جميع فصول : الفصل -الفصل 10

เสียงรถยนต์ที่แล่นมาจอดหน้าบ้านหลังเล็กๆ นอกชานเมืองของกรุงเทพมหานครทำให้แพรดาว ศิรประภา หญิงสาววัยยี่สิบออกมาดูด้วยความสงสัย เธอเห็นกลุ่มชายฉกรรจ์ใส่ชุดดำเปิดประตูรถลงมาเป็นโขยง แต่ละคนหน้าตาเหี้ยมโหดแลดูน่ากลัวแทบทั้งสิ้น สัญชาตญาณการเอาตัวรอดบอกว่าเธอห้ามเปิดประตูรับคนกลุ่มนี้เข้ามาอย่างเด็ดขาดโครม!!! มันคือเสียงประตูที่ถล่มลงมาต่อหน้าต่อตาของเธอเพราะแรงบาทาของผู้มาเยือนโดยไม่ได้นัดหมาย บ่งบอกถึงความเถื่อนทรามอย่างชัดเจนแพรดาวยกมือขึ้นปิดปากตัวเองเพื่อไม่ให้กรีดร้องออกมา ทั้งหวาดกลัวและตกใจ เธอรวบรวมสติอันน้อยนิดเพื่อหนีออกทางประตูหลัง แต่ดูเหมือนจะช้าไปเสียแล้ว“โอ๊ย!!!” ร่างเล็กของเธอลงไปกองอยู่กับพื้น เมื่อวิ่งหนีสุดแรงก็ปะทะกับร่างใหญ่ยักษ์ที่เดินมาขวางทางเอาไว้ไม่ให้หนีไปไหนได้ แพรดาวเบิกตากว้างเมื่อเห็นปืนในมือของมัน เธอลอบกลืนน้ำลายลงคอด้วยความหวาดหวั่น ขากรรไกรค้างจนเอ่ยอะไรออกมาไม่ได้แม้แต่ประโยคเดียว แม้แต่การร้องขอชีวิต เสียงเจ้า บิวตี้สุนัขตัวโปรดที่เธอร้องเอาไว้ร้องเสียงดัง แต่มันอยู่ในกรงขัง เธอสวดมนต์ขอให้มันปลอดภัย อย่าให้พวกมันหันไปสนใจหรือทำร้ายเจ้าบิวต

“แถวนั้นเป็นต่างจังหวัดครับ ผมกับลูกน้องออกตามหาแต่ไม่เจอ”“ไม่เจอก็คือมันอาจจะยังไม่ตาย ไม่ว่ายังไงแกต้องลากคอมันมาให้ได้ มันรักน้องสาวของมันมาก เอกสารอาจจะอยู่กับนังนั่น แกให้คนแบ่งออกไปเป็นสองกลุ่ม หามันให้เจอทั้งพี่ทั้งน้อง”“เรื่องไอ้พิพัฒน์ไม่ใช่ปัญหา แต่น้องสาวของมัน”“ทำไม”“มีคนมาช่วยเอาไว้ ดูท่าจะไม่ใช่กระจอกด้วยครับ มีทั้งรถกันกระสุน ระเบิด ปืน อุปกรณ์ครบ ลูกน้องเป็นกระพรวน”“มันจะเป็นใครหน้าไหนก็ช่าง แกต้องไปลากตัวนังนั่นมาให้ได้ ถ้าแกทำไม่ได้ แกเตรียมตัวตายได้เลย” สุริยันต์กระชากคอเสื้อลูกน้อง ก่อนจะผลักจนกระเด็น“ครับนาย” กัมปนาทรับคำด้วยน้ำเสียงกริ่งเกรงสุริยันต์ยกบรั่นดีขึ้นดื่มรวดเดียวหมดแก้ว เขาโกรธจนแทบฆ่าคน เมื่อรู้ว่าโดนหลอกมาหลายปี มันขโมยเอกสารสำคัญและข้อมูลที่จะเอาผิดเขาไปได้อย่างแนบเนียน เขาไม่มีวันปล่อยพวกมันไปแน่“นี่ห้องนอนของเธอ พออยู่ได้ไหม”“อยู่ได้ค่ะ” เธอตอบเสียงสะบัด ใช่อยากจะอยู่กับเขานักหรอก“ทำเหมือนไม่อยากอยู่ที่นี่”“ก็ไม่อยากอยู่น่ะสิคะ”“อุตส่าห์ตามไปช่วย ให้โดนยิงไส้แตกซะก็ดี”“ปากร้าย ทำไมไม่ปล่อยให้โดนยิงไปซะล่ะ”“ถ้าพี่ชายเธอไม่ฝากเอาไว้ พ

