All Chapters of จุมพิตสีกุหลาบ: Chapter 11 - Chapter 20

แพรดาวจัดการถอดเสื้อผ้าออกจากตัว แต่ชุดไทยที่ด้านหลังต้องรูดซิบด้วยทำให้เธอนึกหงุดหงิด มันทั้งถอดยาก ทั้งเอื้อมมือไม่ถึง นึกอยากจะให้ใครสักคนมาช่วยถอดให้ พอคิดถึงเดรกก็หน้าแดง เธอเคยได้ยินเพื่อนๆ คุยกันสนุกสนานว่าชุดเจ้าสาวส่วนใหญ่จะถอดยาก เอาไว้ให้เจ้าบ่าวถอด ถ้าเธอขอร้องให้เดรกช่วยถอด เขาต้องทำมิดีมิร้ายเธออีกเป็นแน่ แต่เขาสัญญาแล้วไง คงไม่กลืนน้ำลายตัวเองหรอกนะ คิดได้ดังนั้นก็แง้มประตูออกไปอีกรอบ เห็นเขากำลังถอดเสื้อผ้าอยู่“กรี๊ด!!! พี่เดรกบ้า ถอดเสื้อผ้าออกทำไม”“เฮ้ย! ยายเด็กบ้า เป็นโรคจิตถ้ำมองหรือไง จู่ๆ ก็โผล่ออกมา” เดรกสะดุ้งรีบดึงผ้าขนหนูมาปิดแทบไม่ทัน“คนลามก ชอบโชว์” เธอยกมือขึ้นปิดตาตัวเอง แต่ยังมีระหว่างนิ้วให้เธอแอบเปิดตาดู“ทำอะไร” เขายื่นหน้าเข้ามาใกล้ เธอถึงกับสะดุ้ง ถอยหนีไปด้านหลัง“เข้ามาเงียบๆ ทำไม” เธอว่าเขาหน้าแดงจัด“ก็เด็กบ๊องที่ไหน ปิดตาแต่หว่างนิ้วยังมองเห็น แบบนี้เรียกทะลึ่ง ตรงๆ เรียกลามก” เขากอดอกยียวน“เปล่าเสียหน่อย มือแพรเล็ก” เธอปฏิเสธเสียงสูง ยิ่งมองสีหน้ารู้ทันของอีกฝ่าย เธอก็แทบมุดพื้นหนี“พี่เดรกอยากโชว์ก่อนทำไม”“พี่ถอดเสื้อผ้าของตัวเองอยู่ดีๆ

ถ้าใครจะมาถล่มก็ต้องผ่านด่านกันเยอะพอสมควร แต่ความแน่นอนก็คือความไม่แน่ใจ ที่นี่ก็มีทางเข้าทางออกหลายทางเพราะติดต่อกับหมู่บ้านและไร่ข้างเคียง อย่างไรเขาเองก็ยังไม่ไว้วางใจอยู่ดี“ได้ข่าวนายพัฒน์หรือยัง” รัชวินทร์เอ่ยถามน้องชาย“ยัง ตั้งแต่ข้อความสุดท้ายวันนั้น นายพัฒน์ก็หายไปเลย ฉันให้คนออกตามหาแต่ไร้ร่องรอย”“ถ้านายพัฒน์ไม่ตาย ก็ต้องมีคนคอยช่วย หรือหลบอยู่ที่ไหนสักแห่ง คนคนนั้นคงมีอิทธิพลน่าดู ไม่งั้นคนของสุริยันต์คงตามหาจนเจอแล้ว” ชัชวินทร์แสดงความคิดเห็น“ถามจริงสิวะเดรก” จู่ๆ รัชวินทร์ก็เอ่ยถามน้องชาย“ถามอะไร” เดรกเลิกคิ้วอย่างสงสัย“ทำไมแกต้องลงทุนแต่งงานกับเค้าด้วย”“ก็อยากช่วยเค้าไง ไอ้พัฒน์มันฝากเอาไว้”“จริงเหรอ...” ชัชวินทร์ลากเสียงยาวยืด ก่อนเดินมาดักหน้าดักหลังพี่ชาย สีหน้ายียวนทำให้เดรกอยากจะกระทืบมันนัก“ปากไม่ตรงกับใจ ระวังเมียไล่ออกมานอนนอกห้อง”“พวกแกจะแกล้งฉันหรือไงวะ เออๆๆ ยอมรับก็ได้ว่าเคยแกล้งพวกแก แต่ขอเถอะ ขนาดเมียไม่ให้นอนด้วยก็แย่พอแล้ว” เดรกสารภาพอย่างหมดเปลือก นี่ใช่ไหม ที่เขาเรียกว่าทีใครทีมันสองพี่น้องหัวเราะกันท้องคัดท้องแข็ง ไม่คิดว่าเดรกจะจนมุม หร

