบตีอย่างบ้าคลั่ง ด้วยความคับแค้นใจ“ไอ้เลว ฉันจะฆ่าแกซะ”“บอกให้หยุดไง” ชานนท์กอดปล้ำกับคนร่างเล็กแต่ฤทธิ์เยอะยิ่งกว่าอะไร เขากอดเธอเอาไว้ แต่ถูกข้อศอกของอีกฝ่ายกระแทกเข้าใส่ จุกไปถึงขั้วหัวใจ“ฤทธิ์มากจริงเชียวยายเด็กแสบ” เขากัดฟันกรอด เริ่มโมโหแล้วบ้าง คราแรกแค่จะจับตัวมาเพื่อเจรจาและเล่าแผนการให้ฟัง แต่ทำร้ายเขาขนาดนี้ มันต้องสั่งสอนซะให้เข็ด กล้าดียังไงมาเตะถีบกัดตบเขาจนหน้าหันแบบนี้“โอ๊ย! ปล่อยนะ ไอ้เลวจะทำอะไร ปล่อยนะ” ปลายรุ้งดิ้นรน โวยวายเสียงดัง“จะลงโทษคนฤทธิ์มากยังไงล่ะ กล้าทำร้ายฉันขนาดนี้เชียวรึ” ชานนท์รวบร่างเล็กของปลายรุ้งเอาไว้ หญิงสาวดิ้นหนีเตะถีบ เขาไม่สน ใช้แรงทั้งหมดอุ้มร่างเธอไปโยนโครมลงบนเตียง“โอ๊ย! ไอ้ผู้ชายหน้าตัวเมีย ซาดิสม์ หากินบนความทุกข์ยากของคนอื่น เปิดบ่อนให้คนหลงมัวเมา แถมยังรังแกเพศแม่ด้วยการเปิดซ่องอีก”“หน้าตัวเมียอย่างนั้นเหรอ จะมากไปแล้วนะ” ชาน

ถามไปก็เริ่มเป็นกังวล ถึงเขาจะเจ้าชู้ แต่ก็ไม่เคยรังแกผู้หญิง ผู้หญิงทุกคนก็ล้วนแต่เต็มใจ เสร็จกิจก็แยกกันอย่างชิวๆ ไม่มีพันธะแต่กับปลายรุ้งเขารู้สึกผิดเอามากๆ เลย เพราะทำตัวเหมือนพวกหื่นกามขืนใจผู้หญิง“ต้องรู้สึกแย่สิครับ ก็เจ้านายไปขืนใจเธอ”“ก็ยายเด็กนั่นปากเสีย” เขาหน้าบึ้ง นึกถึงคำด่าแล้วหงุดหงิดยิ่งกว่าเดิม“คุณปลายรุ้งกำลังโมโหอยู่นะครับ เธอคิดว่าโดนจับมาขายซ่อง เป็นผมผมก็โกรธ”“ก็กำลังจะอธิบาย ไม่ยอมฟังอะไรเลย” ชานนท์ถอนใจเฮือก“จริงๆ ต้องปล่อยเธอไปก่อนนะครับ แล้วค่อยอธิบาย ให้เธอใจเย็นก่อน”“ใจเย็นบ้าอะไรของแก ยิ่งให้เวลาผ่านไป ยายนั่นยิ่งว้าวุ่นไม่สบายใจ ฉันต้องรีบบอกความจริงสิ ที่ไหนได้ ไม่ฟังอะไรเลย ด่าไฟแล๊บ”“เจ้านายเป็นห่วงความรู้สึกของคุณปลายรุ้งขนาดนี้เลยเหรอครับ”“แกจะถามเซ้าซี้ทำไม แต่เรื่องนี้ห้ามถึงหูม๊านะโว้ย”“อ้าว... ไหนบอกจะรับผิดชอบไงครับ ถ้าคุณนายใหญ่รู้ก็ดีสิครับ”“ดีกับผีสิ แม่ใหญ่ได้เฉ่งกบาลฉันนี่ไอ้ยศ แกก็รู้ว่าแม่ใหญ่เป็นคนยังไง”เพราะบิดาเขามีภรรยาหลายคน และม๊าที่เขาเอ่ยถึงก็เป็นมารดาแท้ๆ ของเขา และเป็นเมียเอกของบิดาซึ่งร่วมทุกข์ร่วมสุขกันมา และยังมีภ

แต่กับเธอเขากลับไม่ได้รู้สึกอึดอัดหรืออยากขับไล่ไสส่งเหมือนผู้หญิงคนอื่น“มีอะไรทำไมไม่พูด” เขาเอ่ยถามเสียงขรึม ในขณะที่ยังหันหลังให้เธออยู่“เปล่าค่ะ”“เห็นฉันเป็นอะไร ถึงได้บอกว่าเปล่าๆๆ” เขาระเบิดอารมณ์ออกมา รู้สึกหงุดหงิดที่เธอเอาแต่บอกว่าเปล่า ทั้งๆ ที่การกระทำของเธอมันทำให้บรรยากาศอึดอัดไปหมด“ปัทขอโทษค่ะ”“ขอโทษทำไม” เขาถามกลับเสียงแข็งเหมือนไม่สบอารมณ์“ขอโทษที่ทำให้คุณเขมรำคาญ”“มีอะไรทำไมไม่พูดกันล่ะ” เขายังอยากรู้ว่าเธอเป็นอะไร“ไม่...” เธอทำท่าจะปฏิเสธ เขาก็ดักคอเอาไว้ก่อน“ถ้าตอบว่าไม่อีก ฉันจะทำโทษเธอให้หนักเลย” เขาไม่ได้ขู่เล่นๆ แต่เอาจริงๆ ปิ่นปัทมาเม้มปากนอนตัวแข็งซุกหมอนแน่น“จะทำโทษไม่ให้เห็นแสงเดือนแสงตะวันเลย ไม่ให้ลุกจากเตียงด้วย” เขาขู่อีก จริงๆ อยากคาดคั้นให้เธอบอกว่าเป็นอะไร ถึงได้ทำท่าทางไม่สบายใจแบบนี้“คุณเขมก็เอาแต่คิดเรื่องนั้น” เธอหน้าแดงเมื่อเขาพูดเรื่องจะทำโทษเธอ ก่อนจะหน้าเครียดขึ้นมาอีกเมื่อคิดถึงผลที่จะตามมา“เธอน่ะเหมาะกับโทษทัณฑ์แบบนี้ที่สุด รู้ไหม” เขมชาติพยายามสงบใจ เขาจะต้องรู้ให้ได้ว่าเธอเป็นอะไร ถามดีๆ ไม่ตอบก็ต้องยั่วให้เธอพูดออกมาเอง“คุณเข