รวมถึงเครื่องสำอาง ผลิตภัณฑ์บำรุงผิวก็มากมายเต็มโต๊ะเครื่องแป้ง เธอไปหยิบขึ้นมาดูเห็นราคาแล้วยังตกใจ“คุณถอดเสื้อผ้ามาลงอ่างสิคะ พี่จะอาบน้ำให้”“อาบน้ำให้!!!” แพรดาวถึงกับอุทานอย่างตกใจ“ใช่ค่ะ เดี๋ยวพี่ถูหลังขัดตัวให้”“เจ้านายของพี่เพ็ญสั่งเหรอคะ” เธอถามแล้วหน้าแดง จะบ้าเหรอไง ให้คนมาอาบน้ำให้ เธอไม่ใช่เด็กๆ แล้วนะ อายตายเลย“ใช่ค่ะ คุณเดรกบอกว่าให้ดูแลคุณให้ดี”“ไม่เอาหรอกพี่เพ็ญ แพรไม่ใช่เด็กตัวเล็กๆ นะคะ อายตายเลยให้คนมาอาบน้ำให้ แบบนั้นก็โป๊เห็นหมดสิคะ”“ไม่นี่คะ ในอ่างอาบน้ำมีสบู่ พี่ก็แค่ถูหลังขัดตัวให้ คุณอยู่ใต้ฟองสบู่ไม่เห็นหรอกค่ะ อีกอย่างพี่ก็เป็นผู้หญิงนะคะ ไม่เห็นต้องอาบเลย” เพ็ญศิริพูดอย่างกระตือรือร้น“ไม่เอาหรอกค่ะ พี่เพ็ญออกไปได้แล้วค่ะ” แพรดาวรีบดันแผ่นหลังของเพ็ญศิริออกไปโดยเร็ว ก่อนจะปิดประตูทันที“อาบน้ำให้ เห็นเราเป็นเด็กหรือไง” แพรดาวทำปากยื่น เธอจัดการถอดเสื้อผ้าและนำไปวางไว้ในตะกร้า ก่อนจะเข้าห้องน้ำ พอนอนลงในอ่าง ทั้งกลิ่นหอม ทั้งอุณหภูมิของน้ำ ทำให้เธอรู้สึกสบาย เผลอหลับไปไม่รู้ตัวเดรกไม่รู้ตัวเองเหมือนกันว่าเดินเข้าห้องว่าที่เจ้าสาวมาได้ยังไง เขากวาดสาย