“แพรก็หวังว่าให้มันเป็นแบบนั้นค่ะ”“ตกลงว่าไง ไปเที่ยวกันไหม”“ไปเที่ยวไหนคะ” เธอเงยหน้าขึ้นมองเขา เดรกคว้ามือเธอไปกุมเอาไว้“ตามมาก็แล้วกัน” เขายิ้มเจ้าเล่ห์ เธอมองอย่างสงสัย แต่ก็ถูกเขาดึงให้เดินตามไปเรียบร้อยแล้วแพรดาวมองลำธารตรงหน้าอย่างตื่นตาตื่นใจ ไม่คิดว่าเดรกจะชวนเธอมาปั่นจักรยานเล่น ความรู้สึกเครียดๆ เหมือนจะบรรเทาเบาบางลงไปบ้าง“น้ำใสจังค่ะ แพรอยากเล่นน้ำ”“ก็เล่นสิ ไม่มีใครมากวนหรอก”“แต่แพรไม่ได้พาชุดมาเปลี่ยน ไม่รู้ว่าพี่เดรกจะพามาที่นี่” แพรดาวยอมรับว่ามาอยู่ที่นี่ก็เอาแต่อยู่บ้านกับคุณยายและคนอื่นๆ ยังไม่มีโอกาสได้ไปเที่ยวไหนเลยจริงๆ เบื่อๆ เหงาๆ ก็เล่นกับเจ้าบิวตี้ เจ้าลีโอตัวแสบก็ตามมาด้วยเรียกว่าตัวติดกัน ตอนแรกๆ ก็หมั่นไส้เจ้าลีโอมันอยู่หรอก แต่หลังๆ มันก็ทำตัวดีขึ้น แถมยังออดอ้อนเธอด้วย เธอเลยใจอ่อนยอมยกเจ้าบิวตี้ให้มันแบบตกกระไดพลอยโจน“ก็ไม่ต้องเปลี่ยน เล่นเสร็จ ปั่นจักรยานกลับบ้านเลย ดูเจ้าบิวตี้กับเจ้าลีโอสิ พวกมันก็คงอยากเล่นน้ำ” แพรดาวฟังอย่างชั่งใจ มันก็ดีเหมือนกันนะ อากาศร้อนๆ แบบนี้ได้เล่นน้ำคงจะดีมากๆ เดรกสังเกตเห็นภรรยาสาวตาวาวก็นึกชอบใจ การได้อยู่ก

“ได้สิ” เดรกนั่งลงที่ขอบเตียง เขาลูบศีรษะเล็กๆ ของเธอไปมาเหมือนกล่อมเธอนอน“พี่เดรกกลัวไหมคะ” จู่ๆ เธอก็ถามขึ้น เดรกหัวเราะเบาๆ ก่อนจะส่ายหน้าไปมา“ไม่กลัวหรอก”“แต่แพรกลัว”“อยู่กับพี่กลัวอะไรหืม... เด็กน้อย” เขาจุ๊บกระหม่อมน้อยๆ ของเธอเพื่อปลอบขวัญ“ทำไมพี่เดรกดูใจดีจัง” เธอมองเขาตาปริบๆ สัมผัสอ่อนโยนและอบอุ่นของเขาทำให้เธอไม่ได้ปัดมือเขาออก“เมื่อก่อนพี่ดูใจร้ายหรือไง”“ค่ะ ใจร้ายมากๆ ปากก็ร้ายด้วยค่ะ” เดรกหัวเราะลงลูกคอ ก่อนจะบีบจมูกเล็กๆ ของเธอ“นอนพักเถอะ พี่จะอยู่ตรงนี้ไม่ไปไหน” เขาลูบผมของเธอเล่น แพรดาวค่อยๆ หลับตาลงอย่างเหนื่อยล้า“เด็กโง่เอ๊ย แกล้งร้ายกับร้ายจริงๆ มันไม่เหมือนกันหรอกนะ” เดรกมองร่างน้อยอย่างเสน่หา เขายังมีความสุขกับการลูบผมของเธอไปมาร่างสูงเดินเข้าห้องน้ำแล้วจัดการนำผ้าขนหนูผืนเล็กออกมาเช็ดเนื้อเช็ดตัวให้เธอคลายจากความเหนียวตัว เธอตื่นขึ้นมาคงหิว เขาจัดการเดินออกจากห้องนอนกว้าง ลงมายังห้องครัวเพื่อจัดการกับอาหารและอาบน้ำชำระร่างกายแพรดาวตื่นขึ้นมาเพราะกลิ่นอาหาร เธอรู้สึกหิวจนอยากกระโจนเข้าหา มองเห็นร่างสูงที่ยืนกอดอกมองเธออยู่ เขาอยู่ในชุดสบายๆ เสื้อกล้ามส

เขาจับแก้มของเธอเบาๆ อย่างอ่อนโยน เดรกรู้สึกว่าลมหายใจของเขาติดขัดเมื่อได้สบตาสาวเจ้า ใบหน้าทำท่าจะโน้มลงไปหา เขาอยากจูบเธอ แต่สติสั่งเขาเอาไว้ว่าอย่า... จึงถอนใบหน้าออกห่าง และหันมองไปทางอื่นแทนที่จะมองใบหน้าหวานละมุนแสนน่ารักของคนข้างๆ“เอ่อ... ทำไมไม่จูบล่ะคะ” เธอเผลอถามเขาออกไปก่อนจะหน้าแดง กลบเกลื่อนด้วยการหันไปทางอื่นเสีย“กลัวโดนตบ” พอเขาเฉลยเท่านั้นล่ะ เธอก็ถึงกับปล่อยหัวเราะออกมาก๊ากใหญ่ เพิ่งรู้ว่าตัวเองก็ชอบทำร้ายร่างกายเขาเหมือนกัน“ไม่ตบก็หยิก กระทืบ บิดหู” เขาบอกเธอ เสียงหัวเราะของแพรดาวยิ่งดังขึ้นเรื่อยๆ เรียกว่าเธอหัวเราะไม่ออมเสียงเลย“ยายเด็กแสบหัวเราะอะไร” เขาถามอย่างสงสัย พูดเรื่องจริงล้วนๆ“เมื่อกี้ถ้าพี่เดรกจูบ แพรจะไม่ตบ ไม่ทำอะไรทั้งนั้นค่ะ”“อ้าว... ทำไมไม่บอกให้เร็วกว่านี้ งั้นจูบใหม่ได้ไหม” เขายื่นหน้าเข้าไปใกล้“ไม่ได้แล้วค่ะ” เธอดันหน้าเขาออก“ทำไมล่ะ”“หมดสิทธิ์แล้วค่ะ”“ใครจะรู้ว่าอยากให้จูบหรือไม่ให้จูบ” เขาทำหน้าม่อย“ไม่ได้อยากให้จูบหรอกค่ะ แต่เมื่อกี้กำลังซึ้ง ถ้าพี่เดรกจูบก็คงไม่ตบ”“ครั้งต่อไป จะเคลิ้มไม่เคลิ้ม ถ้าพี่จูบ แล้วไม่ตบพี่ได้ไหม”“ว้าย!”