เมื่อก่อนเขาเหมือนพวกหมาบ้าเจอเธอทีไรก็หาเรื่องกันตลอด ชอบพูดแรงๆ ให้เธอโกรธ แล้วหัวเราะชอบใจ พี่ชายเป็นคนคอยบอกว่าเขาล้อเล่น แต่เธอไม่ชอบการล้อเล่นของเขาเลยสักนิด“พี่เดรก แพรอึดอัด” เธอบอกเขาตรงๆ อย่างไม่อ้อมค้อม“อึดอัด?” เขาเลิกคิ้ว ทวนคำของเธอ คือไม่เข้าใจว่าเธออึดอัดอะไร อยู่กับเขาแสนจะสุขสบาย ถ้าลำบากตรากตรำอดมื้อกินมื้อก็ว่าไปอย่าง“ใช่ค่ะ อึดอัด แพรอยากออกไปตามหาพี่พัฒน์ ไม่อยากอยู่เหมือนนักโทษแบบนี้”“เหมือนนักโทษอย่างนั้นเหรอ พี่ขังเธอเอาไว้หรือไง” เขายกมือขึ้นกอดอกเหมือนผู้ใหญ่กำลังสอบสวนเด็กตัวเล็กๆ ที่กำลังทำปากยื่นเอาแต่ใจ“ไม่ได้ขังก็เหมือนขัง พี่เดรกให้ลูกน้องคอยตามแพรตลอด”“ให้คอยดูแลอยู่ห่างๆ ไม่ได้เดินตามตัวติดกันสักหน่อย” เขาแก้“ก็นั่นแหละค่ะ แพรอยู่ในบ้านก็ไม่เป็นตัวของตัวเอง”“ที่ไม่เป็นตัวของตัวเองเพราะอยากจะหนีออกไปว่างั้นเถอะ” เขาได้รับรายงานจากลูกน้องแล้วว่าที่เธอไม่ชอบให้ลูกน้องของเขาอยู่กันเยอะๆ ก็เพราะเธอเคยแอบหนีออกไปจากบ้านของเขา“ยอมรับก็ได้ แพรจะไปตามหาพี่พัฒน์”“บอกแล้วไงว่าให้คนออกตามหาแล้ว”“แพรอยากไปเอง”“ตอนนี้มันอันตราย เธอยังออกไปจากที่นี่ไม่ไ

“ครับมัม” เดรกรับคำมารดาที่มีสีหน้าเป็นกังวล“เดี๋ยวแด๊ดจะให้คนออกตามหาอีกแรง” ครูซรีบบอกลูกชาย“ขอบคุณครับแด๊ด” เดรกรีบออกตามหาแพรดาวอย่างรวดเร็ว ใจเขาร้อนเป็นไฟเพราะห่วงเธอกลัวจะมีอันตรายอะไรเกิดขึ้นแพรดาวกำลังจะวิ่งออกไปจากทางเข้าหมู่บ้านของเดรก เธอต้องสะดุ้งสุดตัวเมื่อเจอกับกลุ่มคนชุดดำที่ลงมาจากรถพอดิบพอดี เด็กสาวรีบวิ่งไปหลบอีกด้าน เธอยกมือขึ้นกุมหัวใจเอาไว้ ไม่ให้ตื่นเต้นกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น จำได้ดีว่าคนที่ลงมาจากรถนั้นคือคนที่ตามไล่ล่าเธออยู่เธอค่อยๆ ชะโงกหน้าออกไปดูพบว่าพวกมันกำลังจะขึ้นรถ เท้าบางดันไปเหยียบอะไรบางอย่างที่อยู่ตรงนั้น พอโผล่ออกไปดู พวกมันก็เห็นเธอเข้าพอดี“เฮ้ย! ลูกพี่ นังนั่นมันอยู่ตรงนั้น หาตั้งหลายเดือน มันโผล่ออกมาแล้ว” แพรดาววิ่งหนีอย่างไม่คิดชีวิต เธอนึกถึงสิ่งศักดิ์สิทธิ์อีกแล้ว ให้แคล้วคลาดปลอดภัยปัง ปัง ปัง...“หยุดเดี๋ยวนี้นะ ถ้าไม่อยากตาย” พวกมันยิงเหมือนไม่เกรงกลัวเงื้อมือกฎหมาย“ว้าย! กรี๊ด!” แพรดาวกรีดร้องอย่างเสียงหลงเมื่อถูกกระชากขึ้นรถไปอย่างรวดเร็ว ก่อนที่เสียงปืนจะดังกระหน่ำอยู่รอบกายจนต้องยกมือขึ้นปิดหูตัวเองเอาไว้“หนีออกมาทำไม ย